evaluation forms

Yazın Amerika'da asistanlık yaparken çok zorlanıyordum. Yeterince verimli olamadığımı düşünüyor, daha da iyi olmalıyım diye dertleniyordum. İşi çok seviyordum ama işte yeterince iyi bir asistan olmadığım gerçeği canımı sıkıyordu. Etrafımdaki diğer asistanlar ise sürekli kendilerinin ne kadar sınıfa hakim olduklarını, ne kadar iyi olduklarını, nasıl da şunu nasıl da bunu yaptıklarını, nasıl da hiç sendelemediklerini gü-lüm-se-ye-rek ve o-muz-la-rı-dik olarak anlatıyorlardı. Onların anlattıklarına bakarsak en kötü asistan bendim.

Sonra bir gün posta kutuma değerlendirme sonuçları düştü, ki, da da da dan! Şimdi, matematiğimizi tazeleyelim: Eğer herkes muhteşemse (5 üzerinden 5), bir tek ben açıkca zorlandığımı kabul edip kendimin kötü bir asistan olduğumu düşünüyorsam, nasıl oluyor da, asistanların performans ortalamasından daha yüksek oluyorum? Öğrencilerimin bana verdikleri notların ortalaması 4.83, ama asistanların genel ortalaması 4.57, demek ki, ben en kötü değilmişim! Değilmişim ya, artiz amerikalılar arasında demoralize olup kendimi en kötü sanmışım. Hoş, 4.83 değil 5 de verseler ben performansımın mükemmel olduğunu düşünmezdim, olay ben ne yapmışım değil. Olay, gerzek asistanların hepsinin boklarında inci varmış gibi, sanki tavuskuşularmış gibi kabararak dolaşmaları. Suck that bitchez! Ama sanırım genel olarak iş hayatı böyle, herkes miş gibi davranıyor, bu da bana ders oldu. Amerikalı pozitifliği de olabilir, bilmiyorum.