Tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı

Bugün biraz hikayelerden bahsedelim istiyorum sevgili okuyucu. Kendi anlattığımız hikayelerden, kendimiz ve başkaları için oluşturduğumuz hikayelerden. Özellikle bir tür hikayeden, mutluluk hikayelerinden. 

Tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı hikayelerinden bahsediyorum. Nasıl desem, nasıl anlatsam, özellikle ilişkilerde böyle bir hikaye türü çok sık gözüme çarpmaya başladı. Şimdi yanlış anlaşılmayayım, benim derdim "herkes ilişkisinde çok mutsuz aslında ama yalan söylüyor" demek değil. Her ilişkide şiddet var, yalan var, aldatma var falan da demiyorum kesinlikle. İnsanlar çok aşık ve çok mutlu olabilirler, buna öncelikle ben inanıyorum zaten. Ama iki insan bir araya geldiğinde ortaya çıkan sonuç nasıl sadece tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı oluyor, onu anlayamadığımı söylemek istiyorum. Bakıyorum, oooo kavga desen sıfır anlaşmazlık desen sıfır. Tartışmak ve kavga etmek ve anlaşamamak, bunlar hep başkalarının ilişkilerinde. Çok grafik bir anlatımdan bahsetmiyorum, kimse kimseye hiçbir şeyi detayla çizmek zorunda değil. Ama 1 kavga bile edemediğin/etmediğin bir ilişki fikri bana çok acayip geliyor. Yani dünyanın en güvenli seyahat yöntemi olan uçak bile hadi büyük kazayı geçtim ama küçük kazalar geçirebiliyorken, tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı ilişkiler matematiğe, istatistiğe, ay ne bileyim doğanın kanunlarına aykırı! Her şey insanlar için değil mi, böyle ilişkiler bana "açlığın ve yoksulluğun olmadığı, soğuğun ve sıcağın gelmediği, felaketlerin ve afetlerin yaşanmadığı, kimsenin vaktinden önce ölmediği, bir damla gözyaşının bile dökülmediği, bir kişinin bile başına yıldırım düşmediği, tek bir yangının çıkmadığı, tek bir kulun öksürmediği, bir çocuğun bile kayıp düşmediği, bir insanın bile ayağına diken batmadığı, havanın hep bahar, kırların hep çiçek olduğu o cennet dünyayı" anımsatıyor. Tek sorun şu; öyle bir dünya yok. Olamaz da. Ha biz açlık ve yoksulluk olmasın, iklimler bozulmasın, hastalıklara çare bulunsun, afetlere önlem alınsın diye çabalayabiliriz, analojiyi devam ettirirsek ilişkilerimiz için de çabalarız zaten. Fakat nihayetinde, o yıldırım düşer  o yangın çıkar o diken batar. Eğer ipliyorsak durumu, kaçmak yerine çözmeye çalışırız, ilişkilerde de aynı. Ama şekerlerim, olur bunlar ya, doğaldır ya. 

Ya nazarım değsin diye söylemiyorum, değmesin kesinlikle. Mutlularsa, ne mutlu onlara. Sadece bana ilginç geliyor, benim aklım almıyor. A.'ya anadilim demiştim ben, anadilim dediğim ile bile arada tartışabiliyorken (ha ben çok memnunum, isterseniz akıl hastası deyin ama öteki türlüsünü hakikaten anlamıyorum) tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı'yı kavramam mümkün değil sanırım. Bu da böyle bir yazı.

Not: Tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı demişken özellikle insanların kendi ilişkilerini nasıl anlattığına değinmek istedim. Bu tanıma hayatın getirdiği diğer sorunlar dahil değil, ne bileyim işsizlik mesela, ben "niye bu insanlar işsiz kalmıyor" demiyorum, kalıyorlardır da. Fakat, bahsi geçen ilişki türü ve hayatın getirdiği sorunlar başka bir yazı konusu. Burada değinilmek istenen hiç kavga edilmeyen, hiç anlaşmazlık olmayan ilişki türüdür.