ikinehir

Korsan

2012-01-25T17:20:00.002+02:00

Selamlar,

Hala burayi okuyan var mi bilmiyorum ama sol altta gordugunuz e-mail hesabim bir gerzek tarafindan ele gecirildigi icin hesabima uzun zamandir ulasamiyordum.

Hesabi kurtarmayi basardim, huzurlarinizdayim.

Korsan'a da iki cift laf edeyim:

Gerzek korsan. Telefona sifre yollama guvenlik ayarini etkinlestirdim. Gelip telefonumu calmadigin surece sikiysa bir da ele gecir hesabimi. Dene hele bi bakalim. Moronun onde gideni seni.

in english:

piece of shit hacker, i have activated the verification with sms and and i'd like to see you try stealing my password again. seriously, give it a try and let me have fun with the idea of you desperately striving to steal it.

Boyle iste. Geri geldim.

Gotik mimari ve salca

2011-09-27T04:55:00.010+03:00

Burasi aglama duvarina donmesin, canim Rahel ve hepiniz ve hepimiz biraz da guzel post'lar gorsun, gorun, gorelim diye. Iste yeni okulumun en guzel yani, gotik mimari! Eski, eski, vitrayli, islemeli, bakmalara doyamadigim taslar, camlar.

"Salca bu kaplarda mi saklanir" sorumu sorabilmek icin cekip anneme mail attigim fotograf. Evet bu kaplarda saklanirmis ama buzluga konmazmis, basimiza bi is gelmeye, anamdir bilir dedim koydum ama kucuk olaninin icinde beyaz bisiler bitmis, botulismus olurum diye yemege koymadim o kucukteki salcayi, cope gidecek yazik.

Evet, gotik mimari motik momari de diye havali fotograflar koyabilirim ama ozunde bu fotograflari salca muhabbeti ile taclandiran, son dokunusu anacigimin salca tavsiyelerine ayiran bir insanim.

Acaba

2011-09-23T07:01:00.004+03:00

Yeni bir hayatta yeni yeni seyler ogreniyorum surekli. Kendimle ilgili, en yakinimdakilerle ilgili. Hani nereye gidersen git hep ayni "sen" de pesinden gidiyordu ya, sanki oyle degil gibi, sanki yeni yerlerde yeni "sen"ler ortaya cikiyor gibi. Veya belki de ben ne kendimi ne de en yakinim dediklerimi tanimaktan aciz, suursuz bir insandim. Acaba ben bunca yil bir yalana mi inandim?

Acaba ben bunca yil bir yalana mi inandim?

2011-09-14T03:50:00.002+03:00

Gozlerim doluyor, cok yalnizim.

Leyla ile Mecnun

2011-09-09T07:58:00.004+03:00

Yillar gecer de ben bir gun doner su zamanlarima bakarsam, burada, bu evin bir odasinda, gecelerin aslinda ne kadar siyah oldugunu dusunurken, etrafimdaki evlerde yasayan herkes uykuda ve odalari isiksizken, bu sessiz evde arada bir gumburtuyle bana varligini hatirlatan buzdolabi ile gecinmeye alisirken, geceleri sessiz birakmayan boceklere etrafimda hayat oldugunu bana hatirlattiklari icin minnet duyarken, Yuzuk Kardesligi'ni ve Yerdeniz Buyucusu'nu bir okyanus otede bir minik odada unutmusken, elimi nereye koysam kolumu nereye koysam bilemedigim aksamlarda, yalnizlik da fena degil ama cok sessizmis be haci diye mirildanirken, baska nice hayatlar gordugunu bilmedigim ama cok gormus gecirmis oldugunu hayal ettigim evimin tek koltuguna bir pencere kenarinda kurulup kucagimda bilgisayar Leyla ile Mecnun izledigim anlari hatirlayacagim. Bu koca kitanin, bu kucuk sehirin, ve bu cok da minik olmasa da ilk defa sadece benim olan bu evin ilk zamanlari hep Leyla ile Mecnun olarak aklimda kalacak.

Sagolsunlar, beni yalniz birakmadilar. Bir tesekkur de ben edeyim emegi gecenlere.

Bir soz

2011-08-25T08:14:00.002+03:00

Julie Delpy ablamizin su sozu aklima gelir ara ara, dusunurum ne zaman bir ayrilik haberi veya hikayesi duysam. Soz ne miydi?

It always fascinated me how people go from loving you madly to nothing at all, nothing. It hurts so much.

Bi okyanus ilerde

2011-08-22T06:08:00.003+03:00

Son yazdigimdan beri bir kita ile bir okyanus asip baska bir kitaya geldim. New England denen bir diyara kondum. Sonbaharin kirmizisini beklerken, dedim ki burasi vardi bi blogdu burasina noldu?

Ayni anda hem cok yazasim var hem hic yazasim yok. Nasil oluyor, sormayin, ben de bilmiyorum. Halbuki bir kita ve bir okyanus asip buralara gelecek olanlara tavsiyelerimi yazsam iyi olmaz mi? Mesela bu diyarda Ikea'dan alisveris yapip tasiyamayacaginiz esyalari evinize getirmeleri icin siparis verdiginizde nakit odeme yapamayacaginizi, ille de kredi kartinizin olmasi gerektigini biliyor musunuz? Ben bilmiyordum, A. yanimda olmasaydi da orada oylece kalakalacaktim.

Sonra utu. Evet utu meselesi var. Utu'ye verdiginiz paraya acimamaniz gerektigini, benim gibi Walmart denen lanet yerden en ucuz utuyu alirsaniz o utunun kablosunda kursun oldugu icni elinizi yikamaniz gerektigi konusunda sizi uyaracaklarini, sizin fisinizi kaybetmemeniz gerektigini fisi kaybederseniz utuyu iade edemeyeceginizi, bu yuzden o utuyu bi kenara kaldirip yeni utu almaniz gerekecegini biliyor muydunuz?

Veya burada klimalari tam gaz actiklari icin icerde donacaginizi, sonbaharlik ayakkabi uzun pantalon kapusonlu sivitsort ile oturdugunuz yerde buzuseceginizi, siz bunu yaparken bu diyarlilarin mini sort ve parmak arasi terliklerle yayila yayila oturacagini, biliyor muydunuz? Turkiye topraklarinda boyle bir klima kullanmak olmadigini, bunun adinin klimaya abanmak oldugunu biliyor muydunuz? Ve bu yuzden bu diyarda herhangi bir mekandan iceri girecekseniz mutlaka ama mutlaka ayaginizda ayakkabi, yaninizda da uzerinize giyecek hirka, kazak olmasi gerektiginiz biliyor muydunuz?

Iste boyle, Amerika'ya okumaya gelecek olanlara tavsiyeler yazayim ki, bir Allah'in kulu ararsa yolu dussun.

Sevgiler,

ikinehir

2011-03-08T03:01:00.001+02:00

Çok yoruldum. Çok korkuyorum. Birazcık kapatıp burayı uyusam? İyi geceler herkese.

Bayanlar, kızlar, kadınlar.

2011-02-28T21:33:00.008+02:00

Bazı insanların hep kız veya bayan olarak kalmaları ve itinayla kendilerini kadınlıktan arındırmaları çok ilginç geliyor bana. Sosyal Bilimler ile haşır neşir (canlı para sorusu, haşır neşir ne demektir?) olmanın bu cümleyi yazmamdaki etkisi çok açık, ama kadın kelimesinden korkmamanın sadece biz sosyal bilimciler tekelinde olduğunu sanmıyorum, gazete dergi kitap diye birşey var. O insanlar-kadınlar işte, hiç kadın olmuyorlar. Hep ya kızlar, ya bayanlar. Son günlerde bayan'ın foyası bağyan sayesinde biraz ortaya çıktığı için bayanda bir azalma olabilir belki. Ama kız hep baki.

Şimdi bunu yazdım ya, kesin yorum kutusuna bir tane "ben öyle demek istiyorum, kendime kız demek istiyorum" yorumu gelir. Denmese de akıldan geçirilir, denk gelen olursa bu yazıya. Burada özgürlük, yasak muhabbetine girecek değilim. e-bilmek anlamında, tabii isteyen istediğini diyebilir. Ama, o kelimelerin bir arkaplanı olduğu, bir anlam havuzunda yüzdüklerini, 1 insanın 1 kelimesinden çok daha fazla şeye işaret ettiklerini de görmek lazım. İsteyen kendine bayan da diyebilir, ama işte bayaaan bağyan diyerek orada dönen bazı şeyler ortaya çıktığında vazgeçiliyor bayan kelimesinden.

Kadın demekten neden kaçınır bir insan? Tamam, hayatın her anını kapsamak iddiasında değilim, yerine göre ben de "kızım neredesin yaa kaç saattir" diyorum mesela, "kadınım neredesin yaa" denmiyor. Ama bunun dışında, ne zaman bir kadının kendinden, mesela, "ben kocasına çok aşık bir kızım" dediğini duysam veya "bir bayan olarak ben" diye cümleye başlansa, dalıp dalıp gidiyorum. Burada tek olay kendini genç gösterme isteği mi? Mesela, kadınlar olgundur, büyüktür, sıkıcıdır, tekdüzedir, ben hala kızım, yani gencim, hareketliyim, çocuksuyum, çok şekerim iddiası mı bu? Burada kız kelimesi böyle bir duruma mı işaret ediyor? Cevap evetse, kadın kelimesi neden yukarıda bahsi geçen kelimelerle eşleştiriliyor, onu da sorgulamak lazım. Ama bence başka şeylere de işaret ediyor. Kadın dediğinin seksi tatmış ve hatta sekse doyamayan bir varlık cinsi olduğu aşikar. Mesela bundan başka, evlere temizliğe "kadın" çağrılır, değil mi? "Kadın" aranır, haftalığı kaçadır, komşunun kadınına sorulur tanıdığı kadınlar var mıdır, pis işleri yapmak için. Kadının cinsellikle ve pis işlerle bağdaştığı çok açık. El değmemiş kızların kirlenmesiyle ortaya çıkan kadın denen yaratığın pislikleri temizleyen kişinin dildeki karşılığı olması tesadüf değil. Kadın olmamak da, hep "kız" kalmak da, mecbur buralara dokunuyor. Sanki kendinden kadın olarak bahsetmek, böyle bir sekse düşkünlük, bir şehvet, bir günahkarlık hali, masumiyet kaybı, bir tehlike. Kız ise zararsız, masum, çocuksu. Bayanda da yoktur kadının şehveti, tehlikesi, arsızlığı. Seçkindir, kibardır bayan. Temizliğe gitmez o yüzden, eli değmez pisliğe. Velhasıl güzellerim, işte bunlar yüzünden, bekar veya evli ve hatta çocuklu, itinayle kız kalınır, kızlık korunur. Yaşınız sizi komik duruma düşürmediği sürece kendinizden "kız" diye bahsedersiniz, artık yaşınız gelince de bayana terfi edersiniz. Bilmiyorum, belki şimdi bağyan kelimesi yüzünden edemezsiniz. Düşünün bakalım.

Veya mesela bazen bir an gelir, sevgili kızlar ve bayanları, kadınlar derken duyarız. "Biz kadınlar böyleyizdir" tarzı cümleler mesela. Kadınlık öyle belalı birşey ki, ancak toplu halde altına girilebiliyor o kategorinin sanırım. Sen bir bayansın ama tüm kadınlar aşkları için savaşır. Gibi. Çoğul cümlelerde omuzlanabiliyor o yük.

Burada tüm kadın kız bayan hatun incelemesini maalesef yapamıyorum, doktora tezi ve 10 makalelik bir konuyu buraya taşımak iddiası yersiz ve akılsız ve hadsiz olur. Cumhuriyet Kadını ve Anadolu Kadını örneklerinin incelemesini de yorum kutusunda görmek isterim, zira yazıdan yoruldum ve sıkıldım. Kendime dair çok seksi itiraflarla bitireyim:

2. Çoğul yazdığım bu yazıyı, ve şimdi sıra kendime geldi. Ben seks düşkünü, şehvet manyağı, rus jimnastikçiler kadar esnek, bekar, kamçılı ve kelepçeli bir kadın olduğumu söyleyerek bu yazının ana fikrine gelelim. Kötüyüm. Kadınım işte, naparsız. Siz de evraklarda bayan, günlük dilde ise kız bayansınız. Çok temiz, çok safsınız!

Ponpon Kuyruk

2011-02-25T17:57:00.004+02:00

Şöyle şeyler oldu:

Bir slogan bulduk.

Vah-şet Deh-şet Kı-ya-met!

Yumruk havada söylüyorum, çok güzel oluyor. Kitlesel hareketlere hediyem olabilir.

Bir çocuk şarkısı yazdım. Şarkı türkü ağıt arası bir makamda. Buyrun:

Kıyma bana ey yiğit avcı

Çayırlarda koşarım

Çimenlerde zıplarım

Vurma beni karnımdan avcı

Güzel derimi yüzme avcı

Kesme kulaklarımı

Kesme bacaklarımı

Gözlerimi çıkarma avcı

Sen buralara gelmez iken

Biz ne mutlu koşar yaşardık

Köpeklerini saldın

Gözlerimi çıkardın

Güzel derimi yüzdün avcı

Melodisi hakikaten çok güzel, şahane bir şarkı oldu. A. da çok beğendi (melodisini). Sözlerini fazla vahşetdehşetkıyamet bulduğu için o kısmından çok memnun olduğunu söylemeyeceğim ama kendi eserim diye söylemiyorum, hakikaten hiç fena olmadı. Ses kayıdı alacağım. Baya memnunum bu eserimden, üretken olmak güzel birşey. Yani ben hep türlü seslerle kelimelerle melodiler yaparım ama böyle başından sonuna bir eser yarattığım hiç olmamıştı. Kendimi tebrik ediyorum.

Rıdvan Dilmen'in Burger King reklamına üçbeşüçbeş diyerek çıkmasının haftasına kalp krizi geçirmesi ilahi adaletin bir tecellisi, bir işareti, bir hop dedik'i olabilir mi? Bence olabilir.

A'nın aldığı boya kalemleriyle şarkıma resim çizsem mi diyorum ama çok ağlarım gibime geliyor. Bir de ponpon kuyruk eklersem bir yere, işte o zaman tam duman olur. Ponpon kuyruk!

Evet.

2011-02-11T16:18:00.004+02:00

Teknolojinin aynı anda hem sihirin tam aksi olması hem de sihirin yaptıklarını yapmaya çalışması durumunu ne zaman düşünmeye başlasam, dalıp dalıp gidiyorum. Bir düşünün, elinizin bir hareketiyle sular akmaya başlıyor musluktan. Bir hareketiyle o sabunluk dile gelip sabun akıtıyor size. Kapılardan geçerken yol veriyor kapılar. Siz borcamı yağlarken orada kendi kendine çırpılıyor kek malzemesi. Biraz Merlin, biraz Harry Potter bilenlerin dışarıdan baktıklarında olayın benzerliğini farketmemesi inanılmaz. Sihir yok oluyor ama ve onun yokluğunu gidermeye çalışan teknoloji can buluyor; resmen kopya çeken, başını uzatıp yan sıradaki ne yazmış onu görmeye çalışan bir teknoloji bu. Çok ilginç işte. Ben tabii ki ilerleme değil gerileme yanlısı bir insan olarak sihirin, büyünün tarafını tutuyorum. Fakat, heyhat, olanla ölmüşün çaresi yok. Ölen ejderhalar da bizi sonsuza kadar terkettiler zaten, onlarla beraber de çok şey toza döndü gitti. İşte, olanla ölen.

Teknoloji demişken bilime de laf atıp bu kısa yazıyı sonlandıralım. Biliyorsunuz ki tecavüzün testesteron fazlalığından olduğu ortaya çıktı. Yakında her türlü sözlü ve fiziksel şiddetin de mesela bir x maddesinden kaynaklandığını bulup davul ve zurnayla kutlayabiliriz. Çünkü toplumsal cinsiyet dediğimiz şey nihayetinde safsatadır. Zaten tek ihtiyacımız olan da buydu. Zaten ben bu adamların suçsuz günahsız olduğunu biliyor da adını koyamıyordum. Gender related violence out, chemical related violence in. Bravo, İsviçreli bilimADAMLARI. Bravo.

Kral çıplak: Ucube heykel hakkaten ucube.

2011-02-07T14:13:00.002+02:00

Başbakanın üslubu, ucube mi denir, öyle mi denir, yakınında cami varmış, "ulu türkler" "hassastır" "ermeni önünde eğilmişmiş" mevzuları, hepsi eleştirilir, konuşulur falan feşmekan. Fakat bir parantez açmak istiyorum.

( O heykel hakikaten ucube. Hatta ucube ötesi. Ucube kötü olmayabilir aslında, bağrıma basabilirim ucube'yi. Güzel'e karşı çirkin'in tarafını tuttuğunuz olmaz mı, benim olur. Ama öyle bir çirkinlik değil o heykelinki. Baktım baktım, baya ruhumda derin yaralar açtı o heykel. Ben batılı modern aydınlanmış bir birey olmak yerinde doğulu gerici yarıcahil bir koyun olduğum için Sayın Mehmet Aksoy'un derinliğini kavrayamamış olabilirim ama fikrimi de zevkimi de saklayacak değilim. Ne derseniz deyin, baya dehşet birşey. Başka birkaç eserini de gördüm, terapiye başlamayı düşünüyorum yaşadığım şok yüzünden. Yani heykeltraş eksikliği yaşayan ülkemde birileri bu yokluktan faydalanıp heykeltraş ünvanını elde mi etmiş acaba? Meydanı boş bulmuş da mı sanatçı olmuş kendisi? Ama dünyaca ünlüymüş, o zaman heykel olayı dünyaca bitmiş bence. Dünyanın heykelden anladığı buysa tüm dünya şaşırmış. Kendimde bir yanlış görmüyorum, tüm dünyada görüyorum, evet doğru anladınız. Mehmet Aksoy heykel sanatını anlamak bir kültür ve görgü işidir demiş, ben o kültürsüzlüğü ve görgüsüzlüğü gururla taşırım, taç yaparım onları taç.)

Kapa parantez. Eveeeeeeeet, iyi günler.

Kişniş

2011-01-23T19:09:00.002+02:00

Evden dışarı çıkamıyorum. Çıkarsam da kütüphaneye gidiyorum. Deadline'ler 3er 5er gecikiyor. Paper dediğini verirsin biter, peki tez için yazmış olmam gerekenler? Onları sunacak olmam birkaç gün içinde? Sunumdan önce yazdıklarınızı okumamız lazım demişlerse? Ben hala yazmadıysam tek kelime? Çünkü başka bir şeyi ondan başka bir şeyi ve ondan da başka birşeyi yazıyorsam hala. Çünkü çok sıkıldıysam, çok. Arkadaşlarımı görmediysem aylardır. Kim nerede ne yapıyor bilemiyorsam. Özel dersleri bile iptal ediyorsam. Oturmaktan çok ama çok sıkıldıysam. Mesela. Nefret ettiklerim temalı bir blog açıp nefret ettiğim herşeyi yazmak ve bu vesileyle bir blog selebritisi olmayı planladıysam ama buna bile mecalim yoksa. Halbuki parçalayacak o kadar çok şey ve kişi varsa. Ama yokyokyok olmuyorsa. Sanki herşey bana zor ve başkalarına kolay geliyorsa. Eğer bu satürnse satürn bi zahmet biraz da başka burçlarla ilgilense. Oğlak burcu olmak çok fena birşeyse. Jüpiter bizi de görse. Falan.

Dünya ayakkabı güzellik kraliçesi birincisi ikincisi ve üçüncüsü

2011-01-21T16:05:00.005+02:00

Sonuçları açıklayıp ilk uçakla kendimi Avrupa'da herhangi bir yere atıyorum. Türkiye'de Adam Ayakkabi'da var gözüküyor ama kesin ya numarası yoktur ya da Avrupa fiyatının 3 katıdır. Ben o para ile uçak bileti alır üzerine mesela Şanzelize'de salınırım. Şanzelie'de kahve de içerim. Şanzelize'nin ne olduğunu bilmiyorum tam olarak ama herhalde bu dediklerimi yapabileceğim bir yerdir. Şanzelize'yi bilmiyorum diye bu paragrafı okurken kaşını kaldıran ve hıhlayan olursa şu an bu tip okuyucular için örmekte olduğum büyünün etkisi ile başına kötü şeyler gelebilir. Neyse, ayakkabılara geri dönelim. Bu ne güzellik ya!

8 yaşındaki çocuk emzirilmez, emzirilmemeli

2011-01-19T17:29:00.003+02:00

Aşağıda bahsettiğim emzirme mevzuzunda açıklayıcı bir örnek buldum. Bu konudaki fikirlerim çok açık ve net. Annenin sorunlu olduğunu düşünüyorum. Emzirmeyi bıraktığı zaman içine düşeceği boşluk mesela, çok özel birşeyin ondan alınacak olması, çocuğun büyüdüğünü kabul edecek olması neye girerseniz girin artık. Ih ıh, bir annenin çocuğunu 8 yaşında emziriyor olması annenin sorunlu olduğuna işaret ediyor bence. Ben uzman değilim ama bu bu konuda fikrim olmaması gerektiği anlamına gelmiyor. Kadın. Sorunlu.

Buyrun buna değinen bir video, ingilizce.

Üslub

2011-01-16T19:34:00.005+02:00

Aslında bunu yandaki kutucuklara eklemeyi düşünüyorum, böyle bir duvara kazınmış söz gibi orada durmalı, gelen geçen yolcuya birşeyler hatırlatmalı. Ama bir kere de burada anlatayım.

Ekşisözlük'te yazarım ve arada mesaj kutuma düşen yorumlarda en çok dikkatimi çeken şey korkunç bir üslup sorunu. İnsanlar size ağuumuğaakoğmm falan demedikleri söylediklerinde hiçbir sorun olmadığını düşünüyorlar. Yani küfür etmiyor ya işte, daha ne? O yüzden gerisi önemli değil. Blog camiasında da az karşılaştığım bir durum değil bu. Nasıl anlattığınızın ne anlattığınız yanında pek bir önemi yok. Üslup sorunu varsa, eh, nolmuş. Geç gitsin.

Sanırım şöyle bir algı var üslup konusunda. Üslup çok önemsiz, anlamsız, çok küçük bir detay. Sanki konuşandan ve yazandan bağımsız. Üslup, o kişiye dair çok şey söylemez. Üslup gözardı edilebilir. Üslup dediğin, sonuçta nedir ki, ıvır zıvır. Böyle bir algı var sanırım.

O yüzden işte, yazıyorum, üslup önemlidir, hem de çok. Üslup bana sizin kim olduğunuzu söyler. Üslubumda hata var evet, derken kendinizde olan bir hatayı dile getiriyorsunuz aslında. Benim üslubum nasıldır mesela düşündüm. Kimi yazılarım agresif ve iğneleyici. Ve evet, kimi zaman "belki de buraya yazdığımdan daha sıklıkla- öyleyim. Siz de üslubunuz neyse öylesiniz. Pasif agresif, üstten veya havalı. Saygısız ve saldırgan. Sakin veya anlayışlı. Sıcak veya yapışkan. Neyse. Evet üslup da bükülebilir, pullanabilir, iyi bir yalan aracı olarak kullanılabilir. Ama çoğulukla üslup açık eder birşeyleri. Önemlidir.

İşte o yüzden hepimizin arabamızın arkasına asmamız, bileğimizin içine dövmesini yaptırmamız, uçaklar kiralayıp kuyruğuna mesaj olarak yazmamız gereken o sözü hatırlatayım istedim.

Üslub-ı beyan ayniyle insan.

Bakın bakalım üslubunuza, ne göreceksiniz.

2011-01-14T02:12:00.004+02:00

Sabah kırmızı oje sürdüm. Kırmızı oje olarak yüzde 98 Flormar 48 sürerim. Geri kalan yüzdede de 48'e en yakın başka bi flormar sürerim. Sabah sürdüğüm ojeyi aceleyle kurutmaya çalıştım çalıştım. Kurudu sandım. Kurumamış. Bi kaç parmağımın ucu soyulmuş. Çok sinir oldum.

Özel derse gittiğim çocuk şımarıklık ve isteksizlikte Everest 4. Kamp'a ulaştı. Sanırım kıvrılıp uyusaydı da zirve yapardı. Everest zirvesi dünyanın eğimi yüzünden güneşe en yakın nokta değilmiş. Peki o nokta neresiymiş?

Biz de ders aldık ama böyle davranmadık. Anamız babamız para veriyor diye utanıyorduk. Utanması olmayan çocuktan da büyüğünden korktuğum gibi korkuyorum.

Çocukken sarışın bir Wednesday Addams olduğumu bazı insanlar bilir. Siz 3 yaşınızdayken cenazecilik oynuyor muydunuz? Ki ben cenazeye de gitmemiştim hiç, kimse de ölmemişti. Birileri mezarlıkların ne olduğunu söylese gerek. Neyse, A'nın da ilginçlikleri varmış. Şunu düşündüm, çocukluk hiç de PEMBE YILDIZLAR VE GÖKKUŞAKLARI VE SARILALIM SIKI SIKI değil. Bi tasarım o çocukluk.

Emzirme konusunda fena fikirlerim var. Çocuklar benim gibilerse 1.5 yaşından sonra emzirilmemeliler. Hatta 1'de bırakılmalı. Ben 1.5 yaşındayken şu an konuştuğum kadar konuşuyordum. Düşünsenize anneme bakıp, "anne memeni açar mısın emesim geldi de" dediğimi. Bizim bi komşunun akrabası çocuğu ilkokul 1 ve 2'de bile emzirmiş. Çocuk tenefüste eve koşup meme emip geri dönüyormuş. Vay anasını sayın seyirciler. Ben burada psikanalize de cinselliğe de sapkınlığa da FÜROYD'a da girerim. Hadi len. Koca adam. Patolojiyse patoloji. Ona hoşgeldin buna hoşgeldin buyur tepeme bin. Bu ne be. Aaaaaaaaaaaa. Şaşırmış millet. Hanım hanım kendine gel be. Gözün dönmüş.

Bloglarda eleştri içeren yorumlara yer verilmemesi, veya ancak minnacık eleştrilere yer verilmesi, sonuçta yorum kutusunun hep bir onay yağmuru ve övgü seli ve sevgi şelalesi olması açıkcası beni şaşırtıyor. Cevap verilmemesini, "benlen polemiine girme" denmesini ve hatta cevaben çirkinleşilmesini bile anlayabilirim ama bunu çözemiyorum.

Eleştrimin ne olduğunu açmak istersem Avam dramı sırasında yazdıklarım hafif kalır. Avam meğersem ne basitmiş. Gece 3'e 10 var, diyeceğimi dedim, vicdanım tekrar dürtmezse, susacağım bu konuda.

Dürtebilir de. Fildişi kuleler ve güneşler ve akıl hastaları ve hiçler.

Neyse.

Banane di mi. Banane.

Şunu daha sık diyebilsem hayat daha tozpembe olurdu.

Hrant Dink katledildiğinde evde televizyon karşısındaydım. Kaldırılmadan önce yerde yatışını, yatışını, yatışını izledim. O zaman sanki ölmemiş gibi geliyor insana. Ayakkabılarını, ceketinin bir kısmını görünce, sanki kalkacak gibi geliyor. Hala orada işte, daha ne morga götürülmüş ne cenaze arabasına ne toprağa. Orada işte, kalkacak, gibi. Hrant Dink'in öldürülmesi her aklıma geldiğinde yerde yatışını hatırlıyorum.

Hala da orada yatıyor. Alnından yalanınız sızıyor.

İşte bu da böyle bir harf yığını oldu sevgili okuyucu. Belki de sadece son paragrafı okusanız da olurdu.

2011-01-11T01:45:00.002+02:00

Yazılanlar geride. Şimdilik önünü bilmiyorum. Yarın öğlen de açılabilir çok sonra da. O vakite kadar, hadi kalın sağlıcakla.

Babannem

2011-01-02T21:46:00.004+02:00

Siz benim babannemi bilmezsiniz. Halbuki tanısanız çok seversiniz.

-Babanne piyango biletini niye getirmedin?
-Şimdi birşey çıkarsa uyuyamam dedim, uykumdan olmayayım diye getirmedim

Der benim babannem. Yalnız yaşar, minik evinde. Sabah kalkınca akşam yatarken parfüm sıkar. Elleri buruş buruştur. Nur'la babannem karşılıklı Akşam Oldu Hüzünlendim Ben Yine'yi söylerler, ben de babannemle Kadifeden Kesesi'ni söylerim. Türk kahvesi ile bi tane sigara içer, sigarayı tiryakiler gibi dudağının köşesiyle içer. Dünyanın en güzel zeytinyağlı dolmasını ve su böreğini yapar. Canımın içi babannem. İçidir hakkaten.

Bugün yine tansiyonu yükseldi babannemin, evime gidicem diye tutturdu. Ölümden korkmaz, rahat ölmek, hazır ölmek ister ama. Bugün anneme demiş ki, canım babannem,

şimdi ölürsem de tam çocukların ders vaktine gelecek, aman dersleri etkilenmesin söyle üzülmesinler

Böyledir benim babannem. Ben babannemi nasıl severim siz bilmezsiniz.

Ne yapıyorum ama yıllardır? Şu bilgisayar karşısında facebook'tu bilmem neydi diye verdiğim saatlerin bir dolmuşa atlayıp babanneme giderek geçirebilirdim? O lanet derslere çalışıyoruz dedim de noldu yıllardır, babannem her sorduğunda dersler var dedim de noldu, her paper'ı son anda yazmadım mı sabahlayarak? Tüm günü boş geçirip gece sıkışmadım mı? Çocukların dersleri var der, bize de az gelir babannem, ne Çap'ı ne yüksek ortalaması, her saatimi ders çalışarak mı geçirdim sanki? Sokaklarda sürttüğüm saatlerin kaçını babannemde geçirebilirdim? Canımın içi babannem, muhabbetin sultanı babannem.

Babannemi ne çok severim ben. Siz bilmezsiniz. Bilemezsiniz işte. Bilemezsiniz.

Ayakkabı ve fantazma

2010-12-29T17:13:00.019+02:00

Gerçekten nefret ettiğim iki ayakkabı türü var. Siz şimdi lafın gelişi nefret falan dediğimi sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Bildiğiniz tiksiniyorum. Çok da önemli değil, kusmuyorum yani görünce. Ama hakikaten, iğrençlikte son nokta bir çirkinlik. İşte o ayakkabılar:

Çok açık olmadığının farkındayım. Bu yüzden derdimi anlatan resimler de buldum. İşte o resimler:

Evet sevgili okuyucu. İşte bu iki ayakkabı modelinden nefretnefretnefret ediyorum. Özellikle soldakini gördüğümde de aklımdan hep şu geçiyor: Giyotin. İşte o giyotin:

O kadınların ayaklarını giyotine sokup o üçgen kısmı kesmek kesmek ve kesmek, parmaklara denk gelip gelmeyeceğinin gizemi karşısında heyecanlanmak heyecanlanmak ve heyecanlanmak, ha ha ve ha diyerek gülmek istiyorum. Kusura bakmayın, aklımdan bunlar geçiyor.

Bir şey artı bir şey artı bir şey daha

2010-12-22T23:32:00.005+02:00

Soru: Yazz 24+4 (yurtdışındaki adıyla Yaz) kullanan ve burayı okuyanlar var mı? Buraya bişeyler yazsam cevap alabilir miyim? Yorum kutusunda ses verilebilir mi? Bi muhabbet çevirebilir miyiz? Genel olarak memnun musunuz? Aslında bunu merak ediyorum. Deneyimlerinizi paylaşsanız?

Sinir: Şu televizyon kanallarına çevirileri kim yapıyor? Hangi sorumsuz ve şuursuz onlar, lütfen ellerini kaldırsınlar. Ses etmeyeyim, kimsenin ekmeği ile oynamayayım diyorum ama, artık yetti. Greek adlı diziyi "Yunanistan'da geçen bir üniversite dizisi, gençlerin hayatı" olarak anlattıkları zaman bile bu kadar öfkelenmemiştim. Greek, halbuki, Amerika'da Alfa Nü Beta Zet Pi Düttürü gibi yunan alfabesinden harflerle oluşturulmuş öğrenci birliği olarak mı çevirsek, onları işaret etmiyor mu burada, ediyor. Sorority denir, fraternity denir, bakınız google orada. Ben de alfa beta olarak doğmadım, Amerika'da okumadım. Zamanında netten baktım, okudum. Çeviriyi yapan şahıs gibi ingilizce bilmek de gerekmiyordu, Ekşi Sözlük ne güne duruyordu mesela? Ama, hadi, hadi bunu geçtim. Geçemedim ya, geçtim. Fakat sen nasıl oluyor da, THYME kelimesini maydanoz olarak çeviriyorsun ya? Allah'ın adını veriyorum, bir kelime yazacağın sözlüğe, tek bir kelime. O da sana KEKİK cevabını verecek. İşte bunu kabullenemiyorum, bana versinler ben çeviricem ya. Tamam çeviri zordur, fakat kitap roman makale hele ki şiir çevirisidir o, 20 dakkalık yemek programında her aşçı aynı şeyleri söylerken, annem bile çat pat anlarken, e artık onu da çevir be kadın/adam! Digitürk kendini iyice şaşırmış, ben bu kadarını söyleyeyim.

Sinir devam: Facebook kadar olmasa da vakitimi alan bir diğer şey bloglar. (facebook'u azalttım) Yorum yapmasam da takip ettiğim pek çok blog var. Yıllardır biriktirip de artık içimde tutamadığım şey ise, söylüyorum, bir tür blog tipi beni deli ediyor. Sorun neye çıldırıyorsun diye. Politik saçmalıklara mı? Atamsenkalkdanolurbenyatam'a mı? "Fakirlerdeçalışsınsenginolsunlar"a mı? Ne bileyim işte bu tip şeylere mi, yoo hiç birine değil. Yani bunlara sinirlenirim de, olay bunlar değil. Beni çıldırtan başka şeyler.

Böyle bir, nasıl desem, bir "benim sahip olduğum şey çok özel"den başlayıp ama aslında özellikle "nasıl da diğerleri gibi olmadığını" vurgulayan, araya sos olarak bazı "eksiklerini" "de" koyan, ama o eksiklere rağmen o "özelliği" koruyan kollayan ve hisseden, eleştri olarak "sen kendini mükemmel mi sanıyosun" diyemeyeceğimiz çünkü o "eksiklerini de" söylemişti ya işte, ama tüm bunlara rağmen yine de o üstten bakış açısını koruyan, "bende öyle birşey (hayat, aşk, bebek, çocuk, bir sürü şey gelebilir oraya) var ki kimsede yok", gibi şeyler...Bir "ben hayatı çözdüm" veya "ben oldum" havası. Ama bunu söylesek, aaa hayır küçük bir çocuk gibi daha, hayatta heyecanlı ve acemi, doğrusuyla yanlışıyla büyüyor işte, o eşsiz yüreğiyle o minik kız, nereden çıkarıyorum, ne fena bir insanım ikinehir olarak ben. Ay ne bileyim işte, anlatamadım...Sanmıyorum ki olay sadece hayatını, aşkını veya çocuğunu anlatmakla ilgili olsun. Simiole'nin yazdıklarını okurken hiç bu yukarda saydıklarımı hissetmemiştim mesela, Yok ki de anne oldu ama işte bi kere rahatsız olmadım onu okurken, Rahel apayrı zaten, ne bileyim, Deryik'in hiçbir kelimesi böyle gelmedi bana, Hayalalanı'nın Damla ve Tuna'sını anlatışı da. Yani sorun yazının kendisindedir durumu değil. Sorun başka birşey, herkesin sevgilisi çocuğu ona özeldir, en özeldir; herkes blogunda anlatıyor sevgilisini kocasını bebeğini çocuğunu fikirlerini hayatını. Ama bunu yapış biçimlerinden bir türü, yukarda açıklanılmaya çalışılanı, beni sinir ediyor. Ediyor, ama böyle bir eleştri de kolay kolay söylenmez. Sanırım o tip bloglara pek bakmamak en hayırlısı, kaza yerinde yavaşlayan sürücüler gibi neden bu bloglara bakmaya devam ettiğim ise ayrı bir soru. Sevdiğim bloglar kadar sık bakmıyorum bu bloglara, çok şükür, ama sanırım ana sebep öfkelenmeyi seviyor oluşum. Ki belki tanısam onları, sever miyim, sadece yazı mı bunu yaratan? Yoksa sadece yıldızımın barışamayacağı insanlar mı onlar? Bilmiyorum. Ama yine de buradan o blog sahiplerine de teşekkür edelim o zaman. Beni öfkelendirerek ateşli tutuyorlar. Orrayts.

Şükür: Pereja, Boğaziçi, Selin, Marmara. Bunu daha önce bin kere yazmadığıma hayret ediyorum, bazı kişilerin maillerinin bitiminde yazan o minik cümlelerden olabilir mesela: Kolonya'yı kim bulduysa, bulunmasına kimler vesile olduysa, rahat uyusunlar. Nasıl? Bence çok hoş.

Anneler, korkular, yabancılar, bebekler, hisler, sevgiler, uzaylılar, zamanlar, dönemler, hayatlar

2010-12-19T16:27:00.002+02:00

Bazen şunu çok merak ediyorum, bir insan bebeğini niye sever?

Evet, gündeme bomba gibi düşen ve benim ne kaddar da ruh hastası, ne kaddar da sevgi cahili bir insan olduğumu ortaya çıkaran bir soru değil mi? Bence değil ya, neyse, isteyen öyle düşünsün.

Huyunu bilmezsin, suyunu bilmezsin, nedir ne değildir belli değil, löp diye kucağına verilmiş o bebeği niye seversin? Aslında şöyle düşününce biraz anlayabiliyorum: geçen gün gittiğimiz evde gördüğüm bebek kedi ile geçirdiğim saatler ve onu sürekli mıncıklama ve öpme isteği ve onu boynuma sokup sokup orada tutma arzusunu düşündüğümde, evet annelerin ve babaların da bebeklerini neden sevdiklerini tahmin edebiliyorum. Mesela, ben şimdi gitsem Rahel'in kızını görsem, onu da sevmek öpmek onunla oynamak ister, kahkaha ve zevkle kendimden geçerim herhalde. Yani öyle "patalojik" bir vaka değilim. Ama bir derdim de var bu konuda sanki.

Yıllar önce bir köşe yazarı, kimdi Gülse Birsel miydi, yazmıştı, yeni doğum yapan arkdaşları bebekleri kucaklarına ilk verildiğinde yaşadıklarını. Orada agucubucu yapan anane ve babanneler ve hemşireler ve doktorlar arasında, herkes gözlerine yaşlar ve yüzlerince kocaman gülümsemelerle yeni doğum yapmış kadına bakarken, işte sahnedeydi yeni anne: Aynı anda sevinmeleri, ağlamaları, müthiş bir coşku duymaları; zevk ve huzur ve aşk ile kendilerinden geçmeleri gerekiyordu. Gülse Birsel'in arkadaşları da sergilemeleri gereken bu performansı yerine getirmişlerdi ama korkunç bir suçluluk duygusuyla. İçleri "öyle" değildi çünkü. Ellerine tutuşturulan o "yabancı" karşısında kendilerinden beklenen o duygu patlamasını yaşamamışlardı. Gülse Birsel'in anlattığına göre bir kaç ay içinde işler yoluna girmeye başlamış, annelik ile barışmışlardı, ve ancak aylar sonra -o da sadece yakın arkadaşlar arasındayken- fısıldayarak kabul edebilmişlerdi o ilk anda yaşadıklarının aslında panik, korku, "bu kim ve ne şimdi" ve "ben ne yaptım yahu" hissinin bir karışımı olduğunu. Ve tabii, böyle "kötü" şeyler hissettikleri için dehşet bir suçluluk hissi altında boğulmuşlardı.

Benzer şeyleri bir anneden daha duydum, kendisi bir hocamdı. Bu kadar açık değil ama, bence biraz bunu da anlatmaya çalışmıştı.

Benim derdim şu sanırım: kendi annemden ve başka anneler, bu konuda konuşan bir tür psikoloji literatürü, hepsi Gülse Birsel'in arkadaşlarının ve hocamın bebekle ilk tanışma anını bir "patoloji" , normdan ve normalden sapma olarak tanımlıyorlar. O literatür diyor ki mesela, eğer anne ile bebek ilk anda "bond" etmezlerse, bağlanmazlarsa yani, işte sonra o annelik çok sorunlu oluyor ve bin yıllar boyunca çocuklar kurulan ilişkiyi lanetle takip ediyor falan. Bence komple saçmalık, ki pek çok antropolojik araştırma da dediğimi destekliyor, sağolsun ve varolsunlar. Buradan o antropologlara sevgi ve saygılarımızı yollarken teşekkürlerimizi de tekrar tekrar iletiyoruz. Neyse, nerede kalmıştım, işte o "norm"dan sapma hali. O kadınların o hastane odasında o ruh hali içindeyken suçluluk duygusu altında ezilmeleri içimi sızlatıyor. İşte benim derdim, bazı annelerin ilk andan sevinçle bebeklerine sarılıyor olmalarından ziyade, bunu yapamayanların suçlulukla kendilerini yiyip bitiriyor olmaları ve bunu ancak çok sonraları fısıldayarak anlatabilmeleri (eğer anlatırlarsa, sonsuza kadar susabilirler de). Bu anneler "hasta", "sorunlu", "eksik" değiller çünkü, "az anne" değiller. Bence bunun açık açık söylenmesi gerekiyor.

Hatta ille de ilginçlik meselesi üzerinden gideceksek, ilk andan o coşku ve neşeyi duyabilen anneler benim nazarımda daha "ilginç"ler. O sevinemeyen, korkan, panikleyen ve bebeğe yabancı gözüyle bakan annelerde bana o kadar da ilginç gelen birşey yok, o durumu tahayyül edebiliyorum. Ama diğer olayı, pek kavrayamıyorum. O benim için daha enteresan, ne yalan söyleyeyim. Nasıl oluyor da anneler bebeklerini yabancı olarak görüp, bir garip hissediyorlar diye sormam, gayet de olur yani. Ama nasıl oluyor da o anneler o bebeğe hemen, ilk görüşte, aşkla tutkuyla bağlanıp, "yavrumu canımdan çok seviyorum" diyorlar, işte onu anlayamıyorum. Mesela hamile kadınlar "yavrumu kurtarın ben öleyim" diyebiliyorlar ya...Hormonlar mı sadece bunu dedirten? Yoksa o hayatından vazgeçmeye hazır annelerin hayatlarına baksak, acaba istenmeyen evlilikleri, mutsuzluğu, parasızlığı, sıkıntı dolu yaşamları görebilir miyiz? Zaten vazgeçmeye hazır, zaten tutunacak dalı olmayan anneler mi kendilerini bırakıp bebeklerini kurtarmayı isterler?

Ben hamile değilim, hiç de olmadım, o yüzden biraz "dışarıdan" fikir yürütüyorum bu konuya dair. Ama vicdanla konuşuyorum, çünkü o suçluluk hissi ile kendilerini yiyip bitiren annelere hakikaten içim gidiyor. Kimileri diyebilir ki, onların "hormonları" az, hormonları daha düzgün çalışsa ilk andan "o " psikolojiye girerler. Ama bu da "duygu" ve hatta "sevgi" dediğimiz olayı hormonlara indiriyor. Belki başka sorular sormalı, bir gruptaki anneler hayatlarından daha memnun, eşlerine daha aşık, daha doğru bir zamanda, akıllarında daha az soru işaretiyle hamile kalıyorlar da, diğer gruptaki insanlar başka koşullarda hamile kaldıkları için mi bebek karşısında o şoku yaşıyorlar? Veya daha ötesi, bebek "yabancı" olmayabilir mi, mümkün mü yani öyle kucağına tutuşturulan bir insanın sana "yabancı" olmaması? Veya, dokuz az karnında taşıdığın ve genetik olarak senin yarın olan bir canlının sana "yabancı" olması mümkün mü? Kimdir nedir, bilmezsin ki, "başka" biri o sonuçta. Veya kimdir nedir bilirsin, çünkü senden mi o sonuçta? Veya "yabancı" olması onu sevmeye engel midir ki, mesela Dilara'nın bir bebeği olsa şimdi, ben o bebeği çok seveceğimi bilmiyor muyum; biliyorum tabii şimdi bile hayal edebiliyorum! Yani, bebeğin dile gelip kendini ifade eden, "hmm evet bu çocukla iyi anlaşıyorum" diyebileceğim bir hale gelmesine gerek yok onu sevmem için. Yoksa var mı? Konu komşumuzun, arkabamızın arkadaşımın çocuklarını kucaklarımıza alıp onları sevdiğimizde, ay çok güzel deyip kokularını içimize çektiğimizde gerçekten "seviyor" muyuz? Mesela ben şimdi hamile olduğumu hayal ettiğimde, hele ki bebeğin erkek olduğunu düşündüğümde, minik bir A. hayal ediyorum ve içim sevgiyle dolup taşıyor o minik A'yi düşündüğümde. Minik bir A! Ama aynı panik, korku, uzaklık hissini de tahayyül edebiliyorum, kucağıma verilen bebeğimi "ııı selam uzaylı, dost olabilir miyiz?" diyerek de karşılayabilirim gibime geliyor. Bu benim hayatımın hiç hamilelik ve çocuk istemediğim bir dönemimde olmamla mı alakalı? O suçluluk duyan anneler, aşık olmadıkları adamlardan uygun olmayan zamanlarda hazır hissetmedikleri anlarda çocuk yaptıkları için mi panik ve korku duyuyorlar yani? Ama buna da katılmıyorum. Olayın "baba" mevzusuna hiç değinmedim dikkat ederseniz. Evlatlık edinen insanlar da var, taşıyıcı anne ile gelen çocuklar, daha neler, onlar niye sevmesinler bebeklerini? Peki sevgi nedir blog?

Evet bir pazar günü yazısı buydu. Bence okunmasa da olurdu.

evaluation forms

2010-12-09T18:06:00.000+02:00

Yazın Amerika'da asistanlık yaparken çok zorlanıyordum. Yeterince verimli olamadığımı düşünüyor, daha da iyi olmalıyım diye dertleniyordum. İşi çok seviyordum ama işte yeterince iyi bir asistan olmadığım gerçeği canımı sıkıyordu. Etrafımdaki diğer asistanlar ise sürekli kendilerinin ne kadar sınıfa hakim olduklarını, ne kadar iyi olduklarını, nasıl da şunu nasıl da bunu yaptıklarını, nasıl da hiç sendelemediklerini gü-lüm-se-ye-rek ve o-muz-la-rı-dik olarak anlatıyorlardı. Onların anlattıklarına bakarsak en kötü asistan bendim.

Sonra bir gün posta kutuma değerlendirme sonuçları düştü, ki, da da da dan! Şimdi, matematiğimizi tazeleyelim: Eğer herkes muhteşemse (5 üzerinden 5), bir tek ben açıkca zorlandığımı kabul edip kendimin kötü bir asistan olduğumu düşünüyorsam, nasıl oluyor da, asistanların performans ortalamasından daha yüksek oluyorum? Öğrencilerimin bana verdikleri notların ortalaması 4.83, ama asistanların genel ortalaması 4.57, demek ki, ben en kötü değilmişim! Değilmişim ya, artiz amerikalılar arasında demoralize olup kendimi en kötü sanmışım. Hoş, 4.83 değil 5 de verseler ben performansımın mükemmel olduğunu düşünmezdim, olay ben ne yapmışım değil. Olay, gerzek asistanların hepsinin boklarında inci varmış gibi, sanki tavuskuşularmış gibi kabararak dolaşmaları. Suck that bitchez! Ama sanırım genel olarak iş hayatı böyle, herkes miş gibi davranıyor, bu da bana ders oldu. Amerikalı pozitifliği de olabilir, bilmiyorum.

2010-12-09T16:02:00.000+02:00

Annem mahlepli peynirli dereotlu üstü susamlı kek yaptı. Önümdeki kağıtlara gözlerim dolu dolu baktığım tam da bu anda, mahlep, bi mesud oldum bilok. Şimdi geçmiş yılların sınav paper stresli günlerini hasretle anıyorum, çok basit işlermiş aslında, bilememişim. Yarın da eve geldiğimde kek olacak demek bu, eve gelince kek bulacak olmanın sevinci içimde. Ne güzel değil mi? İşte böyle bilok.

Robert vs Cengizhan

2010-12-02T01:48:00.009+02:00

Ekşi sözlükte bi entry okudum. Anadolu lisesi çıkışlı olduğum için ve anadolu lisesi gibi anadolu lisesi çıkışlı olduğum için -Gs ve İel hangi sınavla öğrenci alırlarsa alsınlar, kendilerine "özel okul" havası vermemeye ne kadar çalışırlarsa çalışsınlar, anadolu lisesi değillerdir, sahte tevazudan nefret ederim- çok iyi anladım entry'i, ben de lisedeyken Robert'e gitsem ben de böyle hissederdim dedim. Buyrun:

"Ortalama devlet okulundan gelen birisi için kapısından girildiğinde willy wonka'nın çikolata fabrikasına girmiş charlie etkisi yaratan şahane okul. ayrıca hayatımda sadece bir kere ziyaret edebildiğim ve bu ziyareti bir türlü unutmadığım yer.

seneler öncesinde robert kolej basket takımı ile maçımız vardı. okul takımı olarak üsküdar’dan minibüs tutup arnavutköy’e gittik. o maçı kim ayarlamıştı, nasıl bir bağlantı kuruldu bilmiyorum gerçekten. ilk sıkıntıyı okulu bulmaya çalışırken yaşadık. her yer ağaç, okul yok. bir bekçi klübesi gördük, “robert koleji nerede?” dedik

“2 km ileride solda” dedi.

okula vardığımızda film setinden içeri girmiş gibi olduk. spor salonu var. çim var. birbirine (eliyle hayalara vurma hareketi yapan ) erkekler yok? kızlar sanki daha uzun boylu, daha sarı?kıyafetler falan... çok değil iki saat önce üsküdar'da kravatın yamuk olduğu için müdür yardımcısından tokat yemişsin ve geldiğin yer bildiğin amerika!

elimde olmadan kendimi hesap yaparken yakalım. (parmaklarınla sayarak ve alt dudağını uzatarak)

kolej sınavında otuz soru daha çözmüş olsaydım
babamın maaşı sekiz kat falan fazla olsaydı
bir de ne bileyim biraz daha yakışıklı olsaydım

ben de bu okulda okuyabilirdim.

neden olmasın dı?

her neyse, maç yapmak için spor salonuna girdik.maddi, manevi her türlü kültür şoku devam ediyor. yerler bal dök yala. hepimiz için birer dolap var falan. ben şoku kendi içimde yaşıyorum ama arkadaşlardan birisi geliyor “oğlum potalar cam pota lan” diyor, ötekisi geliyor “tribünde kızlar var lağn” diyor

beyler biraz sakin olun biraz ayıp oluyor diyecekken tuvaletten bir ses geldi ;

oğlum sıcak su var lağğğğnn

takımın yarısı banyoya koştu. maçtan önce de duş aldılar. aldık.

yaşadığımız kültür şokundan bizi çıkaran beden öğretmenimiz mehmet bey oldu. soyunma odasında şamata devam ederken hışımla içeri girip ;
“nerde kaldınız lan hayvanoğluhayvanlar” diye bağırınca birden kim olduğumuzu, nereden geldiğimizi, aslen oralı olmadığımızı falan hatırlayıp hızlıca formalarımızı giyip maça çıktık. formaları üsküdar'da bir yerde yaptırmıştık. ben tamer oyguç'a olan hayranlığımdan ötürü 13 numara giymiştim. akşamleyin formayı yıkayıp ertesi gün okula götürmem gerekiyordu, çünkü forma benim değildi, zimmetliydi.

yalnız sahada bizi bir şok daha bekliyordu çünkü adamların hocası bildiğin zenci. “coach” diye hitap ediyorlar falan. ya ama ne enteresan, sen hayatında ilk defa kanlı canlı zenci görüyorsun, zenciyi bırak belki daha ilk defa amerikalı görüyosun...

maç sırasında robertli çocuklar kendi hocalarına “coach” falan diye bağırınca tabi biz de ufak ufak havaya girdik. merhmet bey beni oyundan çıkaracağı sırada boynumu yan büküm "ama coach!" diye bağırdım s,tem yüklü şekilde. o anda da bir sessizlik oldu sinemada arkadaşınla konuşurken sessizlik olur da söylediğin tüm salonda duyulur hani.. "coach...."

coach!
coach!!!
coach!!!....

herkesin bana baktığını hissediyordum. mehmet bey ile göz göze geldik... bana şöyle dedi gözleri (parmaklarınla sayarak)

ben coach değilim
sen robert koleji öğrencisi değilsin
minibüste dayak yiyeceksin...

velhasıl maçı kazanmıştık sanırım bir sayıyla. robertli çocukları pek hatırlamıyorum, çünkü mekana kafam çok takılmıştı. ama kibarlardı yani, aradaki sınıf farkını biz o kadar farkındaydık ki, belki de hissettirme gereği duymadılar ya da hiç bezleri yoktu o taraklarda. hatırlayamıyorum.

neşe içinde okulumuza geri döndük. hepimizin aklı geride bıraktığımız yerdeydi. bir hafta sonra mehmet bey'in -kardeşi bilmediğimiz bir sebepten ötürü intihar ettiği için- basket takımıyla ilgilenecek hali kalmadı ve takım dağıldı. oysa belki de eyalet finali bile oynayabilecek kadar iyiydik!"

Kaynak

Böyle anlarda Çeliktepe Cengizhan Liseli olduğumu bir daha hatırlıyor ve AĞLA.MA M.ELİS'e gönül rahatlığı ile gülebiliyorum. Sen benuğa'lılar, Robertliler, Gsliler de gülebilir ama biz çeliktepeliler gibi gülemezler diyerek gülümsüyorum. Ağla.ma M.elis bizim olsun bari, bi o bizim olsun bari! Umut Sarıkaya'ya bize gururlanacak birşey verdiği için teşekkür etmeliyiz, çünkü kafamızda kravatlar ile bağırıyoruz, coach'ımız mösyö'müz olmayabilir ama Ağla.ma M.elis hep bizim ya, hep bizim!

Bir arkadaşımın kocası

2010-11-28T23:11:00.001+02:00

Bir arkadaşımın kocası içerikli minik bir anektodum var bu pazar gecesi içimi sükunet ve huzur ve zerafet ve inayet ile dolduran. Bir arkadaşımın kocası bakın one neler diyormuş.

Diyormuş ki, mesela arkadaşım 3 tas yemek yaptı, bu büyük insan diyormuş ki

4.yü de yapma canım

Veya arkadaşım temizlik yaparken, mutfaktan başlamış, banyoyu geçmiş, salonu bitirmiş, yatak odasına ilerlerken, diyormuş ki

Yatak odasını da sonra temizlersin canım

Canım, bakar mısınız, ne düşünceliymiş, ne nazikmiş kocası arkadaşımın, canım! Tek bir şey yapmazmış ama arkadaşımın yorulmasını da istemezmiş, canım! Çok şahane bir erkekmiş, canım!

Yıkıcam aile kurumunu toptan, o olucak. Benim gibi Adile Naşit misali anaç tavuk bir insanı yuvadan soğuttunuz ya, arkadaşımın kocası canım, bok yeyin emi.

Wednesday's child

2010-11-26T01:06:00.006+02:00

Wednesday Addams neden wednesday imiş ki demiştim ben:

Monday's child is fair of face,

Tuesday's child is full of grace,

Wednesday's child is full of woe,

Thursday's child has far to go,

Friday's child is loving and giving,

Saturday's child works hard for a living,

But the child who is born on the Sabbath Day

Is bonny and blithe and good and gay.

ps: i'm a sunday's child. hadi hayırlısı.

Çanta

2010-11-21T14:47:00.003+02:00

İngiltereye gidiyorum, çanta alıp dönücem. Bu çantalardan alıp hippi olucam ama sevici değil, yıkıcı hippi. Holi distrakşın!

Tıkla: Sarı

Tıkla: Kahverengi

Sanırım kahverengi, renginin kahverengi olması, küçük elf işaretiyle bana kendimi bir orman elfi gibi hissetirecek olması ve sapının kalın olması (daha rahattır) ve fiyatının sarı'nın yarısı olması dolayısıyla gönlümü kazandı. Tabii ben çok zengin olduğum ve ingiltere'ye çanta almaya gidebildiğim için bunlar hiç sorun değil, ikisini de alabilirim.

Ben çok severim ki bu şekilli çantaları. Ah be...

(akmıyor hala hayat)

2010-11-20T20:48:00.001+02:00

Hayat aksın istiyorum, sanki akmıyor. Niye akmıyor.

Erkekler, erkeklerine toz kondurmayan kadınlar, cümle cemaat gelin

2010-11-18T21:00:00.002+02:00

Her bayram olduğu gibi bu bayram ziyaretleri de yine içimi nefretle doldurdu sevgili okuyucu. Zaten aklımda olan, yazayım da yazayım diye niyetlendiğim birkaç noktayı yazmam için bana bir itici güç oldu. Zaten genelde öfke, şiddet ve nefretten beslenirim; bunu beni bilenleriniz bilir. Haaa, bu noktada kaşını kaldırıp iç çekerek bana acıyacak olan newage tiplere, sevgisel hippilere, kendi fanuslarında başarılar dilerim, ama aslında dilemem o lafın gelişiydi, dünyayı günahıyla, acısıyla, eşitsizliği ile görmemeyi inatla başardıkları için fanusları çatlasın onların.

Evet, her bayram aynı nane. Babannemin evinde babannem dahil her kadın ayakta, hizmette, erkekler koltukta. Nasıl lanet ediyorum bu tabloya, nasıl, bazen düşünüyorum beddua ile dünya dönse babannemin evine hortum inerdi. Beddua etmiyorum tabii aslında, ama içimin hiddet ve şiddet isteği ile dolduğu da aşikar. Mesela dün, sofrayı kurdum, sonra oturduk, gerizekalı yeni evli kuzenim espitirüel bir şekilde "sofrada da hiçbirşeyin tam olmadığı"ndan dem vurabiliyor. Kıçı büyüyesice morbid obez olasıca yaratık koltuğundan kıçını kaldırmamışken bunu diyebiliyor. Cevaben, çok biliyorsa kendisinin sofrayı kurması gerektiğini böylece eksiksiz bir sofra nasıl olurmuş göreceğimizi ve sofrayı kurmamışken nasıl böyle konuştuğunu anlamadığımı aynı espiritüellik ile söylüyorum, etrafımdaki kadınların gülümseyip kafa sallamaları arasında. Fakat bu bir mi, tek mi, münferit mi? Bizim evde ilk mi veya diğer evlerde yaşanmıyor mu? Bu paragrafı okuyup da bana laf edecek olan varsa-hele ki erkek- etsin çünkü ÇOK KAVGA EDESİM VAR. Kadınların vızır vızır çalıştığı ve erkeklerin göt göbek büyüttüğü o ortama lanet olsun, sırf bu yüzden bile ileride geniş akraba ile ilişkimi minimuma indirmeyi düşünüyorum. Hadi babamı atamam ama, gerisini çekmek zorunda kalmam umarım inşallah rabbim.

Yani deli ediyor beni, deli, sırf ben XX doğdum diye, memelerim kavun gibi diye, niye benim bazı işlere yatkınlığım oluyor ya...Kuzenimden ne zaman birşey yapmasını istesem "ben yapamam sakarım", ya ben değil miyim? Varsayıma bakar mısınız, ben kadın olduğum için sakar değilim, yatkınlığım var benim. Yok aslında, yatkın falan değilim ben. Sonra bir de biyolojik açıklamaları reddeden, yani kimse cinsiyeti yüzünden yatkın değildir ama, toplumsal olarak öyle şekillenmiştir, böyle gelmiştir böyle giderdir, işte o ana o ortama uygun davranmak gerekliliğidir, herkes rolünü yerine getirmelidir falan yaklaşımı. Birşey diyeyim mi, bana öyle geliyor ki, bazı çok emektir, iş gücüdür, sömürüdür diye konuşan erkek arkadaşlarım bile bir aile toplaşmasında kadınların iş yapmasında ve kendilerine hizmet edilmesinde sorun görmüyorlar. Yani şu an bile, feministlerle söz üzerinde ortaklaşanlar bile, bir oturma odasında kendilerine köşe yastığı rolü biçebiliyor. NEFRETNEFRETNEFRET.

Sonra bunun bir de evlilik mevzusu var. Mesela türlü evli arkadaşlarımda, konu komşuda gözlemlediğim, netteki ikiyüzbin evli kadın blogunda okuduğum bir ev işini kutsallaştırma, şirinleştirme, sıcaklaştırmadır sürüp gidiyor. Bu sıcaklaştırma önemli, bir sıcaklık hissediyorsunuz dinlediğinizde, okuduğunuzda. Bir sıcaklık, sevecenlik, bir huzur. Çorbayı da nasıl yaptım, böreği de nasıl açtım, kahvaltıyı da nasıl hazırladm söylemi bu. İçiniz ısınıyor o mutluluk tablosunda. Ben şimdi aslında o anlatılarda mutsuzluk var demiyorum, konu bu değil. Eminim mutludurlar falan fiyonk. Peki ya adam nerede ya? Adam nerede biri bana bunu anlatsın? Ben ki yemek yapmayı çok seven biri olarak bunu söylüyorum, bayılırım ben yemek yapmaya. Blog alemi, gelin hepinize beğendi yapayım. Fakat burada konu, yemek yapma rolünün kadına yüklenmiş olması. Yemek yapmayı bu kadar seven biri olarak söylüyorum, beni yemek yapmaktan tek soğutan şey "önüne yemek konmasını" "hizmet edilmesini" beklemek olabilir, "yemeği tabii ki kadın yapacak". Bakınız daha bulaşığa, çamaşıra, temizliğe girmedim.

Ay sinirim tepemde hala, aklıma geldi, yıllar önce annem bi psikolog adamın kitabını almıştı eve, hatta televizyonlara falan çıkar meşhur bu adam. Efendim psikolog adamımız muhteşem evlilik tablosu çiziyordu, mesela kadın mutfakta yemek yaparken erkek salonda salatalık soyabilirmiş. Salatalık soyabilirmiş düşünebiliyor musunuz ya! Hakkaten ne önemli bir iş, kadının yaptığına kıyasla ne kadar zor.

Ben mesela çocuğumla eşim eve geldiğinde onların terli kıyafetlerini alıp makineye atan , sonra onlara hazırladığım yemekleri yediren, sonra önlerinden tabaklarını alan, sonra o tabakları çalkalayıp makineye yerleştiren, sonra o makineyi boşaltan olmak istemiyorum. Ben de onlarla dışarda olmak, onlarla eve girmek, sonra terli kıyafetleri eşim toplayıp çamaşır makinesine atarken mutfağa giren olmak istiyorum, makineyi beraber boşaltmak istiyorum, hatta o gün başka işler yaptıysam "sen otur ben yaparım" denilen olmak istiyorum. Çok mu şey istiyorum bilmiyorum, insan gibi muamele görmek istiyorum; robot gibi görülmek, kadındır yatkındır diye düşünülsün istemiyorum. Belki o sımsıcak, "evimin tüm işini ben yaparım" anlatılarında annemi gördüğüm içindir, yılların emeğini, yaptığı işin devlet tarafından görülmemesini, annemin canının çıkmasını, babamın hizmet bekleyen tavrını gördüğüm için, ben bir ev kadını neler çeker 25 yıldır izlediğim için, annem kendisi bize "kendimizi ezdirmememizi" tembihlediği için o "erkeğim oturur ben yaparım" hikayeleri benim sinirimi zıplatıyor. Aynı şekilde "ay ben istesem erkeğim de yapar da ben istemiyorum" hikayeleri de sinirimi zıplatıyor. Var öyle bir arkadaşım, ona kalsa eşi çok hamarat da o çok az iş yaptırıyor veya hiç yaptırmıyor. "Teşekkür eden erkek" modeli de var, her yaptığını övüp teşekkürü eksik etmiyormuş. Etmesin tabii, sorun niye teşekkür ediyor değil, insansa teşekkür etsin zaten. O erkeğin teşekkürüne teşekkür ediyoruz buradan. Ama kendisi niye hiçbirşey yapmıyor, veya yaptığında da sadece "oturduğu yerden salatalık soyuyor"? Ay bir de hamilelik hikayeleri, 9 ay sultanlar gibi davranmışmış, yok yaa, peki geri kalan 1 ömür?

Neyse sevgili okuyucu, hoş bu yazıyı kimse okumayacak ya fazla uzun noldu, neyse ben dışarı çıkıyorum, gelince devam edebilirim de etmeyebilirim de. Hadi görüşürüz.

Bana hikayeni anlat

2010-11-10T13:15:00.003+02:00

Şu yazıyı gördüğümde hatırladım, "10 midye kaça deyip bir hüzünlü terk hikayesi karşılığında bahşişi boldan vermeyi. " Ben görmüştüm bunu, geçen sene.

Geçen sene bir gece A. ile Asmalımescit'e sapan sokaklardan birinde, yürüyorduk. Sonra oradaki mekanlardan birinin sokağa taşmış kalabalığı arasında iki arkadaşımızı gördük, bir çift daha. Biri bizim bölümden, diğeri değil. Bizde alkol çok az, karşımızdaki çiftin erkeği ise çakırkeyif, hiperaktif havalar, bol konuşma, içince o hep böyle olur zaten. Yol üzerinde durup konuşmaya başladık, havadan sudan akademiden saçmalıklardan.

Sonra yanımıza bir midyeci çocuk geldi. Genelde bu anlarda bir rahatsızlık olur ortamda, siz orada paranızla eğleniyorsunuzdur, o çocuklar adamlar gelip size hatırlatırlar, hatırlatırlar ki o mekanda ödeyeceğiniz hesabı onlar kaç günde kazanmaktadır. Üstelik yolda elli lira bulsalar da bir gün, o parayı o mekanda öyle harcamayacaklardır. Onların varlıkları size bunları hatırlatmıyorsa zaten, bence benim blogumu hiç okumayın. Neyse, bi rahatsızlık olur böyle anlarda, suçluluk dolu. Bizim grupta da oldu, yalnız fark bu sefer yanımızda o çakırkeyif arkadaşımız vardı.

Çakırkeyif arkadaşımız çok antropolog, çok. Antropoloji, en azından sosyal olanı, hikaye toplamacılığı ile eşleştiriliyor bazen, bilenleriniz bilir. Hikaye toplayan tek bilim bölüm antropoloji değildir, sözlü tarihçiler de dinler, sosyologlar da vsr. Demek istediğim, hikaye toplamak bir metod olarak çok revaçta, ki güzel de birşey bence. Bu arkadaşımız da, çok antropolog olan, midyeci çocuğu görünce fırsatı kaçırmadı tabii. Herkesin hikayesi vardır ama bazı hikayeler, zorunlu göç ile Siirt'ten gelmiş ailenin ergen çocuğunun hikayesi daha "doludur". O "acılara duyarlı" gözüyle, "hikaye toplama" refleksiyle başladı sormaya:

Bana hikayeni anlat, anlatırsan alıcam midyeni.

Çocuk şaşırdı, alkollü adamın biri, inatla ve iştahla bana hikayeni anlat diye tutturuyor, kimin nesi kimin fesi, sivil mi ne bok belli değil, bana hikayeni anlat, anlat ki alayım midyeni. Şu akademide biraz öğretme isteği biraz da birşeyleri dert edindiğimiz için duruyorsak, eğer yaptığımız araştırmalar bize birilerini duyma dinleme şansı veriyorsa, işte bunların bokunun çıkarıldığı, karşındaki insanı hiçleştirip sömürdüğün anlardan biri de bu bahsetttiğim andır. Arkadaşım bölümün çok sevgili bir öğrencisi, çok sol'da, çok "duyarlı" bir çocuk. Sonradan yaptığından utanmış mıdır veya ne yaptığını hatırlıyor mudur, bilmiyorum. Ama bu bahsettiğim anı benim nazarımda "insanların acılarına duyarlı hassas bir ruh" örneği değil, midye almamakla tehdit ederek başkasının hikayesini söküp almak örneğidir, bir nevi tecavüz denemesidir. Anlatmasın hikayesini sana, bilme sen o hikayeyi. Bilme çünkü, eğer her hikaye bir hediyeyse karşındakine -ben bir araştırma mülakatı veya bir arkadaşımın bana çay ieçrken anlattığı, her hikayenin bir hediye olduğunu düşüyorum- her hikayeyi kutsal bir emanet gibi, kırılmasın diye sakladığımız kıymetli bir cam nesne gibi, avucumuza aldığımızda sıkmamak için dikkatle tuttuğumuz bir minik kuş gibi görüyorsak, arkadaşım, senin yaptığın iki kuruş karşılığında o hikayeyi sıkmak, söküp koparmak denemesiydi. Bilme sen o hikayeyi.

Bilemedi zaten. Çocuk tabii ki anlatmadı, o sokaklarda, polisin devletin şiddeti hem önünde hem arkasındayken, bir sokak üzerinde sadece beş dakikalığına hayatına girmek ve sonra kendi evlerinde kendi yaşamlarına dönmek isteyen o adamlara ve kadınlara muhtemelen alışmış bir çocuk, ustalıkla yönlendirdi bizim arkadaşı, anlatmadı hikayesini. O an niye sert çıkmadım, bunu hala düşünüyorum. Çok izleyen, çok gözleyen bir insan oldum son zamanlarda, dahil olmuyorum kolay kolay. Ama geçmiş peşinizi kolay bırakmıyor. Ben de o gece birşey dememiş olmamın lekesini şimdi kendimce temizlemeye çalışıyorum. Ben de şimdi aylar sonra, o akşamın anısını, hassas tutmam gereken bir billur cam muamelesi yapmadan, yere atıp kırıyorum. Kim okur, kim tanır, kim olayın kimle geçtiğini anlar bilemeden.

Bu da size anlattığım bir hikaye olsun sevgili okuyucu.

Evlilik

2010-11-05T14:51:00.001+02:00

Şu an bana çok uzak olsa da etrafımdakiler dolayısıyla çevremde dolanıp duran şeyler var. Bunlardan biri, evlilik.

Facebook biliyorsunuz bir yerden sonra en çok özel hayat takibi için kullanılıyor. Bu vesile ile ben de sık sık evlenenlerin haberini almak, fotoğraflarını görmek durumunda kalıyorum. İnsanlar evleniyor.

Ki bu çok da yeni bir akım değil, son 2 yıldır yükselişte kendisi. Düğünler nikahlar sıklaştıkça kendimi de bu konu hakkında düşünür buluyorum.

Ben ne "hayatta evlenmem" ne de "mutlaka evlenmeliyim" diyenlerden olmadığım için, böyle dışardan hoş şeker bir bakışım varmış gibime geliyor. O yüzden işte, sakin sakin düşünüyorum bu konu hakkında.

En çok düşündüğüm de şu: Bir insan niye evlenir? Yalnız şey tonlamasıyla sormuyorum bunu, özür dilerim ingilizce için ama "why on earth would someone want to get married" , "aaay hayatta aklım almıyor nasıl karınca yiyor bazı insanlar %+^+!" tonlamasıyla sormuyorum. Hakikaten merak ediyorum, insanlar niye evlenir?

Hani vize yurtdışı vatandaşlık iş imkanı vsr. Tamam orasını anladık.

Bazı insanlar evlenmeden sevişmiyorlar. Bu durumda evlilik bir insanla sevişmek için elzem oluyor. Tamam bir bekle iki bekle üç bekle de kaç yıl geçer öyle? Evet, bu da bir etkendir mutlaka. Önemli de bir etken, inkar etmiyorum. Yani sevişmek için yoldan geçen herkesle evlenilir olarak demiyorum bunu. Evli sevgili-evli olmayan sevgili terazisinde sevişebilmek bir tarafa bastırabilir tartıyı. Tamam.

Aile baskısı, rahat edememek, kendi evinde yaşamıyo olmak, sevgili ile evlenmeden aynı evde yaşayamıyor olmak. Bu da çok önemlidir herhalde. Aileniz sizin evli olmadan beraber yaşamanızı kalp krizi ile karşılıyorsa başka seçeneğiniz kalmayabilir.

Ani bir hamilelik, kürtaj karşıtlığı, doğurma isteği, özellikle çocuk için evlenmek, tamam. Bunları da anladım.

Sanırım ben şunu merak ediyorum, sevgilisi ile istediğini yapabilen, beraber yaşayabilen veya sevişebilen, herhangi bir engeli olmayan insanlar niye evlenirler? Demek ki ben evliliği kafamda hep bir sorunun bir engelin üstesinden gelmek gibi kurmuşum. Ortada o sorun (vize, iş, sevişebilme, aile, farklı evler) yoksa, niye evlenilir, anlayamamışım. Baksanıza, "insanlar birbirlerini sevdikleri için evlenirler" çıkmadı yukarıdaki paragraflarda. İnsanlar çok aşık olabilirler, bol bol sevişirler, öpüşürler, beraber yaşarlar, beraber uyuyup uyanırlar, aynı evde beraber bir hayat kurarlar, kısmetse beraber yaşlanırlar gibi geliyor bana herhalde. Ama bunlar evlenmelerini gerektirmez, gibi geliyor herhalde. Hani aşık olmak aşılması gereken bir engel, bir sorun olmadığı için evlilik çözümüne başvurmamıza gerek yok. Gibi bir düşünce şekli. Sanırım bendeki. Concubinage, PACS diyorum ben sanırım, keşke buralarda da olsa.

Burada bir anımı anlatayım sizlere: Yazın New York'ta bir arkadaşımın arkadaşında kalmıştım. Doktorasını yeni bitirmiş bir kadın, eşi ile 3 yıldır evli. Bana bir erkek arkadaşım olup olmadığını sormuşlardı eşiyle beraber, uzun yıllardır devam eden bir ilişkim olduğunu öğrenince de bir an önce evlenmem gerektiğini söylemişlerdi. Ben daha öğrenci olduğumu, hayatın belirsizliğini, beş parasızlığımı ve -evet her zamanki soru- niye evleneyim ki zaten tarzı bir insan olduğumu söylemiştim. Karşılığında erkek arkadaşımı kaçırmamam gerektiğini, akademi ile özel hayatı dengelemem gerektiğini, eğer bu yıllar boyunca akademiye çok önem verirsem gün gelip de doktora bittiğinde ortada kalacağımı, insanın kendisini tamamen okula vermemesi gerektiğini anlatmışlardı. Yani evli olmamak eşittir kendini tamamen okula vermek, evli olmamak eşittir hayatında ilişkiye yer olmaması. Yani geçerli tek ilişki türü, evlilik. Onun dışında beraber geçirdiğiniz yıllar, yok yıllar. Gibi bir denklem çıkmıştı ortaya. Birden bağlılık sorunu olan bir insan kategorisine düşürülmüştüm. Bir insana bağlanmanın tek yolu evlilikti çünkü ve kesin olan şuydu ki bende birşeyler yanlıştı.

Evet, nerede kalmıştık?

Saf bir evlilik reddi yapmıyorum, bir insana yıllarını verip sonra ayrıldığınızda ortada kalmak, hiçbir hak iddia edememek, beş parasız bir erkek tarafından sokağa atılmak gibi tehlikelerin yanında evlilik evet, önemlidir. O imza, bir şekilde, bir kadının yararına olabilir. Ama bunların dışında, -bu soruyu bunların dışında sorabilir miyiz veya bir cevabı var mıdır bilmiyorum ama- insanlar niye evlenirler?

Evet, bu haftanın sorusu konusu bu olsun. Bi de nolur, seni de görücez demeyin, ben asla evlenmem demiyorum ki. Neyse, hadi bakalım, pamuk parmaklar klavyeye lütfen!

Knidos

2010-10-30T17:20:00.001+03:00

Sanki şu an Knidos'ta olsam, orada o sarı tepede bir köşeye otursam, karşımdaki fil yutmuş boa yılanı şeklindeki tepenin üstünde duran deniz fenerine baksam, baksam, baksam, çok rüzgar olsa Knidos'ta, uğuldasa kulaklarımda ki çok severim rüzgar sesini, bir oh çekerdim. Evet, gözlerimi kapatıp bunu düşünüyorum. Bir dakika falan yalnız durabilirim ama, sonra hop, hemen A.'yı getiriyorum hayalime. Konuşmamıza gerek yok, el ele o deniz fenerini çok uzun süreler boyunca izleyebiliriz. Çok güzeldir Knidos şimdi, kimseler de yoktur. Kaç kıştır, kaç bahardır, ne zaman gözlerimi bir noktaya sabitleyip hayallere dalacak olsam, ilk Knidos'tan başlıyorum veya en son Knidos ile bitiriyorum hayalleri. Her yaz tekrar gitmek için fırsat yaratmaya çalışıyoruz A. ile ama bi türlü denk getiremedik. Ki ben illa yazın değil, mesela şimdi kimse yokken veya mesela şubatta mesela martta da gitmek istiyorum. Hatta sıkı sıkı giyinip kışın gitmeyi daha çok istiyorum. Ah Knidos, bil ki bir yerlerde seni çok özleyen birileri var.

Sevgiler,

2010-10-27T23:18:00.000+03:00

The Rocky Horror Glee Show ve özellikle Touch-a touch-a touch-a touch me. İşte şimdi şarkı söylemeye başladın Emma bebeğims!

Twitter gibi update'ler. İyi gibiyimmiyim.

Toz

2010-10-26T14:25:00.002+03:00

Buradan gitmeyi, kendime başka bir yerde bir hayat kurmayı o kadar istiyorum ki o kadar istiyorum ki, birşeyi çok istediğimde hep olduğu gibi, sanırım, sonsuza kadar burada kalacağım. Sanki günlerin sonunda güneş söndüğünde, sanki nihayetinde dünya toza döndüğünde bile, benden geriye kalan toz taneleri savrulmayıp tam şu anda olduğum yerde asılı duracaklar. Bir toz tanesi olarak bile, sanırım, kıpırdamayacağım.

2010-10-24T16:33:00.001+03:00

Nefes alamıyorum sevgili okuyucu çünkü yarın GRE'ye gireceğim. Fakat durumun detayına inecek olursak, benim kelime ezberlemekten vesaireden çok daha ciddi bir sorunum var: ETS (testi hazırlayan şeyler) aynı dünyadan mıyız dedirtecek kadar farklı düşünüyorum.

Sınavın bir kısmında size verilen parçaları okuyup "yazar ne demek istemiştir, hangisi parçadan çıkarılabilir/çıkarılamaz" tarzı sorulara cevap veriyorsunuz. 10bin kelime ezberlemediyseniz kelime sorularından puan almanız zor olduğu için bu kısımları doğru yapmanız çok önemli.

Okuyucu, çok ciddiyim panik atak geçirmek üzereyim. Kalbim hızlı çarpıyor, göğüs kafesime çarşaf sokulmuş gibi, havayı içime çekemiyorum. Çünkü yaptığım tüm testlerde gördüğüm şu ki, bi sorun var burada. Mars'ta bilmemneler uzay ile ilgili bir parça, 8 soru, 5ini yanlış yapıyorum. Küba krizi ile bir parça, 3 soru, 3'ünü de yanlış yapıyorum. İki tane yazarın karşılaştırması ile ilgili parça, 5 soru, 3'ünü yanlış yapıyorum. Ve cevapları okuyorum, açıklamasını, aynı metni mi okuduk, aynı dili mi konuşuyoruz belli değil. Ve daha fenası, yanlışlarım şu derecede: 5 şık arasından 3ü çeldiricidir, bariz yanlıştır ya hani. Tak tak tak üstünü çizersiniz, geriye 2si kalır. Benim en saçma, en alakasız bulup da üstünü ilk çizdiğim şık %80 doğru cevap oluyor. Yani yaklaşamıyorum bile.

Ne yapacağımı şaşırdım, hayatımda hiç birşeyde bu kadar başarısız olmamıştım. Bundan puan alamazsam zaten kelimeleri ezberleyemedim, neyden puan alacağım? Gözlerim dolu dolu, elim ayağım birbirine karıştı. Ağlıyorum ya. Ağlıyorum.

Kitapları nasıl kurtardık veya bir kötülük yapmanın ucundan nasıl döndüm

2010-10-22T20:35:00.001+03:00

Az önce A. dergi raflarına bakarken şöyle birşey buldu: Dergiler arasına saklanmış 4 tane kitap!

Bunu niye yazdığımı kaçıranlar için açıklayayım, şöyle bir olay var. Kütüphane kitaplarını alıyorsunuz, başkaları bulamasın diye alakasız kitapların arasına saklıyorsunuz. O kitaplar biri farkedene kadar sadece sizin tarafınızdan kullanılıyorlar. Bizim bulduğumuz kitaplar da buna iyi bir örnek. Hatta süper iyi bir örnek çünkü birisinin dalgınlıkla kitapları başka kitaplar arasına koyma ihtimalini sıfırlıyor, kitaplar üst katta bizim kütüphanede, dergiler ise alt katta, birisinin yanlışlıkla karıştırması imkansız. Titizlikle planlanmış bir olay. Ta ki A. farkedene kadar.

Şimdi bu şahıs çok şanslı. Çünkü A. bana bunu anlattığı andan itibaren bunu onun yanına bırakmamayı kafama koymuştum. İki ihtimal vardı: Ya kitapları kendi üzerime alacak ya da ben de kitapları kendi rafları dışında bir yere saklayacaktım. Böylece kitapları almak üzerine dergiler arasına geldiğinde onları yerinde bulamayacak, hafiften panikleyerek bilgisayar başına koşacaktı. Muhtemelen kütüphane görevlisi farkedip yerlerine götürmüştü. Peki ya o sırada birileri kitapları alıp kütüphane dışına çıkardıysa? Ekran başında kitapları ararken onların hala kütüphanede olduğunu görüp rahatlayacaktı. Yukarı çıkıp kitapları raftan almaya çalışacaktı. Da dan! Kitaplar yerinde yok. Kütüphane içinde, ama nerede? İşte böyle bir plan. Dı.

Çünkü benim sevgilim A. hakikaten benden çok daha iyi bir insan. Ya çok ihtiyacı varsa ve kitapları alacak yeri yoksa dedi (bilmeyenler için: Boğaziçi'nde bir öğrencinin kütüphaneden alabileceği kitap sayısı sınırlı). A'nın böyle bir özelliği var, insana dair şeyler onu benden daha zor kızdırıyor, bi şekilde benden daha empatik. Öf dedim. Öf. Fakat kitapları öyle kuru kuru yerlerine koyacak da değilim. Ne yapmalı?

Tam o sırada aklıma bunu yapana bir not bırakmak geldi. Kitapların arasında bulduğum post-itlere bir not yazıp davranışlarına bir çeki düzen vermesi gerektiğini söylemezsem çatlayacaktım. Ben de, kitapları saklayan şahısa,

sakladığı kitapları bulduğumuzu, kitapları yerlerine konmak üzere görevlilere bıraktığımızı, fakat kitapların adını not ettiğimizi, ve haftaya gelip kitapları kontrol edeceğimizi, eğer kitaplar kütüphanede gözüküyor ve raflarında durmuyorlarsa, tüm kütüphaneyi arayıp kitapların saklandığı yeri bulacağımızı ve kitapları bir daha saklamaması için kendi üzerimize alacağımızı

söyleyen bir not bıraktım.

Evet sevgili okuyucu gün geçmiyor ki bir macera daha yaşanmasın. Heyecanla bekliyoruz, hakikaten kitapları kontrol edeceğim sürekli. El mi yaman ben mi yaman, görücez. Öpüyorum sizi. Hadi bakalım.

Tren

2010-10-21T21:27:00.001+03:00

Amerika'daydım bi trene binmiştim.

Pek yukardan pek aşağı inmiştim.

18 saat sürmüştü, yollar çok yeşildi.

Arabaların geçmediği yerlerden geçmiştik,

ormanlardan çayırlardan, uzakta dağlar vardı.

Biz yanlarından geçerken geyikler kıpırdamadan bize bakıyorlardı.

Bazen o geyiklerin gerisinde 1 tane ev duruyor oluyordu.

Ben o evlerde kim yaşar merak ediyordum.

Geceleri ne yapıyorlardı, muhtemelen başlarının üstünde hep yıldızlar vardı.

Kimsebilmez duraklarına geliyorduk,

kimseinmez istasyonlarında birileri iniyordu.

Ben inenler kim merak ediyordum,

geceleri çok karanlık oluyordu.

Tren çok soğuktu, bilenler battaniye ile binmişti.

Ben bilmiyordum çok üşümüştüm,

ama Amerika'da trende olmak başka birşeydi.

Güney çok yeşildi, Amerika çok ağaçtı.

Belki de aklım bir trende kaldı.

polaroid pogo iyilikten kıllanmak alsam mı almasam mı

2010-10-20T23:58:00.002+03:00

Polaroid pogo makine alacagim. Eskilerinden de alacagim ama 10 filmlik kutunun 100 lira olması canımı sıkıyor. Neyse, dönelim, polaroid pogo.

Şimdi bu makineler kutusundan çıkmamışsın 100-120 arasına satılıyor. Ben bir yerde kutu 1 kere açılmış ama 75'e buldum. Yanında filmi yok. Kargo vericem üstüne ama o 3-5 milyon bişey. Hmm dedim.

Sonra başka bir yerde şunu gördüm:

Polaroid pogo makine + 30 tane film + 1.5 yıl garantisi var ürünün +KARGOYU SATICI ÖDER = 80 lira

Cillop gibi teklif, 30 fotograf kağıdı 30 lira diyelim, kargoyu da konya'dan buraya satan kişi ödeyecek, çok süper.

Ama fazla süper, makine 45 liraya geliyor. Fazla süper, kargoyu niye satıcı ödüyor. Profiline baktım herkesin pek övdüğü bir satıcı, üründe sorun çıkarsa iade de edebilirim site kurallarına göre, peki niye atlamıyorum üzerine? Hayır yani, ne olabilir?

Fazla iyi çünkü teklif. Kaçar mı bu teklif, iade de edebilecekken, ama çok kıllandım ben şimdi. Resmen niye piyasa fiyatlarında yakın bir teklif değil, niye çok ucuz diye dert ediniyorum. Napsam ki acaba?

edit: Sanırım yurtdışındakilere yollayıp sonra bana getirmelerini rica edeceğim, o zaman makine 40 milyona falan geliyor. Yani 75lik olan teklifi zaten geçtim. Ama soru hala geçerli, fazla iyi teklif hakkında ne düşünüyorsunuz? Yani yurtdışı fiyatını teklif ediyor aslında adamcağız, ama bir tek o yapıyor bunu niye yapıyor yahu? Hem kargoyu niye o ödüyor?

İçimden gelen

2010-10-17T23:55:00.000+03:00

Tüm bu karamsarlığım, alaycılığım, gıcıklığım, histeri nöbetlerim, korkularım ve hezeyanlarım arasında ona söylesem de buraya yeteri kadar yazamadığım, halbuki ne kadar yazsam az olacak olan şu ki:

N, A'ya çok aşık.

babama çok aşığım ben zartu zurtu

2010-10-17T02:00:00.000+03:00

Yapıcı yerine yıkıcı, hmm hmm gülümsemek yerine genelde "naağsıl oğğğluyooö ya" diyen bir insan olduğum için 1)klişe veya 2)klişe değil de acayip veya belki de3)ne klişe ne acayip ama bana çok uzak olan şeyleri yüksek sesle söylemeye karar verdim. Aklıma geldikçe yazıcam.

Mesela şu:

BABASINA AŞIK OLAN KIZLARDANIM BEN...

veya

EN ÇOK BABAMA AŞIĞIM

veya

ERKEKLERDE BABAMI ARIYORUM

veya

EN ROMANTİK EN TATLI SEN SEVİLESİ BENİM BABAM

NE BU YAAAAA AYNI DÜNYADA MI YAŞIYORUZ PARDON? vallahi çok acayibime gidiyor binyıldır. Erkeklerde özellikle babasını aramayan biri olarak sizi tebrik ediyorum kiraz domatesler sizi.

Tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı

2010-10-11T22:39:00.000+03:00

Bugün biraz hikayelerden bahsedelim istiyorum sevgili okuyucu. Kendi anlattığımız hikayelerden, kendimiz ve başkaları için oluşturduğumuz hikayelerden. Özellikle bir tür hikayeden, mutluluk hikayelerinden.

Tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı hikayelerinden bahsediyorum. Nasıl desem, nasıl anlatsam, özellikle ilişkilerde böyle bir hikaye türü çok sık gözüme çarpmaya başladı. Şimdi yanlış anlaşılmayayım, benim derdim "herkes ilişkisinde çok mutsuz aslında ama yalan söylüyor" demek değil. Her ilişkide şiddet var, yalan var, aldatma var falan da demiyorum kesinlikle. İnsanlar çok aşık ve çok mutlu olabilirler, buna öncelikle ben inanıyorum zaten. Ama iki insan bir araya geldiğinde ortaya çıkan sonuç nasıl sadece tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı oluyor, onu anlayamadığımı söylemek istiyorum. Bakıyorum, oooo kavga desen sıfır anlaşmazlık desen sıfır. Tartışmak ve kavga etmek ve anlaşamamak, bunlar hep başkalarının ilişkilerinde. Çok grafik bir anlatımdan bahsetmiyorum, kimse kimseye hiçbir şeyi detayla çizmek zorunda değil. Ama 1 kavga bile edemediğin/etmediğin bir ilişki fikri bana çok acayip geliyor. Yani dünyanın en güvenli seyahat yöntemi olan uçak bile hadi büyük kazayı geçtim ama küçük kazalar geçirebiliyorken, tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı ilişkiler matematiğe, istatistiğe, ay ne bileyim doğanın kanunlarına aykırı! Her şey insanlar için değil mi, böyle ilişkiler bana "açlığın ve yoksulluğun olmadığı, soğuğun ve sıcağın gelmediği, felaketlerin ve afetlerin yaşanmadığı, kimsenin vaktinden önce ölmediği, bir damla gözyaşının bile dökülmediği, bir kişinin bile başına yıldırım düşmediği, tek bir yangının çıkmadığı, tek bir kulun öksürmediği, bir çocuğun bile kayıp düşmediği, bir insanın bile ayağına diken batmadığı, havanın hep bahar, kırların hep çiçek olduğu o cennet dünyayı" anımsatıyor. Tek sorun şu; öyle bir dünya yok. Olamaz da. Ha biz açlık ve yoksulluk olmasın, iklimler bozulmasın, hastalıklara çare bulunsun, afetlere önlem alınsın diye çabalayabiliriz, analojiyi devam ettirirsek ilişkilerimiz için de çabalarız zaten. Fakat nihayetinde, o yıldırım düşer o yangın çıkar o diken batar. Eğer ipliyorsak durumu, kaçmak yerine çözmeye çalışırız, ilişkilerde de aynı. Ama şekerlerim, olur bunlar ya, doğaldır ya.

Ya nazarım değsin diye söylemiyorum, değmesin kesinlikle. Mutlularsa, ne mutlu onlara. Sadece bana ilginç geliyor, benim aklım almıyor. A.'ya anadilim demiştim ben, anadilim dediğim ile bile arada tartışabiliyorken (ha ben çok memnunum, isterseniz akıl hastası deyin ama öteki türlüsünü hakikaten anlamıyorum) tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı'yı kavramam mümkün değil sanırım. Bu da böyle bir yazı.

Not: Tozpembegökkuşağıpamukşekerveoyuncakayı demişken özellikle insanların kendi ilişkilerini nasıl anlattığına değinmek istedim. Bu tanıma hayatın getirdiği diğer sorunlar dahil değil, ne bileyim işsizlik mesela, ben "niye bu insanlar işsiz kalmıyor" demiyorum, kalıyorlardır da. Fakat, bahsi geçen ilişki türü ve hayatın getirdiği sorunlar başka bir yazı konusu. Burada değinilmek istenen hiç kavga edilmeyen, hiç anlaşmazlık olmayan ilişki türüdür.

Şarap artı maydanoz

2010-10-07T01:04:00.001+03:00

Bugün sizlerle bir bilimkadını olarak yaptığım deneyin sonuçlarını paylaşmak istiyorum.

Konu: Regl dönemi geciken ve bir türlü gelemeyen kadının regl olmak için yaptıkları

Malzeme: Bir adet kadın, 4 bardak kırmızı şarap, iki bardak maydanoz çayı

Sonuç: Başarılı

Son iki haftayı insanlık dışı bir durumda geçirdim. Karnım yüzüm ve parmaklarım şiş, kalçam bacaklarım belim ağrılı, psikolojim berbat durumda, herşeye ağlayabiliyorum. Sonuncusunu açmak isterim: A. ile dışarıda oturmuş yemek yiyoruz. Masada duran bıçağa bakıyor ve onu elime alıyorum. Ağır bir bıçak. Bıçağı karşıya fırlatmak istiyorum. Birisine değil, önümüzdeki boşluğa. Masanın önünde kocaman boşluk var. Atmak istiyorum bıçağı. Bir lokantada oturup çatalları bıçakları fırlatamayacağımı düşünüyorum ve sinirim bozuluyor. Bıçakları fırlatamayacağım gerçeği beni korkunç üzüyor. Bu kadar istediğim birşeyi, kimseye de zarar vermeyeceğim halde, sadece toplum içinde bıçaklar fırlatılmaz gibi yazılmayan ama var olan bir kural yüzünden yapamayacak olmak o kadar sinirimi bozuyor ki ağlamaya başlıyorum. A. benim bu hallerime alışkın olduğu için bence inanılmaz şaşırmıyor, belki biraz şaşırıyordur, beni sakinleştirmeye çalışıyor ve 2-6 yaş arasında sıklıkla kullanılan "ağlayan çocuğun dikkatini başka şeye çekme" yöntemine başvuruyor.Evet böyle bir psikoloji. Şimdi lokantada olanları düşününce bu yazının türünü bir araştırma sonucu olarak değil de fantazi türünde bir eser olarak düşünmenin daha doğru olabileceğini kabul etmeliyim.

(Ek: Hormonları inkar etmeyin. Hormonlar ki onlara akıl sır ermez. Hani pms'in falanın sadece öğrenilmiş şeyler olduğunu düşünyorsanız diye diyorum. Benim regl'im çok düzensiz olduğu için neyin ne zaman olacağını bilemiyorum, fiziksel belirtilerin de olmadığı zamanlarda tarihler konusundaki tek ipucum "GÜNDÜZ VAKTİ YOL LAMBALARI NİYE YANIYOR" diye ağlamak olabiliyor. Kendime geldiğimde beni bekleyenin ne olduğunu hatırlıyor ve bunun akıl sağlığımı kaybetmek değil de regl olmakla alakalı olduğunu anlıyorum).

Neyse yukarda anlattığım üzere, regl olmak gerekliliğim kaçınılmazdı. Ne yapıp edip oldurmalıydım. Çözüm olarak geçen yıllarda olan şu olayı hatırladım: Yine günledir regl olamadığım bir dönemde bizimkilerle beraber tatildydik. Her gece kırmızı şarap içiyorduk. 5. gün ben regl olmuş, dahası M'nin regli de erkene kaymıştı. M. -tıp doktorudur- bu durumu içtiğimiz şaraplara bağlamıştı. Ben de bu durumda kırmızı şaraba başvurmaya karar verdim.

Cuma akşamı bir kadeh içtim. Cumartesi akşamı da. Pazar içmedim. Pazartesi de bir kadeh içtim. Bu arada kırmızı şarabın işe yarayacağından çok emin değildim. Nette yaptığım araştırmalar beni maydanoz çayı yöntemine götürdü. Bir de bunu deneyelim diyerek maydanoza sardım.

Bir bardağa sıcak su koyup üzerine göz kararı taze maydanozları koyup, üzerini kapıyorsunuz. Yarım saat sonra açıp, yaprakları çıkarıp çayı içiyorsunuz. Bunu pazartesi ve salı akşamları yaptım.

Sonuçta, çarşamba sabahı regl dönemine girmiş bulundum. Şimdi olayı bir daha incelersek şu ihtimalleri görüyoruz:

1. Zaten çarşamba günü regl olacaktım bunları yapmasam da.

2. Etkili olan kırmızı şaraptı.

3. Etkili olan maydanoz çayıydı.

4. Etkili olan şey benim regl olmayı beklemekle vücuduma verdiğim telkinlerdi, beynim vücudumu etkiledi, diğerleri değil.

5. Yukardakilerin kombinasyonları da olabilir. Yani hem şarap hem maydanoz hem beynim de etkili olabilir.

Evet sevgili okuyucu, bu yazıdan çıkaracağımız sonuç, regl olmuyorsanız ve bu durumdan memnun değilseniz size tavsiyem regl olmayı isteyin, kırmızı şarap için, maydanoz çayı için, ve bunların işe yarayacağını düşünün. Bu 4'ü bir araya geldiğinde voltranı oluşturacaklarına, sizi zafere götüreceklerine eminim. Yine literatüre geçmeyi hak eden bir yazı yazmış olmanın haklı gururuyla bugünlük sizlere veda ediyor, huzurlarınızdan ayrılıyorum.

Öyle bir geçer zaman ki

2010-09-26T14:53:00.001+03:00

Öyle bir geçer zaman ki diye bir dizi başladı ya, işte o dizi nasıl izlenecek bilmiyorum. Kilitli sandıklarda saklanan geçmişlerini televizyon ekranında izlemek insanları harap etmeyecek mi, bilmiyorum. Benim büyüdüğüm çevrede, apartmanlarda, komşularda, akrabalarda, o akrabaların komşuların akrabalarında komşularında, o kadar çok ki bu hikayeler, o kadar tanıdık ki, diziyi izlemek yeniden yaşamak gibi olur sanki.

Diğer dizilerden farklı benim için, çünkü diğer diziler hep başkaydı bana. Süper Baba'nın Fikret'i gerçek değildi, Perihan Abla'da öyle, komedileri zaten geçiyorum, "töre" dizilerinin gerçekliğini konuşmayacağız herhalde, "geleneğe" direnen zengin yağız ağaları da... Hatırla Sevgili dersen, o benim ailem gibilerinin hayatı değildi, hiçbir zaman da olmadı, Ada'da evler, özel okullarda sular seller gibi diller, Türkiye'nin ilk kadın doktorlarını çıkaran aileler, milletvekilleri, gazeteciler, yüksek tavanlı eski apartmanlarda hayatlar...Aşk-ı Memnu'ya değinmeye gerek yok herhalde. Mafyalar, hiçbir öğrencinin benzerini yaşamadığı öğrenci dizileri, Kampüsistan'lar Kavak Yelleri veya Küçük Sırlar falan...

Ama işte bu Öyle Bir Geçer Zaman ki'de çok tanıdık birşey var. 60'ları gördüğümden değil, o aile içinde, o baba'da çok tanıdık birşey var. Bu şey annemi arayan yaşıtı kadınlara telefonlarda, "çok güzel ama çok zor" dedirten şey. Diziyi çok az izleyebildim henüz, ama tanıdıklığı beni çok sarstı. Çünkü ben üniversitede çok başka bi ortama girdim, çok başka aileler, babalar, kendi evimden ve bildiğim diğer evlerden uzaklaştım, bu yeni ortamdaki insanların yaşamlarını "izledim". Üstteki paragrafta saydığım diziler gibiydi bu yaşamlar; izlenesi, sevilesi, isterseniz imrenilesi, ama benim gerçekliğim değillerdi. Şimdi bu diziyi görünce hatırladım; şehirde bi kesim var, isterseniz orta sınıf deyin ama eve giren paradan başka birşey ile de anlatılması gereken bence. İşte o kesime çok tanıdık bu dizinin hikayesi, o kesimdeki babalar genelde bu dizideki baba gibi çünkü.

Biz bu dizideki kadarını yaşamadık ama yaşayanlar gördüm. Yemek masasındaki bıçakla kesilebilir o gerginliği gördüm. Gözleri dolarak yemeğine devam eden o çocuğu da gördüm. "Anne boşan" diyen o kızı da gördüm. Gördüm işte.

Köftesini ağlayarak yiyen Osman'ı ancak içiniz kaldırabilecekse izleyin.

Eşyanın düşmanlığı

2010-09-20T19:13:00.006+03:00

Bugün şunu düşündüm: eşyanın bana düşmanlığını. Bu fikire nasıl ve nereden geldin derseniz, adı üzerinde, eşyanın bana düşmanlığından geldim. Aslında bu fikir bana gelince içim bir hoş oldu, adeta önemli bir buluş yapmışcasına sevindim, çünkü hayatımda adı konmamış bir duruma ad koymuştum ve tüm ad koymalar önemlidir.

Eşyanın bana düşmanlığı etrafımdaki eşyaların bana düşmanca davranmasına dayanıyor (Allah'ım nasıl da açıklayıcı bir insanım). Belki de örneklemek en iyisi: Çantamdaki tokanın anahtarlığıma geçirilmiş olan minnacık halkanın kapanma yerindeki 1 mm'lik boşluktan geçtiğini görünce duyduğum şaşkınlık'ı siz bilebilir misiniz? Çünkü tokanın kendisi o boşluktan çok, çok daha kalın. Adeta fizik kuralları benim çantamda ihlal edilmiş, o karanlıklarda ne mucizeler gerçekleşmiş. Düşmanlık bu, olmayanı oldurtur sığmayanı sığdırtır. Aslında bu noktada henüz isim koymamıştım, ancak şüphesiz ki gün içinde yaşadığım bu deneyim dakikalar sonrasında vuku bulacak olan o kutsal ana ulaşmamda çok etkilidir.

"Buldum, bunun adı eşyanın bana düşmanlığı" dedirten çantamın sapının odamın kapısının koluna takılıp atmış olduğum adımı "hop karrdeşim nereye" der gibi, kolumdan tutup çekercesine durdurduğu andır. Lanetli bir döngü gibi sürekli karşılaştığım bu ani ve agresif tavırdan artık gına gelmişken, sevgili okuyucu, bu yazıda adı geçen fikire ulaştım. Artık yeterdi. Her elimi attığımda beni sakızla karşılayan masalar, sıralar, sandalyeler, bozulmak için benim ona dokunmamı bekleyen aletler, ben kullanamayım diye saklanan nesneler hatırıma üşüşüverdiler. Koyduğum yerden çay bardağımın içine düşmeyi başaran kulaklık, acelem varken ancak iskender'in kılıcıyla çözülebilecek bir düğüm haline gelen ayakkabı bağcıkları, sadece benim kıyafetlerim üzerine kireçli suyunu akıtan ütü, kendini attığı çocuk havuzunun içinden bana nispet yaparcasına yanıp sönmeye devam eden ama ben elime alınca bozulup son nefesini veren cep telefonu, tüm bunlar, hani bazı filmlerin sonunda tüm izlediklerimizin aslında 1 şeye işaret ettiğini bize anlatarak gözümüzün önünden geçen sahneler olur ya, işte o sahneler gibi aklıma geliverdiler.

Bugün, hayatımda nicedir devam eden aksiliklerin ardında eşyanın bana düşmanlığının yattığını anladığım için açıkcası buruk bir sevinç yaşıyorum. Sevinç çünkü, büyük bir buluş; buruk çünkü, e eşya bana düşmanken ne olacak benim halim? Şunu söyleyebilirim ki eşya kendinize düşman olacak seçeceğiniz biri değil, çünkü güçlü bir düşman. Elinizde ise, eşyaya bulaşmayın. Ha bana gelince, ben hiçbir şey yapmamıştım, neden bu agresiflik bilmiyorum. Ama öte yandan, şimdi düşününce iyi eşyalar da olduğunu farkediyor, düşürdüğüm omuzlarımı hafiften kaldırıyorum. İyi ile kötünün o ilahi savaşının etrafımızdaki eşyada vuku bulduğunu daha önce nasıl fark edemedik? Teşekkürler, 40 metre öteden vurulan futbol topunun burnuma son sürat gelişini donakalmış izlerken kendini araya atıp beni bir faciadan kurtadan ey incecik direk. Teşekkürler, var gücüyle işimi kolaylaştırmaya çalışan her türlü eşya!

Amerika'dan buralara bakınca...

2010-09-10T01:06:00.002+03:00

Bir antropoloji departmanının, hocalarımızın çalıştığı yerler başlığı altında bir dünya haritasını sayfasına koyup, bu haritadan 10dan fazla ülke, 3 deniz silmesi ne derece ilginçtir?

Farkında mısınız, burada böyle bir durum var dediğimde, "bu haritanın detaylı olması gerekmiyor" diye pişkin bir cevap vermesine peki ne denir?

Güneydoğu Avrupa'ya, Balkanlar'a "detay" diyen bir zihniyete bizim ne dememiz gerekir?

Aynı haritada, kimsenin Japonya'da çalışıyor olmamasına rağmen, Japonya'nın kıyıları olsun koyları olsun çizilmesine ne söylemeli peki?

Ey, Yunanistan, Bulgaristan, Türkiye, Romanya, Hırvatistan, ey Karadeniz, ey Ege, siz dünyanın ne gereksiz, ne "yok" yerlerisiniz, Amerika'dan bakınca!

http://anthro.binghamton.edu/UpdatedMap_edited-1.jpg

Zülfü

2010-09-07T12:31:00.000+03:00

Dün bir kanalın haberlerinde Zülfü Livaneli'nin Ankara'da verdiği konserden görüntüler gösteriyorlardı. Kalabalık, Zülfü Livaneli Karlı Kayın Ormanını, Kan Çiçeklerini falan söylüyor. Kalabalık coşkulu, ellerde barış işaretleri falan. Falan diyorum çünkü, hepsine olmasa da çoğunda o işaret sırıtıyor. Neyse o başka bir konu da, belli ki konser çok kalabalık, sığamıyor insanlar. Zülfü Livaneli sahneden sesleniyor:

Arkadakiler şöyle gelirse, yol açarsa vsr...Merak etmeyin biz devrimciyiz gerekirse yolları kapatırız!

Bunu derken yüzünde o bi saniyede gördüklerimi nasıl anlatsam...Gülümseyerek söyledi, gülümsemeye çalışarak ama dediklerinin sırıttığının farkında, riskli birşey, üzerinde durmuyor artık, gülerek ama güvensiz, ama şaka ama saçma, sanki utanarak ama yüzsüzce de.

Kalabalık coşuyor, evet yol kapatırız, tabii kapatırsınız, tey tey.

Böyle bir andı.

Ne zaman evlenmeyi düşünüyorsun

2010-09-06T22:54:00.000+03:00

Formspring'e birisi gelmiş "ne zaman evlenmeyi düşünüyorsun" diye sormuş, ya kimsin nesin bi ipucu ver dedim anam kimseden ses çıkmadı. Düşünüyorum, demek A'yı biliyor yoksa niye sorsun, acaba böyle her hesaba gidip "ne zaman evlenmeyi düşünüyorsun" diye soran birisi mi var? Yok, demek bi şekilde benden haberdar, ay hakkaten çok merak ettim yahu, yani benim evlenip evlenmeyeceğimi kim merak eder diye çok takıldı aklıma. Bence kim olduğunu söylese çok güzel olur, di mi? Hey sen, sana diyorum.

Geçmiş olsun

2010-08-31T12:47:00.000+03:00

Yazamıyorsam burayı unuttuğumdan değil, çok da yazasım var halbuki.
Ama bu öğleden sonra yazarım artık hastaneden derken, hastaneden eve geri geldim, evden yazıyorum.
Annemin ameliyatı için hastaneye gidiş, ameliyat öncesi filmler yüzünden ameliyattan vazgeçiş, bir doktorun diğerine yazdığı bir parça mektup, annem yine yeniden başka bir doktora.
Öncekinden kötü değildir diye umarak, iyi olacak diyerek.
Ağustos bitemedi, eylül gelemedi.
Normalde paylaşmayı hiç sevmem çok ketumumdur, bunu niye yazıyorsam?
Kötü değil gibi, iyi olacak gibi.
Bekleyip görücez, ah sevgili blogum bi zamanlar ne yeşilli ne mavili bir blog'dun.

Biraz deniz

2010-08-18T21:47:00.002+03:00

Dönüşte bu diyarları, başka diyarları anlatırım belki. Şimdi balıklara bakmaya gidiyorum.

Hamileyken oruç tutanlar sözüm size

2010-08-13T17:03:00.000+03:00

Yazacak çok şey var ama ben önce bir konudaki pek mühim fikirlerimi yazayım da şu ağustos sıcağında yine içimde filizleniveren saç baş yolma isteğimin sebebi anlaşılsın.

HAMİLEYKEN ORUÇ TUTAN GERİZEKALILAR, sözüm size. Hiç bana inanç ile, din ile gelmeyin, sizin durumunuz bir hava, bir afra, bir tafradır. Bir kendini kanıtlama çabası, bir "sevabım 2.1 ile çarpılır mı" hesabıdır. Sanki biz bilmiyoruz eğer gönülden niyetliyseniz o KAZA ORUCU tutabileceğinizi. Ha lohusalık mı var, süt vermen bitince tutarsın. Ha bunu ard arda ara vermeden mi yapman gerekiyor, hayır 10'ar günlük dönemlerle tutarsın bilmem ne. Ama noluyor, işine mi gelmiyor, havası mı az oluyor, ay illa herkeslen birlikte mi oruç tutman gerekiyor, "hem hamile hem oruçlu" desinler (hem bu dünyadakiler, hem öteki dünyadakiler), hep böyle bi desinler di mi?

Çok nefretlik bir tablo. Hakikaten akılsız, şuursuz, kafalar binbeşyüz insanlarsınız.

Amerika'dan Notlar.

2010-07-18T22:27:00.004+03:00

Bir suredir Amerika'dayim. Yazacak cok sey var ama yazasim gelmiyor. Sanki ben daha cok A'ya konusuyormusum, o zaman dilim aciliyormus, ona anlatiyormusum once. Sonra buraya yaziyormusum. Bilmem. Bugun pazar, bir garip icim, buraya konusayim dedim.

Neler demeli ki Amerika konusunda? Ben New Jersey, New York ve Georgia/Athens kismini gordum simdiye kadar. Bu arada hemen soyleyeyim, amerika dedikleri bi acayip memleket. Amerika sey gibi, hani tahta vardir mesela, cam vardir. Ahsap ev, cam bardak mesela. Bir de plastik vardir, madde olarak. Amerika benim maddeler skalamda plastik bolumune denk geliyor. Plastik de gercektir, ama asla ahsap veya cam veya demir gibi sahici degildir. Baska birseydir plastik. Bana simdi amerika ne deseler, plastik derim. Bunu burada hersey plastik oldugu icin soylemiyorum, olay o degil. Tabii ki su an beton bir binadayim, kampus eski, tuglalar tas binalar falan... Demek istedigim, Amerika'nin bana verdigi his plastiklik hissi, bir yapaylik bir sahtelik. Dile dokulmesi neredyse imkansiz birseyi dile dokmeye calisiyorum, elimden bu kadari geliyor.

Sonra tavirlari (not: toplasan 300 tane amerikali gormusumdur, 300 milyona genellenmez tabii, bu yuzden metot elestirisi ile gelmeyin lutfen, ben bende kalan hissi yaziyorum makale degil) Hayatta hepimiz bir rolun icindeysek eger, hepimiz oynuyorsak, her saniyemiz bir performanssa, Amerikali'lar buyuk oynuyorlar. Buyuk dedigim, abartili, sonuna kadar. Yani, keske birazcik daha tiyatro terminolojisi bilseydim, nasil anlatsam... Kesin boyle bir ayrim vardir, dogal oynamak ve abartili/buyuk oynamak diye. Hareketleri sonuna kadar goturmek mesela, daha dramatik olmak, daha belli etmek o hareketin bir performans oldugunu. Iste benim gordugum Amerikalilar boyleler, hayat belki bir oyun sahnesi ama ben Amerika'da hissettigim kadar baska hicbir yerde ''sahneyi'' hissetmemistim. Cok cok cok ilginc, buralara A. ile, D. ile, M. ile, E. ile, D. ile, L. ile. F. ile gelmeli belki, oturup konusmali gorduklerimizi.

Baska baska ne desem...Heh hatirladim, ingilizce. Ben ingilizce bildigimi iddia eder, ozel ders falan verirdim. Ingilizce okur yazar, turist gorunce konusurdum falan. Benle ayni durumdakiler mesela Isvec'e master yapmaya gider, ingilizce konusur 2 yil boyunca, dunyanin 4 bir yanindan arkadas edinir ve ingilizceyi sahane bildiklerini iddia ederlerdi. Hollanda'ya erasmusa gidip sahane zaman gecirebilirsiniz mesela. Yaziyorum, o ingilizce bilmek olmuyor. Ana dilleri ingilizce olmayan insanlar arasinda yasayarak ingilizceyi ortak dil yaparak yasamak ve akabinda ingilizce bildigini idda etmek de dogru degil, cok uzgunum ama degil. Hele ki, ''ben cok diziler, cok filmler izledim, hepsini de anliyorum'' diyorsaniz, uzgunum o dizilerin filmlerin dili de gercek hayata cok uygun degil. Ben 10 yildir dizidir, filmdir yardiriyorum noldu? Bunlari, su an Amerika'nin guneyinde etrafi amerikalilarla sarilmis vaziyette her gun var olmaya calisirken soyluyorum. Konusmak ayri mesela, anlamak ayri mesele. Biz avrupada erasmuslarda efendim come olsun go olsun bildigimiz kelimelerle takir takir konusurken buralarda herseyin kelimesi farkli. Ha, kuzeyini de gordum, New Jersey iste, yok o da olmuyor. Doktora programlarinda gecis daha az sancili oluyordur belki, etrafinizda bir arjantinli, bir misirli, bir fransiz, bir japon, bir rus, bir turk ve iki amerikali oldugunda daha kolay alisiyorsunuzdur belki. Ama beni buraya koydular, neredeyse 20 gun olacak, diyorum ki erasmusta, avrupada masterda sizi ucuran ingilizce ile bu amerikan ingilizcesi birbirinden farkli. Benim gordugum budur.

Amerika'nin genelinden bahsetmeyi birakirsam burada bir adam var, sacini basini yolmama az kaldi. Simdi efendim bu amca herkesle yakin, herkese pek samimi. Boyle sosyal bir amca, ders veriyor. Fakat bu adamin konusurken dokunmak gibi bir huyu var. Soyle ki, yemekhanede yemek yiyorsunuz mesela birsey anlatiyor, farkinda mi degil mi bilmiyorum, o seyi anlatirken kolunuzu bir saniye tutuyor mesela. Ben tanimadigim insanlarin bana dokunmasindan nefret ederim, hakikaten nefret ederim. Dahasi bir gun koridorda toplu halde oturuyorduk, bu adam da geldi benim yanim bostu oraya oturdu. Sonra kucuk parmagini alip agzinin kopek disi bolgesinden azi dislerine kadar olan kismina sokup gezdirdi. Gozum dondu, nereye kacacagimi kestirmeye calisirken igrenc insandan, konu ingilizce kelimelere geldi ve bana etraftaki esyalari gosterip sunu biliyor musun bunu biliyor musun demeye basladilar. Bu arada yerde oturuyoruz, bacaklarimizi bagdas yapmisiz veya karnimiza cekmisiz 5-6 kisiyiz. Bu igrenc insan parmagi ile benim tokama dokunup tokanin ingilizce ne oldugunu sordu, convesime dokunup onun ne oldugunu sordu, uzun etek giymistim (mini etek giyseydim de dokunsaydi agzina cakacaktim) etegin ucundan tutup ne oldugunu sordu, hepsine cevap verip firlayarak yerimden kalktim, gitmem gerek dedim. Banyoya kostum, saclarimi 3 kere yikadim, tokayi yikadim ve 2 gun kullanmadim, converseleri 3 gundur giyemiyorum hala kurumadilar, kiyafetleri makinede yikadim sonra kizgin utu ile utuledim. Nefret ediyorum adamdan, bu sabah yemekhanede yine birsey anlatirken bir saniye koluma dokundu, yemek bitene kadar kolumu nereye koyacagimi sasirdim, Gelir gelmez hemen kolumu yikadim, sacimin bir kismi koluma degmisti, sacimi da yikadim. Resmen adamdan kaciyorum, durup durup ''cak bi beslik'' diyor, cakmak zorunda kalirsam hemen kosup ellerimi ovustura ovustura yikiyorum. Ayrica bu konusurken dokunmayi sadece bana mi yapiyor onu cozmem lazim, erkek arkadasim oldugunu hepsi biliyorlar ilk gun sormuslardi. Ama boyle bir sinyal falan havasindaysa, ciddi diyorum adami cok fena terslicem ve benim tersim turkce veya ingilizce farketmez, kotudur. Hatta simdi dusundum, baskalarina ne yapiyor olursa olsun, benim koluma 1 salise bile olsa dokunamaz, bu aksam yemeginde ayni sey olursa uyaricam. Bu ne be, Allah'in pis, igrenc insani ya, defolsun gitsin.

Nefret doldum iki dakikada, azicik rahatlamam lazim. Size su an kaldigim yerden bir fotograf koyayim da bari eski havamiza donelim.

Benim odam sagdaki su agacin arkasinda.

Neyse benden simdilik bu kadar. Bu aksam True Blood var, aksam olsa da izlesek.

Ne desem ki ben buna

2010-07-08T20:10:00.000+03:00

Ucmaktan nefret ettigim icin geldigim Penn Station'da Atlantaya gitmek icin tren bekliyorum. Gerizekali amerikali hikayem o kadar cok ki sasarsiniz. Mesela, su an oturuyorum, laptopun prizi karsi duvara takili. Kablo yerde, kucuk-orta boy valizli 3 amerikali geliyor, wasp tipli. Ortada laptopun kablosu var. Kaldirabilir bavulu, hop, benim bavulum 20 kilo ben onu kaldiriyorum ve gecebilir. Napiyor peki? Bavulu kablonun ve laptopun guc aletinin (hani su dikdortgen buyuke bi cep telefonu boyutunda) uzerinden SURMEYE calisiyor. Tekerlek takiliyor, ve ozellikle o guc seysinin uzerinden surmeye calisiyor, tekerlek takiliyor ve hala surmeye calisiyor. SURMEYE CALISIYOR evet, tekrar tekrar. Sahit oldugum bu olaya inanamayarak ve icime dolan acima hissine kapilarak kalkip kabloyu aradan cekiyorum. Yuzu aydinlaniyor, kocaman gulumsuyor, bir cozum bulundu, inanilmaz! Ama kendisi bavulnu HOPLATMAYI dusunemiyor. Arkada bekeyen ayni aptallikta arkadaslari da tesekkur ederek yanimdan geciyorlar, Allah'im gercek miydi bu? Daha neler gordum, yazinca sasacaksiniz.

NY Public Library

2010-07-01T20:19:00.000+03:00

Sessizsem New York Halk Kütüphanesi'nde(güzeller güzeli) olmamdan! Şşşşt!

Böyle insanlardan artık kalmadı

2010-06-22T10:58:00.001+03:00

Bu final döneminde çok acayip birşey oldu.

En son 7 sene önce gördüğüm bir insan, ki o zamanlarki ilişkimiz de dershanede aynı sınıfta olmak ve 3 ayda bir merhaba demekten ibaretti, yana döne makale aradığım bir anda bana aradığımı yetiştiren kişi oldu.

Bunda bi ilginçlik yok belki. Facebook sayesinde ekle, listende öylece dursun. Facebook'un yararları.

İlginç olan, "şunu arıyorum acilen, sizin oralarda(amerika) bulunur mu" içerikli mesajıma,

makaleyi aradığını, internetten okumak için paralı üyelik istediğini, ancak tıp fakültesinin kütüphanesinde hard copy olarak durduğunu, şimdi otobüse atlayıp tıp fakültesine gideceğini, makalenin fotokopisini çektireceğini, sonra makaleyi tarayacağını (makale 40 sayfa) ve bana mail atacağını

söyleyen mesajıydı.

Buralarda bir telefon numarası istesem cevap gelmemesine o kadar alışkınım ki, mail kutularında inbox'a tekrar tekrar bakmaya, telefon başında sorduğum şeye cevap beklemeye, bunların hepsine o kadar alışkınım ki -ve ben de bunları yapıyorum belki de- şaşırdım kaldım. Yani bir mesaj 3 gün geç gelebilir veya hiç gelmeyebilir, kızmıyorum bile, o kadar kanıksamışım. Normali öyle zaten demişim. Şimdi 7 yıldır görmediğim, gördüğüm zamanlarda da "selam naber iyilik senden benden de görüşürüz"den öteye muhabbetim olmayan bu insanın yardım istediğim anda bu kadar uğraşması öyle garibime gitti ki. Ki bu çocuk orada eşşek gibi çalışıyor, asistan öğrenci bilmem ne görevlisi şu mühendislik projesi falan. Ama adam kalkıp gidip olnlarca sayfayı teker teker tarayıp bana mail atabiliyor.

Yani çok duygulandım, çok sevindim, nasıl desem "böyle insanlardan artık kalmadı sanıyordum azizim". Kalmış, varmış. Bu da böyle güzel bir anımdı, arada "peki biz burada nasıl genişşşşşşşşş insanlar olduk ki" temalı sersenişimdi falan. İlk cümlede "azizim" geçince ikinci cümlede "serzeniş" hemen geldi oturdu. Allahaısmarladık kuzuciklarim.

bitchez at the consulate i hate y'all!

2010-06-20T12:07:00.000+03:00

Konsolosluk 3 kuruş para gösteren kardeşime--napalım malımız mülkümüz yok 3 kuruş dediysem de benim 3 kuruşum nihal ziyagil'in değil, 2 tane laptop parası-- 10 yıllık vize verip gülümserken ay ne şekerrrr derken bana niye SENİN AĞZINA BİLE SIÇARIM edası ile davrandı bilmiyorum, orada hayvan gibi krallar gibi üniversite adı yazıyordu. Aşağılanmak zaman zaman hele ki kadın olarak deneyimlediğimiz birşey ama bu kadar değersiz bir hayat olduğumu, çöpe atmak ne kelime toksik atık olduğumu bilmiyordum. İlginç bir deneyim oldu, göçmenlerin yaşadığı deneyimle karşılaştırılamaz ama, yakın.

Öyle bir final dönemi geçirdim ki...Öyle ki...Allah beterinden korusun bizi. Şüphesiz ki A. en soğuk çarşaftan daha sakinleştirici, en bi bardak soğuk sudan daha serinletici, en papatya çayından daha rahatlatıcı, en güzel yastıktan daha yaslanılası, en derin nefesten daha ferahlatıcıdır.

Şimdi ise dışarı çıkma vakti.

2010-06-15T00:44:00.003+03:00

Dayanamıyorum artık, tükendim. Yapamıyorum. Yapamıyorum saat tik tak ediyor, yapamıyorum. Olmuyor, çok çaresizim. Bu sefer gerçekten abartmıyorum, yorum bırakanlardan l1 bile bir dersi f getirmemden başka çarem olmadığını kabul ettiğine göre. Bittim nolur, olmuyor.

2010-06-13T17:17:00.000+03:00

Burayı yok edersem çok rahatlayacakmışım gibi hissediyorum. Çok hem de.

Ben ne anlarım vizeden yasadan kuraldan...

2010-06-10T15:38:00.000+03:00

2 YIL KURALI

İŞ GÜÇ İLERDE ŞU BU İYİ DÜŞÜN

IN AGGREGATE OR CONSECUTIVELY

Çok mutsuzum

Djmişim ben meğersem

2010-06-08T18:58:00.000+03:00

Radyoculuk oynamaya karar verdim. Bu kadar az okunan bir blogdan mim çıkmaz ama olur da çıkarsa sizin radyoculuk oyununuzu da merak ediyorum.

Şimdi bi radyo programı yapıyormuşum meğersem dj benmişim. Bu durumda neler çalardım diye düşünüp 10 şarkı yazıyorum.

Tori Amos- Baker Baker

Leonard Cohen- So Long Marianne

Fleet Foxes-Mykonos

(The) Beatles- Eleanor Rigby

Bob Dylan veya The Byards- Hey Mr. Tambourine Man

The Shins- New Slang

Simon and Garfunkel-April Come She Will

The Stranglers- Golden Brown

Radiohead- Idioteque

MGMT-Electric Feel

Hepsi ingilizce oldu evet, ben de şimdi düşününce farkettim. Benimki biraz 96.2 eksen kıvamında bi liste olmuş. Ha ben bunun özgür radyo versiyonunu da yapmak, türküler çalmak da isterdim ama o başka bir programa.

Evet bir yazının daha sonuna geldik. Öf yagazagamıgıyogorugum. Final dönemi hezeyanı yine, işte.

Bloglar ve reklamlar

2010-06-05T19:38:00.000+03:00

Tamam, paraya herkesin ihtiyacı var. Benim nasıl var, bir bilseniz. Bu yaşımda hala aileden para desteği dokunuyor insana. Asistan da olacak gibi gözükmüyorum, o hayale de el salladım gitti. Tübitak zaten değil kaçırmak, bu hatta çalışmadığını öğrendiğimiz bir otobüs seferiydi. Özel ders veriyorum, neler dinliyorum biliyor musunuz? Ama hıhı demek, kibarca gülümsemek diye birşey var. Hoş ben seviyorum, çok ilginç bir deneyim, ama neyse konu özel ders değil. Konu şu, benden çok çok daha ihtiyacı olanlar var biliyorum, ama demek istediğim hepimizin ihtiyacı var. Para para para.

Fakat, şu bloglara reklam almak konusunda, hakikaten mecbur muyuz? Şimdi deseniz ki, "ikinehir senin zaten iki elin parmağı kadar okuyucun var. Günde bin hit alsan seni de görürdük" evet haklısınız. Büyük konuşmamalı, dünyanın bin türlü hali var. Ama işte kullandığım kalıba bakınız: dünyanın bin türlü hali var. O bin türden biri gelecek de, anca o zaman. Başka türlü olmayacak, diğer tüm ihtimaller kapanmış olacak, o zaman. Var olan varlığıma daha çok daha da çok için değil.

Çünkü çirkin. Çirkin birşeyi de mecbur kalmadıkça yapmam. Çünkü gözüme gözüme heryerde. Çünkü o blog'u okumak işkence. Çünkü sürekli bir MESAJMESAJMESAJ çünkü görüntü kirliliği. Çünkü ben yolda yürürken bile her saniye 10 uyaran ile karşılaşmaktan yorulup, "kaldırın şu ilanları resimleri cümleleri nolur, beynimin içine ettiniz derken", bir de bloglarda aynı terane, çok çok fena. Bir de bu nasıl bir hastalıksa, bir reklam geliyor, uzakta bir köşeye küçük. Derken ikincisi, yazının altına, üçüncüsü yazının üstüne, dördüncüsü sağ köşeye, beşincisi sol çapraza, altıncısı birincinin yanına sonra cuma akşamı iş çıkışı istiklal caddesi gibi oluyor o blog. Yazık.

Bir de yazı içinde ürün reklamı. Mesela bazı bloglar var önceden beri bildiğim. Yazar bir ürün alıyordu kendisi için, sonra kullanıp sonucu paylaşıyordu. Şimdi mesela, firmalar "bu size hediyemiz" diye ürün yolluyorlar, yazar kullanıyor, sonra yorum yazıyor. Bu yorumlar da genelde iyi oluyor. Kötü olanlar da hiçbir zaman yazarın kendi parasıyla aldığı zamanlarda yaptığı yorumlar gibi olmuyor. Daha steril, daha etliye sütlüye dokunmadan.

Neyse, reklam almak benim için kötü birşey. Kötü birşey yapmam içinde ucunda elzem birşey olması lazım. Gelsin google desin ki bana, bu reklamı al amerikada parasıyla 10 sene okursun yaşarsın bile. Desin ki krizmiş, bursmuş vızzz tırrrıss, sen okumana bakarsın. Bakarız. Şeytani bir teklif olur. Fakat bu, dünyanın değil bin milyon türü halinden biri bile değil. Ha özel derslerim bursum hiçbir şeyim olmaz, ailem de zordadır, tek para getirecek yer blog olur, mecburiyetten yine yaparım. Ama mecburiyetten, keyiften değil. Çünkü reklam, çirkin. Ne eksik, ne fazla. Çirkin.

Da da doo doom!

2010-06-02T00:49:00.001+03:00

Lady Gaga'ya giriş: Önce Hürriyette gördüğüm bir kaç fotoğraf. Aylar aylar, hiç tenezzül edip de bakmadım. Sonra bir şekilde, Telephone klibi. Kim ola ki bu deli mi? Şarkı güzel. Sonra devam, Bad Romance. Aman Allah'ım, ne güzel bu şarkı! Dince dinle dinle. Ben ki çok anlamam pop falan. Ama çok güzel, kadın döktürmüş.

Sonra Just Dance, Poker Face, Paparazzi geldi. Hangi birini tekrara alayım şaşırdım. A'ya teşekkür etmeli çünkü tam 1 gün boyunca Just Dance'in nakaratını söylememi dinledi. Arabada Lady Gaga çalan radyo bulucam diye 10 saniyede bir 87'den 108'e her kanalı dolaşmamı izledi. İkna olacaksanız bu nakaratı söylediğim gün iki tane daha yüksek sesle söylemem teklifi aldım, ekleyeyim. Yok sesimden değil, şarkı çok güzel, onu demeye çalışıyorum.

Sonra orjinalleri yetmezmiş gibi üstüne akustikler versiyonları, piano eşliğinde söylenenler geldi. Kaç kere tekrar edebilirim ki bir şarkıyı? Youtube'dan şarkı indirip arşivlememizi sağlayanlara, flv çalmamızı sağlayan moyea'ya, flv'leri mp3'e çevirmemizi sağlayan programlara hepsine ne kadar teşekkür? Çok!

Bir kaç konuşmasını dinledim, sahne performanslarını izledim. Mtv'nin töreninde söylediği şimdiden efsane olan, üzerinden kanlar aktığı şov'a hayran kaldım. Tim Burton evreninin çok ince bacaklı çok uzun bir piano ile vuku bulduğunu gördüm. Bakınız:

Kadın yaptığı işin performans kısmını, görsellik kısmını inanılmaz ciddiye alıyor bence. Evet çıplak, evet çok acayip. Ama basit bir ilgi çekme çabası değil Gaga'nınki. Fotoğrafının çekileceğini bildiği yerlere gidip oralarda sapıtmak, uyuşturucu alıp kendini basının önüne atmak, arabadan inerken vajina göstermek, birinin kucağından başka birinin kucağına atlayarak sevgililer ile gündeme gelmek, bunların hiç biri değil Gaga'nın ki, ucuz sansasyon peşinde değil. Ha performans minicik kilotla olmak zorunda mı, görsellik neden çıplaklık olmadan olmuyor, sorulabilir bunlar. Ama o kilot sahnede veya klipte, kadın onu çok ciddiye aldığı işinin bir parçası olarak yapıyor. Katılırız katılmayız, ama ucuz sansasyon ile performans arasında bir fark olduğunu da kabul etmeli bence. En azından ben Lady Gaga'nın ilkinden ziyade ikincisini dert edindiğini düşünüp samimiyetine inanmayı tercih ediyorum. Şu ana kadar gördüklerim beni buna yöneltti, bir kaç arama sonrasında Lady Gaga'nın Amy Winehouse karakterinde olduğunu öğrenirsem bu naif anlarımı anarız.

Evet bu aralar bir Gaga'dır gidiyor bende. Abuk subuk anlarda, dünyanın çivisinin çıktığı zamanlarda yaza yaza bunu yazabildim, napayım.

Bedenimi teşhir etmiyorum

2010-05-26T23:18:00.000+03:00

Ya bişey diyeceğim, dışardan bakan biri olarak diyeceğim ve başkalarının hayatları hakkında ahkam keseceğim ama demeden de duramıyorum.

Bir arkadaşım yakın zamanda başörtüsü takmaya başladı. Şu düğününe gittiğim arkadaşım, sevgilisi ile ayrıldığı zamanlarda kısa kollulara geçen, yeniden bir araya geldiklerinde uzun kollulara geri dönen arkadaşım. Herneyse, ortak bir arkadaşımıza kararını açıklamış ve "bedenimi teşhir etmiyorum" demiş.

Bu açıklamayı yapmasaydı daha iyiydi bence. Çünkü ben bu açıklamayı almıyorum (ingilizce kokuyor evet, i dont buy it). Benim inandığım Allah ve din örtünmemi gerektiriyor dese, tamam, inancın o diyebilirim. Din içinde tartışılabilir bu, inandığın Allah ve din onu istiyor mu, ama orası beni ilgilendirmiyor. İnanca referans vererek yaptığında bunu, eyvallah diyebiliyorum. Ama ne zamanki bu referans noktası inanç değil de başka birşey oluyor, yukarıdaki teşhir meselesi gibi, veya kapitalizme karşı çıkış olarak başörtüsü gibi, işte o zaman sorunlu geliyor bana bu iş.

Bu teşhir meselesinde mesela, çizginin nerede nasıl çekildiğini anlamıyorum. Bedeni teşhir etmemek ise mesele, yüz de o bedenin bir parçası değil mi? Arkadaşım yüzünü neden kapatmıyor mesela? Yüzü çizilmiş gibi güzel bir kadın, bakınca bakarsınız bir kere daha, e o yüzün de sergilenmemesi gerekiyor bence. Dahası, bu teşhir/sergilemek eylemini görünürlük mevzusundan ayrı konuşamayız gibi geliyor. Bir bakan Göz, bir Görünen nesne söz konusu ise, olay da Göz'ün görmesini engellemek ise, bunun yollarından biri görülecek birşey olmasını engellemek değil midir? Bu çizgide tartışıyorsak, ben kadın bedeninin örtü altından görünmesinin bile o bedeni sergilemek anlamına geldiğini iddia edemez miyim? Edebilirim pekala. Bu durumda kadının görünürlüğünü azaltmanın, kamusal alan dediğimiz şey ne ise orada görünmesini engellemenin gerekli olduğunu savunamaz mıyım? Bunu da savunabilirim. Göz önüne hiç çıkmamak teşhir eylemine kesin çözüm değil midir? Bence olabilir. Sokaklar, yollar göz önüdür; kapılar duvarlar arkası değildir. Demek istediğim, bu "bedenimi teşhir etmiyorum" meselesinin çok şeylere gebe olduğunu düşünüyorum. Hadi kamusal alan/görünürlük mevzusunu bir kenara bırakalım, o yüzün niye örtülmediğini anlamıyorum. Çizgiyi nerede/neden/nasıl çekmeli? Ben bilmiyorum bunun cevabını, çok dışında olduğu uzantan baktığım bir resim bu. Ama bulunduğum yerden bu soruları sorduruyor bana.

Evet hayat bu kadar basit değil, mantık gibi o önermeden bu önermeye akmıyor, tutarlılık peşinde koşmamalı biliyorum. Yine de arkadaşımın inandığım din saçımı/bağrımı ne ise kapatmamı istiyor demesi gayet yeterli bence. Tabii diyebilirsiniz ki, o açıklamayı niye yaptığına bakmalı ilk önce, belki tam da "dinim bunu gerektiriyor" demesi yetmediği için başka şeyler ekliyor. Olabilir. Yine de, ne bileyim, işte yukarda dediklerim. Sıkılıyorum yazmaktan.

2010-05-25T01:39:00.000+03:00

Lost'u düzenli izlemedim ama benim için şöyle bir anlamı var. Yıllar içinde böyle bağımlısı bir kitlesi oluştu ya, başka dizileri takip etmekten başka bi türlü bi durum ya bu, bi evreni bi dünyası bambaşka bişeyleri var ya, insanlar elleri yüreklerinde takip ettiler ya Lost'u, sezon finali geliyor diye bi kara düşünceler aldı ya onları, sonrasında hissedilecek boşluğu gördüler ya, işte bu yüzden bi yakınlık hissediyorum Lost'a. Daha doğrusu Lostmania'ya. Çünkü benim 99 yazında Yüzüklerin Efendisi'nin son cümlesini okurken hissettiklerimi ve daha sonra Harry Potter'ın son kitabını elime aldığımda hissetiklerimi hatırlıyor, anlayışla gülümsüyorum Lost hayranlarına. Benim yaşadığım o hissi onların da yaşadığını düşünmek hoşuma gidiyor. Çünkü bu derece bir bağlılık/bağımlılık hayatta çok nadiren yaşanıyor. Kadehimi size kaldırıyorum Lost hayranları, şu anda içinde bulunduğunuz o haleti ruhiyeyi anladığımı düşünerek. Welcome to the club.

Hamburger listesine bir çizik daha: Gourmet Burger Kitchen

2010-05-16T23:10:00.003+03:00

Gourmet Burger Kitchen "en iyi hamburger nerede yenir" listesinin 1 numarası seçildikten sonra mekanı aklıma not etmiştim. Geçenlerde gitmek fırsatı oldu, unutmadan yazayım dedim.

GBK'nın Kanyon'daki şubesine gittik biz A. ile, başka nerede var bilmiyorum. Hamburger fiyatları küçük- büyük boy olmalarına göre değişiyor. Büyüklerin fiyatları 14-18 arasındaydı. O kadar hamburgerciye gittim daha önce hiç sadece hamburger verip yanına patates vsr getirmeyen yer görmemiştim, görmüş oldum. GBK'da patatesi ayrıyeten alıyorsunuz. Dakka bir gol bir. Patatesler 4 lira. İç çekip söyledik. Etin nasıl pişmesini istediğimizi sormadılar. Ben siparişi verdikten sonra sormadıklarını farkettim, kalktım yanlarına gittim, orta istediğimizi söyledim. En iyi hamburgerciyiz, bir numarayız diye takılan bir mekan için ilginç bir durumdu. Patatesleri güzeldi, onlara lafım yok. Ayrıca para almışlar, bari ekstaradan güzel yapsınlar di mi? Fakat sorun, ah güzelim hamburgeri katletmiş olmalarıydı.

Ben barbekü soslu mu ne bi hamburger aldım, A. da mavi peynir mi deniyo ona nedir bluecheese ondan aldı. Mavi peynir denmiyor tabii, ama ben kaşar/dil/krem/beyaz peynirden başka peynirler olduğunu 20 küsür yaşımdan sonra öğrendim zaten, bizim eve girmez öyle pahalı cins peynirler. O yüzden mavi peynir diyelim. Hamburgerlerimiz geldi, sosları da bu saydıklarımdı.

Bahsettiğim sorun şuydu ki, hamburgerleri sosa BOĞMUŞLARDI. Sos o kadar çoktu ki, sanki ana yemek sostu da hamburger yanına ikincil birşeydi. Bu kötü mü derseniz, evet çok kötü. Etin tadını bir kaç saniye alabildim sadece. Sos o kadar baskındı ki, o kadar parayı sosa vermiş oldum. Eti ve ekmeği katletmişlerdi bana sorarsanız. Tatlarını alabildiğim o sayılı bir kaç anda farkettiğim üzere eti ekmeği güzeldi, ama sen etin kralını yapsan da o tadını sos denizinde boğduktan sonra hiç bir anlamı yok ki. Yani et çok kötü, hatta bozuk bile olsaydı o sos ile hiçbir şey anlamazdık, öyle diyeyim ben size. Ha yemek ne kadar zordu o hamburgeri, orasını hiç anlatmayayım. Hamburgeri elinize alıyorsunuz, ne var ne yok parmaklarınızdan değil avuçlarınızdan akıyor sular seller gibi, napıcağınızı şaşırıyorsunuz. Allah'tan pis bir insanım, ama o şirket insanları'nın o şık kıyafetlerle nasıl yediklerini gözümde hiç canlandıramadım- Kanyon'a bu çalışan kitlesi çok geliyor öğlen veya iş çıkışında.

Neyse, kıssadan hisse, GBK nasıl birinci olmuş hiç anlamadık, biz A. ile pek memnun kalmadık. Bir daha gider miyiz, sossuz klasik hamburger dener miyiz? Belki, ama hiç sanmıyorum. Dediğim gibi, GBK'nın sos yaklaşımı bana çok ters. Artı, mekanlar porsiyonları küçültünce kendimi kötü hissediyorum; "misafiperverlik" ile yaklaşmamak lazım lokantalara firmalara ama hamburgerin yanına patates koymamak bana çok, nasıl desem, açgözlülük böyle kötü, gıcık bir hareket gibi geliyor. Hah, dersiniz ki, belki de insanlar sadece hamburger yemek istiyor, bunun yediğine dikkat edeni var, "et-ekmek tamam ama o kadar da karbonhidrat olmasın" diyeni var...Haklısınız, GBK bunu düşünmüş olabilir. Ama bence yine de hoş değil. Bir de bu GBK böyle yayılıp oturabileceğiniz bir yer değil, şıkca bir fast food yeri. Yani mesela Num Num'da da benzer bir fiyat verirsiniz, ama iki saat oturursunuz üstüne. GBK, Tünel'deki Mano Burger kıvamında bir yer, yemeniz ve kalkmanız gerekiyor, ama o zaman fiyatları neden bu kadar pahalı?

Evet GBK'yı da denemiş olduk, bi çizik atalım üstüne. Bu kadar ünlendiğine göre demek ki millet sos yaklaşımlarını da patates yaklaşımlarını da seviyor; bildikleri gibi devam etsinler ama ben almayayım, alana da mani olmayayım. Sırada ne var? Reşitpaşa, Burger Bar. Kısmetse orayı da dener sonra da paylaşırım. Şimdilik bu kadar, afiyetle kalın.

Bendime sığmam yaparım reklamımı

2010-05-16T15:05:00.000+03:00

Birkaç ay önce panolarda bir baklagil firmasının reklamı vardı. İki çocuğun resmi yanyanaydı, ikisi de masalara oturmuşlar, arkada mutfak, bize bakıyorlardı. Çocuklardan biri "sağlıklı kilosunda", diğeri de "12 yaşıda 70 kilo" kilolu tombul bir çocuktu. İşte aileler hamburger yediriyorlardı, mercimek falan yemiyorlardı, çocuklar sağlıklı beslenmiyordu falan. O reklamı gördüğümde çok üzülmüştüm. 12 yaşındaki şişko çocuğa okulda arkadaşlarının ne dediğini merak etmiştim. Acımasızlıkta sınır tanımayan çocukluk/ergenlik yılları aynı zamanda en yaralanmaya açık, en hassas olduğumuz zamanlar da değil miydi? İstanbul'un her köşesine çocuğun şişkoluğuna işaret eden resimler koyup, bu çocuğu zayıf bir çocukla kör gözüne parmağım karşılaştırmanın alemi neydi? Anlatmak istediği şeyi anlatmak uğruna bu kadar düşüncesiz olabilen o firmaya da o firmanın reklamını yapan ajansa da inanamamıştım.

Şimdi yine bir reklam var, reklamda genç bi kız gelip bi çocuktan Benimo bisküvisini paylaşmasını istiyor. Çocuk reddediyor, kız da "çok güzel olsam? Naz Elmas olsam?" diyor ve Naz Elmas'a dönüşüyor. Çocuk teklifi yine reddediyor o ayrı, ama ben bu reklamı da aynı şaşkın gözlerle izliyorum. Ne zaman birisinin güzelliğine işaret etmek için bir başkasının çirkin/daha az güzel olduğunu söylemeden duramaz olduk? "Ayıp", "yakışık almaz" diye birşey vardı, sanırım reklamcılar bundan haberdar değil. Dahası, "çok güzel olsam?" diyen kız Naz Elmas'tan daha güzel ve Naz Elmas o reklamda o florasan ışık ve korkunç makyaj altında zombi gibi duruyor.

Bu reklamcı saçmalığına başka bir örnek yakın zamanda Turkcell'den gelmişti. Okan Bayülgen'in seslendirdiği, gençken yapman gereken bilmem kaç şey temalı reklamlarda, çocuğun biri bir adamın yanında gidip "ben dilek'in erkek arkadasiyim. gecen gun bende kalmisti, bu da onun dis fircasi, vereyim dedim" diyor, sonra peşine düşen abiden kaçarak koşmaya başlıyordu. Şimdi, benim bu reklamdan anladığımız nedir? Çocuk, kendi eğlencesi uğruna, bir başkasının hayatının içine sıçmakta bir beis görmemektedir. Abisi akşam eve gidip kızın ağzına sıçabilir, yüzünü gözünü kırabilir, oraya gidemezsin buraya çıkamazsın diyebilir ama çocuk eğlendiği sürece bunların hiçbiri sorun değildir. Çocuk eğlenmelidir, nokta. Bu reklamı kim yaptı bilmiyorum, kafaları bu reklamı yaparken nasıldı, onu da bilmiyorum. Desem ki Türkiye'de yaşamıyorlar, abinin böyle bir şeye kızacağının farkında değiller, hayır tam tersine reklam bunun üzerine kurulu. Desem ki, abinin akşam kız kardeşine gidip "bizden gizli erkek arkadaşında kalıyormuşsun, lütfen bizden gizleme ve korunma yöntemlerini biliyor musun?" konuşması yapacağını düşünseler, hayır adam çocuğu dövmek için peşine düşüyor. O zaman? O zaman benim buradan anladığım Turkcell reklamlarını yapanlar şahıslar ruh hastalarıdır, yani böyle bir eğlence anlayışı psikopatlık sınırlarında gezmiyor mu? Yani bu reklamın amacı ne? Bunu reklamı düşünen zihinin hakikaten ama hakikaten hasta olduğunu düşünüyorum ben, dahası bu reklamı kullanmaya karar veren Turkcell çalışanları kimlerse onların da hasta olduğunu düşünüyorum. Ben o ajansın sahibi olsam ve biri bu fikirle karşıma gelse, çok ciddiyim üstünü çizerdim o çalışanın. Bir ajans bana bu fikir ile gelse, o ajansın da üstünü çizerdim.

Keşke bu reklam çıktığında radikal'in bi ekine yazsaydım, ama işte ben bana göre "durum tespiti" başkalarına göre "hakaret" olan eylemde bulunmadan derdimi anlatamıyorum. Muhtemelen içinde "terbiyesizlik" "ruh hastası" vsr yazan bir yazı da bir gazeteye değil bu kıçı kırık bloga uygundur. Ama hakikaten, bu reklamcıların "yırtıcılığı", "manyaklığı", "düşüncesizliği", "sınır tanımamazlığı" akıl almaz boyutlarda artık. Bu da böyle bir pazar yazısı.

Elalemin kadınına/adamına annem/babam demek sendromu

2010-05-11T10:16:00.002+03:00

Benim bi arkadaşım var. Bu arkadaşım ocak ayında bi çocukla çıkmaya başladı, mart ayında sözlendi. Söz fotoğrafları facebook'a kondu, daha sonra kaldırıldı-sanırım çocuk bu fotoğraf koyma işini hiç sevmiyor. Neyse işte sözden sonraki gün kahvaltıya gitmiş iki aile, masada oturuluyor falan. Aşağıda türlü resimlerin altında yorumlar:

Çocuk: Annemlere bak ne güzel gülüyorlar.
Arkadaşım: Babamlar da bla bla bla.
Arkadaşım ve çocuk: İşte güzel ailemiz.

Yahu 24 saat önce elalemin kadını olan insana "annem" denir mi, ulan yolda görsen tanımayacağın adama "babam" denir mi, nedir bu iş yahu? Öf içinden gelmiş, püf bu işler böyle olurmuş, artık iki annem var, artık iki babam var falan. HAHAHA, bin yılın yalanı, yemezler. Hayır bi de ne söyleyim mi, benim oğlum olsa, gelse dese ki evlenicem, sonra gidip de sevgilisinin annesine "annem" dese, hele ki birinci dakikadan dese, ben o oğulu karşıma alıp "ŞAŞIRDIN SEN GALİBA" demez miyim, öyle bi derim ki, şaşırırsınız. Bu ne ya elalemin adamına/kadınına babam/annem, ulan neyinize yetmedik ebeveyn olarak bunca yıl eşşek insanlar? Deli gibi büyük konuşuyorum, yıllar sonra bir de çocuğumun evleneceği kişinin bana "anne" demesini isteyen bir kadın olurmuşum? Tamam büyük konuşmayım, ama en azından, bırak zaman geçsin, yıllar içinde de, bi gün gelir ağzından çıkar, fakat nedir daha 1. aydan (evliliğin değil dikkat ederseniz, ilişki başlangıcının 1. ayı, sözün ilk 24 saati) annem/babam/ailemiz?

Evet çok mühim bir konuya parmak bastım bence ben. Bastım bitti, görüşürüz.

Yalanci bilgisiz feminizm korkunctur diyen felsefe hocasinin hakaretleri

2010-05-05T20:25:00.002+03:00

Bugun basima gelenleri yaziyorum, yaziyorum ki durup durup okuyayim, yaziyorum ki felsefe profesoruyum diyen, etik-sorumluluk kelimelerini dilinden dusurmeyen bir insanin ne kadar igrenclesebilecegini hatirlayayim. Mekan: Lutfu Kirdar'da bir toplanti odasi. Cogunlugu saglikci insanlar toplanmis. Saglik-sosyal bilimler odakli bir toplanti-toplasma-workshop vsr.

Bir kere bir seyi basitlestirerek anlatmak yanlis anlatmak demek degildir. Sen bir felsefeci olarak saglikcilara foucaultmus, post-modernmis biseylermis anlatacaksan bu sana 20 dakikada toparlayacaksin diye kafana gore takilma hakki vermiyor. Bu bir.

Ikincisi, Foucault'dan nefret de ediyor olsan, post-modern kelimesini duyunca kasinti da dokuyor olsan nasil derler, you have to do justice. Katilma ,sevme. Ama kendi argumanini kuvvetlendirmek icin milleti demedikleri seylerle itham etme. Mantik mantik diye dilinden dusurmuyosun, felsefenin meshur fallacy-safsatalarindan biri de karsindakinin argumanini yanlislamak icin camura yatip demedigi birseyi dondurup dolastirip demis gibi anlatmak, boylece yermeye calismaktir. Bu adam Hacettepe felsefe bolumunda hoca. Inanamiyorum.

Ozetle, iste evrensel degerle kaybolmus, post-modernler gelmis, iste bunlar Foucault'mus, Derrida'ymis, iste hersey belirsizlesmis, hersey goreceli olmus, ama hersey belirsiz degilmis, iste 10. kattan dusersen olurmussun, hersey goreceli degilmis, iste orada tumor varsa varmis yoksa yokmus.

Adam Foucault'u boyle anlatti, sanki Foucault geliyormus da ''bu karsidan gelen kamyon geliyor mu gelmiyor mu belirsiz'' deyip yola atliyormus gibi. Sanki Foucault ''hersey goreceli, bu hastada tumor var mi yok mu bilemeyiz'' demis gibi.

Dahasi var. Sesimi ayarlayamayarak konusurum genelde, ince tizdir sesim. Cok hizli konusurum. Ve heyecanli konusurum. Yani uzak sessiz sakin konusamam hayatta. Bu adama da ayni sekilde cevap verdim. Fakat ''siz'' diyordum, fakat bagirmiyordum, fakat elimi kolumu sallamiyordum. Adama dedim ki Foucault Aids'ten olurken, acaba atesim var mi yok mu hersey belirsiz demiyordu, bu degildir Foucault dedim.

Adam sozumu kesip ne dedi biliyor musunuz?

ANANA HAKARET ETMISIM GIBI KONUSMA

Siz yok, emir kipi.

A.nin babasi orada oldugu icin ben kaldigim yerden devam ettim. Adamin terbiyesizligini yuzune vuramadim, benle duzgun konusun diye bagiramadim, siz kim oluyosunuz diye cirtlayamadim. Foucault benim annem degil diye bitirdim.

Adam ERKEK/HOCA/YASCA BENDEN BUYUK diye, ben KADIN/OGRENCI/GENCIM diye bana emir verip sen diye hitap etti, edebildi. Rezalet cikmasin diye saldiramadim, cunku kontrollu bir insan degilim, ciglik atmaktan kufure, etrafimdaki esyalari firlatmaktan hungur hungur aglamaya kadar giden bir skalam var boyle durumlarda.

Bir ara adamin yanina gidip siz erkek, hoca, yaslisiniz diye herkesle siz ile konusurken benle sen diyerek konusmanizdan cok rahatsiz oldum, ne yaptiginizin farkinda misiniz dedim. Anne meselesine giremedim bile. Iste farkinda degilmis de beni ogrenci sanmis da. Bizim okulda dedim, ogrencilerle boyle konusulmaz. Afedersinmis, oyle demek istememis. Iktidar hakkinda konusuyoruz bu odada saatlerdir, iktidar iste boyle oluyor dedim, hem feminist bilinc diye de birsey var farkinda olun dedim. Adam bana feminizm cok kotu birsey dedi. Ben de kesinlikle degil dedim, kalktim yanindan. Ayni adam konusma sirasinda (ben duymadim) iktidar buyuk birseydir, oyle aile icinde baba ile falan olmaz da demis. Tam isabet desenize.

Iste bugun boyle ya bilgisiz, ya yalanci ve ahlaksiz (ya Foucault, Derrida, post-moernite bilmiyor ya da saldirilabilir kilmak icin carpitiyor) bir insan ile boyle birsey yasadim. Hakikaten Bogazicinde biz pamuklara sarili yasiyormusuz. Biz de katilmasaniz da karsinizdakinin fikrini dogru sunarsiniz, sonra elestirisiniz. Biz de ogrencilere sen falan denemez oyle, emir/hakaret edilemez. Boyle insanlar iste, felsefe bolumunde hoca. Iste, daha ne deyim. Yazik.

opera

2010-04-30T15:11:00.002+03:00

Sarisin bir kurt gibi cakmak cakmak gozleri olan atam atam atamin actigi yolda muasir medeniyetler seviyesine ilerlerken muhtemelen izmir'in boyozlarindan yemedigim icin basarisiz oldum ve itiraf ediyorum: ben OPERADAN NEFRET EDERIM. O ses titreterek atilan cigliklar icimdeki saldiri gudusunu ortaya cikariyor, medeniyetten nasibimi alamamis bir vahsi oldugum icin oracikta o sesi cikaran kisinin agzina yumrugumu soktugum gibi o titreyen kucuk dili koparmak istiyorum. Ruhat Mengu'nun Can Dundar'in Mustafa filmini elestirirken dahiyane bir sekilde belirttigi uzere o incecik ellerinde uzun parmaklari olan atam (Can Dundar'in filmde kendi ellerini kullandigini ve bodur guduk parmaklari oldugunu biliyor muydunuz, ne yanlis bir temsil!) atam atam suphesiz ki benim bu hoduk hareketlerimden cok utanirdi. Atam atam sarisin bir kurt kahrolsun opera. Beni cagdaslastirip batili medeniyetler seviyesine cikarin salon dansi da ogretin o arada. Bu bir ricadir. Saygilar cakmak cakmak.

Çok önemli bir tespit

2010-04-17T22:51:00.001+03:00

Hilary Duff'un boynu Fenerbahçe kalecisi Volkan Demirel'in boynuna benziyor.

Sonunda ben de Aşk-ı Memnu'ya değiniyorum.

2010-04-17T00:34:00.003+03:00

Çakırkeyfi bir geçe sarhoşluğa iki kalayım. İbre çakırkeyiften yana. Aslında ortada da olabilir. Ama her perşembe olduğu gibi, dün az uyudum.

Birileri bana Aşk-ı Memnu'da önce kimin kimi kovaladığını anlatabilir mi? İlk olarak Behlül Bihter'in peşinden koşmuş diyolar, kadını baştan çıkarana kadar kafayı çizdirmiş diyolar, doğru mu?

Dün Aşk-ı Memnu'nun finalini gördüm, çok üzüldüm. İçim parçalandı. Sonra aklıma romanın son sayfaları geldi, şüphesiz ki kendine son bir kez bakmadan ölmeyecekti. Üzüldüm açıkcası.

Şurada Nazgülden hallice Nihal ve sarı pipi demişler, çok güldüm.

Aynalara bak Bihter, aynalardan kaçamayacaktın.

En iyi arkadaşım dünya evine giriyor

2010-04-14T23:29:00.000+03:00

Sırf Holivud filmi diye mis gibi filmi çöpe atacak değilim. Romantikmiş komediymiş sabunmuş köpükmüş diye dünyalar güzeli filme küfür edemem. My Best Friend's Wedding baya baya muhteşem bi filmdir, bayılırım, aklıma gelir izlerim. Şimdi bu, beni,

sanatın derinliğinden anlamayan ve bir Holivud filmini sevmek gafletinde bulunan sığ Recep İvedik gibi bir insan,

filmdeki eşcinsel arkadaştan rahatsız olmadığı için İslami refleksle ile tepki vermekten aciz bırakılmış zavallı bir insan,

kahrolsun Amerika demesi gerekiren bir Holivud filmini çok sevmek hatasına düşmüş beyni yıkanmış 80 sonrası kuşak üyesi bir insan

yapıyor olabilir, di mi? HA HA HA ama, bunları diyenlerin ellerini görüyor ve arttırıyorum; beni ithaf edenler ile dalga geçiyor olmam, söylenebileceklerin hepsini görüyor ve gülüyor olmam kudurtucu etkiye sahip mi acaba?

Hakikaten çok şahane film ya. Öyle böyle değil.

Hamburger Yazısı

2010-04-11T00:13:00.002+03:00

Şimdi bazılarınızın bildiği üzere,ya da çoğunuzun bilmediği üzere, ama A'nın bildiği üzere, ben bir köfte delisiyim. En et yemediğim zamanlarda bile köfte dendi mi yelkenler suya iner bende. Köfte yaz akşamları sahilde yapılan mangal, köfte babamın uzun uzun kuvvetli kuvvetli yoğurup ekmek arası ev köftesi, köfte domatesle ve soğanla beraberken en bi güzel, en bi tatlı. Köfte severim ve köfte sevdiği içim hamburger de çok severim. İki ekmek arası köfte ve o arada bi sürrü güzel şey, domatesler soslar soğanlar mayonezler turşular, saraybosna'da isek kaymaklar (kaymak degil bu, ama adı kaymak. krema'dan guzel, yogurttan guzel, sutten guzel birsey. bu arada saraybosna'da yogurt isterseniz size ayran veriyorlar. evet sarabosna yazısını aylar önce yazmalıydım) toparlıyorum: tav olurum ben böyle yemeklere.

İstanbul'da hamburger satan yerlerde bir artış var, bu da beni çok mutlu ediyor takdir ederseniz. Yana döne hamburgercileri geziyor, hamburgerlerini deniyorum. Bu yazıda da gitmiş bulunduğum hamburgercileri anlatıp sizinle pek kıymetli fikirlerimi paylaşacağım. Keşke planlasaydım da bunu fotoğraf çekip ve hatta taze taze yerken not alsaydım. Artık sonraki seferlere, şimdilik bununla idare edeceksiniz.

Hamburgercileri geziyorum derken, her günümü hamburgercide geçiriyorum sanmayın. Buna ne midem, ne de bütçem müsade etmez. (müsade eder demem lazım di mi? ben sevmiyorum öyle demeyi. dilbilgisi batabilir bu noktada, çünkü canım öyle istedi. bitişikdedaki'ciler bayram edebilir, ama ben en azından istesem yaparım da yapmıyorum). Bi noktada parantez içleri parantez dışlarından daha uzun olmaya başlayacak gibi geliyor. O anı yakalamak için takipte kalın. Nerede kalmıştık, hamburger. Bu hamburgerciler maalesef hiç ucuz değil. O yüzden düzenli gitmek bütçenizi sıkabilir (en azından benimkini sıkar). Zaten gittiğimde de sadece hamburger yiyip pek birşey içmiyorum, çünkü bi de içeceğe para veremiyorum İlerde büyük bir gurme olursam bu içecek almaktan sakındığım günleri anar, hey gidi günler hey deriz. Sanırım gurme olunca yemekler içecekler önümüze bedava geliyor, en azından Vedat Milor bende öyle bir izlenim bırakmış, hayallerimi bozmayın len. Tabi ben ağzımda gümüş kaşıkla doğmamak gafletinde bulunduğum, bir de üstüne robert veya galatasaray'dan mezun olmadığım için gurmelik camiasında tutunmam zor. Biliyorsunuz en iyi gurme gümüş kaşık+robert/gs tarifinden oluşur. Önümüzdeki yıllarda gurmelik camiasının sancılı veya sancısız bir süreçle yıkılmasını umuyorum; gün olur devran döner, dönmeli! Neyse, nerede kalmıştık, pahalılık yüzünden ara ara gidiyorum hamburgercilere. Hem hamburgeri özlüyorum hem "çok sık gelmiyoruz ki" diye kendi kendime bi teselliler bi laflar, böyle işte.

Başlayalım:

Num Num: Kanyon'da, yemek katında. Hamburger fiyatları 15-20 arasında. Hamburgerler bir sepet içinde geliyor, yanında ince patatesler ve colesaw oluyor. 150-200 gram gibi bir rakam kalmış köfte hakkında. Ne kadar pişmiş olsun diye soruyorlar, kendileri çok pişmiş yememenizi tavsiye etseler de. Ben orta diyorum genelde hep. Buranın özelliği bu seneki hamburger dalgasıyla değil bir kaç senedir hamburger işinde olması. Benim bildiğim kadarıyla (bu doğru olmayabilir demek) kimseler yokken Num Num vardı. Hamburgere gelirsek, güzeldir buranın hamburgeri. Belli bir kalitesi vardır, tadı kötü hamburger yemedim hiç. Yalnız bir keresinde bir colesaw gelmişti, baya kötüydü. Kötü colesaw gününde A'nın hamburgerinin içindeki bacon da yanmış kavrulmuştu; o gün şanssız bir günmüş Num Num için. Biraz soğuduk ama sonra bir daha gittik, memnun kaldık. Ha bi de limonataları güzel buranın, 5 veya 6 lira. Ben A'nın elmalı limonatasından içtim, çok beğendim. Ortam derseniz, fast food tarzı küçük masa sandalyeler değil de, baya bi salon içine girip oturuyorsunuz. Rahat oluyor. Evet Num Num böyle.

Chilis: Burası adından anlaşılacağı üzere bir meksika temalı bi lokanta. Etiler'de Nisbetiye üzerinde. Buraya yazıda geçenler arasında en pahalısı. Hamburgerler 20-24 arasında. Kocaman bir hamburger geliyor, eh o kadar paraya küçük bişey gelse boğazımızdan geçmez zaten. Yanında patates var, hatırlıyorum, ama başka ne var? Aklımda kalmamış, demek ki varsa bile çok etkilememiş. Gayet güzel bir hamburgerden bahsediyoruz, nokta.

Mano Burger: Mano istiklalden aşağı inin inin, tünele gelin, meydanda sola inen bi yokuş var, lay lay lom, müzikçiler falan var hani. İşte hemen o yokuşun başında, solda. Minicik bir yer, ha durun bi üst kat da var ama biz gittiğimizde açmamışlardı. Buranın fiyatları 9-14 arasında sanırım. Bu hamburger dalgasında en uygun fiyatlı yerlerden biri. Biz Ottoman Burger yedik, iki köfteli patlıcanlı falan birşeydi, çok beğendik. Yanına patates geliyor, gayet hoş. Bu arada bu yukarıda saydığım ve aşağıda sayacağım hamburelerin hepsi yanına patates vsr ile geliyor, aklıma gelmişken tekrar vurgulayım da. Mano'ya geri dönersek, yakında iyice patlar diye düşünüyorum, Beyoğlunda hamburgerci olması çok süper birşey bence. Ne o öyle, Etiler, Cihangir sürekli? Mano da böyle evet, burayı da beğendik.

Cuppa: Burası Cihangir'de. Cihangir'e çok hakim olmadığım için şuradan git de oradan dön diye tarif edemiyorum. Sora sora Bağdat bulunur. Buranın hamburgerinden aklımda kalan güzel olduğu olmuş. Cihangir'de bir arkadaşta kaldığımız ve öğlen uyanıp gittiğimiz bir hamburger yeme seansından bahsediyoruz, benim algı da çok parlak olmayabilir o sırada. Aklımda kalan yediğime pişman etmeyen, ama özel bir çarpıcılığı da olmayan, güzel bir hamburger olduğu. Fiyatları...13? 15? 16? 12? Akşamdan kalma olduğumu söylemiştim sanırım. Ha bir de burası, Kuppa diye değil Cuppa diye okunuyor. Nedense ne zaman Kuppa desem restoran içinde de dışında da herkes düzeltiyor, ben ettim siz etmeyin diyor, uyarımı yapıyorum.

Bi'Buçuk: Burası Beyoğlu'nda. Karşı tarafta bi yerlerde de varmış ama ben oraları bilmem. İstiklal Caddesi'nin sağ paralelindeki sokak üzerinde. Ne bileyim, teknosa karşısındaki sokaktan girip sola dönüp biraz ilerlerseniz görürsünüz mesela. Aslında kanatlarıyla meşhur bi yer, A size kanatları hakkında bilgi verebilir. Ben keçi peynirli hamburger yemiştim, fiyatı 17 liraydı sanırım. Güzel bi hamburgerdi ama başyapıt değildi. Başyapıttan aşağıda bahsedicem, bekleyin geliyor. Bu da sepet içinde, bu da yanında patatesi vsr ile. A'ya sesleniyorum buradan, mayonezle hardalı buzdolabından getiren yer burası mıydı? Ben buzdolabından gelmesini tercih ederim de, her zaman olmuyor. Ben hiç içmedim ama Bi Buçuk'ta kokteyl falan da içebilirsiniz, akşamları bi saatten sonra Kafepi gibi oluyor, cosmopolitan mojito falan. Fiyatları da Kafepi ile aynı sanırım. Kafepi'de yaşadığınız geçici duyma kaybını burada yaşamazsınız diye düşünüyorum.

Fol: Burası hamurger camiasına bomba gibi düştü. Artık reklamlar mı fısıltı gazetesi mi bilmem, ama Vedat Milor teşrif etmeden önce ben haberdardım buranın varlığından. Vedat Milor benden bi kaç gün önce gitmiş. Beğendi mi beğenmedi mi bilmiyorum. Cihangir'de Kaktüs'ün hemen yanında. Küçük bi mekan. Buranın ajili mojilisi meşhurmuş, ama biz ondan yemedik. Ben fesleğenli fıstıklı bi hamburger yedim, bence hoştu gayet. Ama A. kendi yediği hamburgerden memnun kalmayı beklediği kadar memnun kalmadı. Hmaburger arasında incecik çıt çıt tür bi patates cipsi koyuyorlar, bence ekmek arası o patatesti sorun, belki de sos azdı patatese göre? Kuru mu kalmıştı biraz? Ajili Mojiliyi gidip denemek bi gün aslında. Buranın fiyatları da 13-18 arası değişiyor sanırım.

Oyh yoruldum, ne kadar hamburgerciymişim ben de yahu. Devam edelim.

Dükkan Burger: Bebek'te burası. Yine minnacık bir yer. Hamburgeri güzel, zaten farkettiyseniz hamburgeri o kadar seviyorum ki benden "kötü" almak için özel bir çaba göstermek gerekiyor. Buranın fiyatları da 13-16 faln civarındaydı sanırım. Ünü almış başını yürümüş yerlerden burası da. Tavsiye edilir.

Egg&Burger: Buraya taze taze gittik, dün. Teşvikiye Camisinin arkasında. Camiyi geçin, House Cafe'nin ordan sola dönün yürüyün. Hemen ilerde göreceksiniz. Minnacık bir yer. Ve İstanbul'da benim şu ana kadar yediğim en iyi hamburgeri yapıyorlar. Dün yerken kendimden geçtim. Mantarlı olanından yedim ben, muhteşemdi. Ekmekleri, ah o ekmekleri! Yumuşacık, tatlı, mis gibi. Sosları bi acayip, öyle güzel ki yerken kendinizden geçiyorsunuz. Mesela buranın hamburgerinde de o incecik kıtır cipslerden var, ama ya miktarları az ya da sosa öyle ideal ölçüde bulanmış ki yerken ekmek arası patates yer gibi hissetmiyorsunuz. Yani daha nasıl övsem, ne desem...Hamburger sevenlere kesinlikle uğramalarını tavsiye ediyorum. Hamburgerin yanında gelen patates de ayri bir güzel bu arada. Baharatlı falan. Fiyatları 16-18 arası. Pazar günleri kapalıymış, akşamları da 10dan önce kapatıyorlarmış. Yolunuz o tarafa düşerse aklınızda bulunsun, hoş dün bizim yaptığımız gibi özel olarak hamburgerinden yemek için de gidebilirsiniz.

Sırada Gourmet Burger Kitchen ile Burger Bar var. Onlara ne zaman sıra gelir bilmiyorum, sıra gelince onları da paylaşırım inşallah. Uzun bir süredir devam eden hamburger yeme maceralarımı böyle bir yazıya dökebildiğim için çok mutluyum. Şimdi tekrardan bi bakınca sadece hamburger ile beslendiğimi sanacaksınız diye korkuyorum, hayır ben semizotuna bayılırım! Yani, okuyucum, çok severim yeşillik, sebze, meyve; ayların hatta yılların emeğini yanlış anlamayasın. Neyse, bir yazının daha sonuna gelmiş bulunuyoruz. O kadar fazla hamburger dedim ki sanırım bir süre hamburger yiyemeyeceğim. Hepsini aynı anda yazmak da hataymış, şimdi hep beraber limonlar elmalar çilekler düşünelim. Baklalar dereotları fasulyeler! Ulan keşke parça parça yazsaydım, kendi kendimi x'den soğuttum iyi mi? (Adını anmıyoruz) Domates? Havuç? Su?

2010-04-04T00:25:00.000+03:00

Ok that does it! İngilizce çünkü farkettiğim anda birazdan yazacağım şeyi kafam bana bunu dedi.

Bu blog duruyor ama bir blogcuk daha açıp oraya da buraya yazamadığım herşeyi yazacağım. Çünkü az önce bişey yazacaktım ama burayı okuyanlar kendilerini tanıyanlar çıkarımlar yapanlar üf yazamıyorum hiç birşey! (Arkadaşlarım koro halde: bizim hakkımızda bize söyleyemediğin neler düşünüyorsun?) Halbuki mesela arkadaşımın okumaması gereken, zaten duymak istemediğini de düşündüğüm bir konuda ben kendi kendime döktürüp "bir arkadaşım" kisvesi altında neler neler çok mühim fikirlerimi yazmak istiyorum belki? Belki değil, evet istiyorum. Ama yapamıyorum. That does it, o yüzden, bu ne ya, açıyorum bir blog daha hepiniz hakkında sövüyorum orada! Sövmüyorum tabi, anladınız herhalde. Muhtemelen anlamadınız. Neyse.

Kate Bush ve Wuthering Heights

2010-03-28T23:01:00.001+03:00

Herkesin benle ayni fikirde olmayabilecegi, hatta olmasa daha iyi olacagi, hepsi kabulum. Ben baskalarini anlamam, baskalari beni, leoplar desenli gomleklerle onumden suzulurken hemcinslerim veya bogazli kazaklarla arzi endam ederken hem ve karsit cinslerim, eh, napalim. Anlamiyorum ama isyana gelmiyorum. Fakat az once yasadigim bir olay sebebiyle artik dolmus ve tasmis vaziyetteyim. Nihayetinde insan bir noktada anlasabilmek istiyor sanirim. Bir noktada akli almiyor. Bir noktada AMA NASIL YAAAE diye isyanlara geliveriyor. Ben de o noktadayim.

Mevzumuz bir sarki. Bastan soyleyeyim ben bu kaypaklikla bu yaziyi da 'anlamiyorum ama herkesin zevki kendine bik bik' diye bitiririm kesin. Neyse, daha son paragrafa gelmedik, tam gaz devam. Konumuz, KATE BUSH ve Bik Bik sesi ile soyledigi sarkisi WUTHERING HEIGHTS. Bana bahsedilmis bir lutuf olarak bu sesi ve bu sarkiyi duymadan bu yasima gelebildim. Ta ki bi kac dakika oncesine kadar. Allah'im bu nasil bir faciadir? Anlamiyorum, hakikaten anlamiyorum, HAYATTA EN SEVDIGIM SARKILARDAN BIRI WUTHERING HEIGHTS, KATE BUSH CIGIR ACMISTIR DIVADIR DUNYANIN HARIKASIDIR vsr tarzi cumleleri okudukca acikcasi insanliga olan inancimi kaybediyorum dersem yalan olur, zaten kaybetmistim. Daha dogrusu insanliga olan inancimi kaybetmekle ne kaddar dogru bir is yaptigimi dusunup kendimi tebrik ediyorum. Kate Bush ve sarkisi Wuthering Heights'in bastaci edildigi bir dunyanin suphesiz ki civisi cikmistir, yoyo gibi donuyordur o dunya. O NE SES? Oyle ki sarkinin yarisina geldigimde dayanamadim durdurdum. Bu satirlari yazarken haksizlik olmasin diye yeniden actim ve su an, su an derken durdum sevgili okuyucu yasadigim deneyimi satirlara dokemiyorum.

Melodi de fena degil ustelik, baskasi soylese hos olmaz mi? Olabilir pek tabii ki de. Fakat Kate Bush mu? Oh no, alirim basimi giderim efeler gibi hey, efeler gibi hey. Wuthering Heights ki ne cok severim, ay bi de bunun icin demisler ki tam bir Cathy'mis Kate Bush, Cathy de Heathcliff diye aynen boyle bagirirmis! Sasirdi galiba millet? Koskoca Cathy canim Ingilterenin guzelim moor'larinda boyle iyk iyk desem degil bik bik desem degil Heathcliff'e sesleniyor, OYLE MI? Ama elinizi vicdaniniza koyun, oyle mi? Cathy'nin sesi boyle olsaydi eger Heathcliff'in su an kariyerime odaklanmam gerekten tutun da sen bana fazla iyisinmis efendime soyleyeyim zirvede birakalimmisa uzanan bir yelpazede sebeplerle pilisini pirtisini toplayip nuvel zeland'a tasinacagini dusunuyorum ben. Ve ayrilik konusmasi yapmaktan sakinip bir mektupla tuyecegine de eminim. Ve bahsettigimiz ask cok buyuk bir askti, bin yilin askiydi, devlerin askiydi, hatirlamanizi rica ederim. Bik bik sesinle bunu bitirdin Kate Bush. Seni tebrik ederim.

Evet ne demistik, herkesin zevki kendine tabii, ben simdi ayrimcilik hakaretler falan etmeyeyim kimseye. Di mi? Bu medeni olmak durumu cok zor azizim, halbuki kafa goz dalmak, ama yok, saygi sevgi cercevesinde. Tabii seversiniz. Hi hi. Bence de. Papatya cayi iceyim ben gidip. Asagida sizlere -burada derin bir ic cekerek- linki veriyorum. Dinleyin bakalim, henuz duymamis olanlariniz. Simdi bu kadar yazdim ya herkes hayran olmaz miymis bir de? Papatya cayi, evet.

Kate Bush lyrics

Kate Bush - Wuthering Heights Video - Kate Bush Music Videos

Music Videos by VideoCure

Olmadık olamadık, ah biz yakışamadık!

2010-03-25T00:26:00.002+02:00

Bir blog'da bir yazı okudum, Allah'ım, ne zamandır bu kadar MineKırıkkanatveKrolar ile BekirCoşkunveGöbeğiniKaşıyanAdam tadında bir yazı okumamıştım. Bu kadar üstten, bu kadar fildişi kulede, bu kadar hakim, bu kadar elit nasıl olunabilir? İnanılır gibi değil. Spor salonu değil de belediyenin parktaki ucube aletlerine giden annem, ah annem, sen ne avamsın...Sınıf atlamak için yaptık biz ne yaptıysak ailecek ama atlayamadık. Atlayamayız. Atlatmazlar. Garabet görüntümüz belli eder kendini. Bourdieu demişti, ama ben şimdi bilmediğim halde biliyomuş gibi konuştuğumdan veya bir kelime ile anlatabileceğimi on kelime ile anlattığımdan çünkü zengin durmak istediğimden...Tanıyın beni. Kaçın benden.

Portakal mı muz mu?

2010-03-24T10:58:00.000+02:00

Hani olur da sormak istediğiniz ama soramadığınız sorular vardır (var mıdır ki?) ama belki de vardır, belki "portakal mı muz mu", "kavun mu karpuz mu", "ne olacak bu türkiye'nin hali" der ve cevabımı merak edersiniz ve-sa-i-re işte bu tip durumlar için yazıyorum:

http://www.formspring.me/ikinehir

2010-03-18T19:56:00.001+02:00

Kulaklarımı tıkayarak babamı yok etmeyi

babamdan ve onun bağırtılarından öğrendim.

Ah nasıl, nasıl ukte içimde

pamuk babalı çocuklar.

2010-03-14T14:29:00.000+02:00

'How old are you, Gradmamma?' I asked.

'I'm eighty-six,' she said.

'Will you live another eight or nine years?'

'I might,' she said. 'With a bit of luck'.

'You've got to,' I said. 'Because by then I'll be a very old mouse and you'll be a very old grandmother and soon after we'll both die together.'

'That would be perfect,' she said.

I had a doze after that. I just shot my eyes and thought of nothing and felt at peace with the world.

2010-03-07T21:23:00.001+02:00

Turkce'yi en iyi kullananin ben oldugumu iddia etmeyecegim, fakat -de -da ayrimina gelince iyi oldugumu dusunuyorum. Ve -de -da ayrimina onem vermeyenleri kafamdaki -de -da ayrimini beceremeyenler kategorisinde koyuyorum, cok olumlu bir kategori oldugu soylenemez. Mesela firmalar. Cok meshur bir blog sag ust koseye reklam almis, Mor Taki adli bir firmanin reklami. Ask-i Memnu dizisinin takilarini yapiyor veya satiyorlarmis, sloganlari da su: SIZDE ONLAR GIBI ZARIF GORUNUN. Bu reklam mesela benim aklimda o firmanin beceriksiz, dikkatsiz, bi -de'yi bile ayri yazmayi becermekten aciz ve guvenilmez olduguna dair hisler uyandiriyor. Hele ki daha dikkat gerektiren bir durum olsun, mesela lazer epilasyon merkezi ilanlari. -De ve -da ayri degilse direkt eliyorum o firmayi, bunlara saglik emanet edilir mi diyerek. Mesela cok unlu bir blog, her gun yuzlerce kisi okuyor, okuyanlardan biri de benim. Sahibesi okumus cizmis yaban ellerde yuksek yuksek okullar bitirmis. Fakat bir -de ve -da ayirmayi beceremiyor, beceremiyor demesem mi belki de dilbilgisine dair isyanlarda, bir karsi tutum sergiliyor? Sanmiyorum, bence ilki. Ve her ayri yazilmasi gereken -de ve -da'yi bitisik gorusumde dusunuyorum, neden? Firmalar soz konusu oldugunda daha sertim, direkt o firmayi eliyorum. Blog soz konusu ise yorum kutusuna elimi goturmemeye calisarak, (sanane ikinehir, simdi 'okuma o zaman' diyecek ve dediginle kalacaksin) diye mirildanarak gormezden gelerek okumaya devam ediyorum. Ama hakikaten, o kadar zor birsey degil, neden neden dikkat etmiyorlar? Blog ismi vermedim simdi, ne sahibesini ne de hayranlarini basima sarmak istemiyorum, hele ki 'sen kendi blogunun reklamini yapmak icin bu bloga laf atiyosun' lafinin eninde sonunda birilerinden gelecegini bilerek. Ama neden? Boyle iste. Bir -de ve -da nelere kadirmis. Cok okumam var burasi da boyle sıkıcı bir blog. Neyse gorusuruz.

Acaba ne demek istiyor...

2010-03-03T16:58:00.005+02:00

"50 ways to leave your lover" dinlemeyen kalmasin.

2010-02-19T13:40:00.004+02:00

Yazmayali tatildeydim. Tatilde bi suru film izledim. Evde ve festivalde. Bol bol yattim. Simdi,ilk derse okumalari yapip gelmemizi isteyen hocam yuzunden okuma yapmanin esiginde, okumaya bir kala durumunda elimde adacayiylayim.

Tatilde cok guzel pancake yapmayi ogrendim. Bi tarif arti bi tarif birlesimi, olculer yazilmis ama hep icgudusel. Yalan soylemiyorlarsa yiyenlerin hepsi cok begendi. Ben soylemiyorum, cok begendim. Bence bana bi aferin. Pufuduk pankek arti labne. Bi de accayip fikirlerim var ki elmali tarcinli limonli kremali limoncellolu. Onlara da sira gelir elbet.

Festivalde bi suru guzel film ama en guzeller: Mary and Max ile Away We Go. Nasil anlatmali, nasil ovmeli, bilemiyorum. Ama firsatiniz olursa atlayin bu iki filmin uzerine, izlemeden durmam duramam, bendime sigmam tasarim deyin. Uzerlerinden gunler gecti, ara ara filmler hala ce-e yapip gozumun onune geliyorlar. Mary and Max, yukaridaki resmin sekerliginin size anlatabileceginin aksine veya belki de tam da renklerin anlatabilecegi gibi huzunlu bir film. Away We Go ise, bir yol hikayesi. Ve bence cok guzel bir yol hikayesi. Spoiler vermeden yorumlayamayacagim sanirim, izleyin deyip geciyorum o yuzden. Soylemezsem haksizlik olur, Cold Souls da cok guzeldi, Antoine da. Bence onlari da mutlaka ama mutlaka gorun. Bu festival cok memnun etti beni, her film 15 dakika gec baslasa da aferin ekibe. Un prophete kaldi bir tek, bakalim o nasil olacak?

Ha bir de, Taksim'de yeni acilan Cin-Cin. Fransiz Kulturu gecince hemen ilk saga sapiniz, Akbank Sanatin az yaninda. Ben Mancurya Usulu sebze koftesi ile bademli pilav yedim, cok ama cok guzeldi. Kofteler kocaman, etrafi mis gibi bi sosla kitir kitir. Yanina erik sosu, i-na-nil-maz! Bademli pilavdan da cok umitli degildim, bademinden kisarlar diye. Badem dolup tasiyordu! Aklinizda bulunsun.

Neyse iste boyle. Biseyler ve biseyler daha. Yazi bekliyorum, yuksek sesle soylemek istemiyorum hunuz biseyleri burada. Yaza kadar o zaman, okuma yapmaya devam. Durkheim'dan geliyor, The Rules of Sociological Method. Esen kaliniz.

2010-02-10T00:05:00.003+02:00

Link: http://www.thehistoryblog.com/wp-content/uploads/2010/02/flowchart.png

2010-02-01T13:03:00.000+02:00

Yolda yalnız yürürken Alman Hastanesi gelmek bilmeyince durup (durmadım yürümeye devam ediyordum) düşündüm: Alman Hastanesi bu kadar uzak değildi, 1 dakka sürmüyordu? Sonra farkettim, A. ile yürürken ben genelde o tarafa, nasıl geçtiğini anlamıyorum zamanın, bi dakkada hop gelivermişiz gibi geliyor. A. ile yürümek güzel.

Parılda, Deryik ve Narsis ile buluştuk ve dedikodu ne zamandır bu kadar sürükleyici ve eğlenceli değildi. 2 şişe daha şarapla sabaha kadar otururuz gibi hissettim, ama evler işler bizi bekler iken bir noktada kalkmamız gerekiyordu. Parılda erken kalkmasaydı iyiydi, ama yine gelsin yine buluşalım. Hakikaten ama hakikaten diyorum bıraksanız ben daha saatlerce onlarla otururum. Belirtmeden geçemicem, geceden çıkan en önemli sonuç: Deryik ve Narsis hanımlar Scooby Doo, ben öz be öz Really Rottens. Tebrik ediyorum kendilerini buradan. Yalnız bir tam bir Gerçek Kötü olarak ekliyorum, yoldan çıkmak isterlerse yerimiz hazır. (Parılda sana anlatırım bir ara).

Her boş anımda Woody Allen izlemeye devam. 1973'ten geliyor, Sleeper. Esen kalınız.

2010-01-19T01:22:00.002+02:00

Yarın da gelemezsem, darılmazsın umarım. Hayatta olsan, hayatta olsan zaten toplanmamıza gerek olmazdı ki. Hayatta olsan, "sen yaz paper'ını bitir, ben biliyorum kalbini" derdin diye düşünmek istiyorum. Bu geç vereceğim 3. paper, çok sıkıştım Hrant Abi. Bitirirsem hakikaten ordayım. Yetişirse 14.30da Agosta. Yetişmezse, rahat uyuyasın diye dua edeceğim. Ve katillerini Allah bildiği gibi yapsın demeye devam edeceğim. Senin katillerini bu dünyada kuş sütü ile besliyolar, semiriyolar Hrant Abi. Allah bildiği gibi etsin. Bazen elden sadece bu geliyo.

Rüya

2010-01-14T01:57:00.000+02:00

Bazı geceler rüyamda şu şehirde oluyorum.

Eylül'ün sonlarına yakın ve hava ılık, sıcacık. Bitmek üzere olan yazın "madem gidiyorum son şovum en güzeli olmalı" dercesine kendini sergilediği bir akşam. Parmak arası terliklerim, şarap-gül rengi askılı bir elbise. Gündüzleri sadece askı, akşamları ince bir hırka.Terlemiyoruz, üşümüyoruz, rüzgar eserse azıcık ürperiyoruz. Bazı geceler bu şehirde oluyorum, salına salına yürürken bir elim duvarda oluyor, parmaklarımı sürüklüyorum üzerinde. Taşlar serin. Uyandığımda sanki az önce hakikaten dokunmuşum gibi hissediyorum, sanki taşın izi parmaklarımda kalmış gibi. Sanki istanbulda bir apartman dairesinde dışarıda havanın kirli içeride havanın yok olmasına inat, az önce serin taşlar üzerinde yatıp üzerimizden kuşların uçuşunu izliyormuşuz gibi.

Biz oradaydık. Oralar çok güzeldi.

Kalabalık

2010-01-13T02:26:00.001+02:00

Hani bazen buralardan gitsem diye yırtınıp bunalımlara giriyorum beni tanıyan herkes anlam veremiyor ya. İşte öyle bir an, o anlara bir örnek daha. Yarın telefonla mülakatım var ve evde temizlik ve evde bi kardeşim ve evde bir diğer kardeşim daha. Halbuki benim tek istediğim yalnız olduğum bir ev ve o amerikalı kadınla güzelce bi saat konuşmak idi. Ben birileri beni duyabiliyorken mülakat falan yapamam. Bu amerika kanada master doktora bogazici veya iş görüşmesi fark etmez. Kimsenin beni duymaması lazım, birileri duyma mesafesindeyken konuşamam. Ve yarın herkes duyma mesafesinde ve duvarlarımız kağıt gibi ve herkesin finali var kimse ertesi güne yüzlerde sayfa okuması varken bi saatliğine evden gidemiyor. Böyle anlarda o kadar sinir oluyorum ki bu kalabalık o kadar üzerime geliyor ki, anlatamam. Kalabalık istediğinde yalnız kalabiliyorsan güzel. Bir saniye bile yalnız nefes alamıyorsan, mahkumsan kalablığa, hiç güzel değil. Ve ben 25 yıldır böyle yaşıyorum.

Şimdiki aklım olaydı

2010-01-10T12:09:00.000+02:00

Hani kimi insanlar vardır, çat çat cevap yapıştırırlar, herşeyi vaktinde söylerler, hani onların "ah şunu deseydim"leri yoktur. Ben onlardan değilim. Nadiren de daha fazla genellikleden daha az olarak tabir edebileceğim bir sıklık derecesinde, verilecek muhteşem cevap olay bittikten bi 10 dakika sonra aklıma gelir. Öyle şahane bi cevaptır ki yani görseniz zamanında verilemediği için içiniz acır. Ah sen, harcanmış söz, neler başarabilirdin diye dertlenirsiniz. Neyse bu durumu açıklayan staircase wit veya esprit de l'escalier veya treppenwitz veya trepverter(yidce) denen bir söz varmış. Çıkışı şu, Jacques Necker bir akşam yemeğinde kendisine söylenenlere hiç cevap veremiyor, şaşırıyor, yemekten sonra merdivenlerden inerken aklına geliyor ah o verilebilecek cevaplar. 1700'ler 1800'ler gibi bir dönemden bahsediyoruz. Evet, bugün de böyle bilgilendik, geliştik, serpildik. Görüşmek üzere.

2010-01-09T12:56:00.002+02:00

"you need to see the sky from the southern hemisphere, even if only once in your life. it's like visiting another planet!"

Tenar

2010-01-04T01:58:00.000+02:00

Yillar once Yerdeniz serisini ilk okudugumda bana en uzak geleni Atuan Mezarlari olmustu. Bi 9-10 sene oncesinden bahsediyoruz. Yillar ve yeniden ve yeniden okumalardan sonra o zamanki ben'e gulumsuyor, goreceksin diyorum. Atuan Mezarlari Yerdeniz'in ve belki de Ursula'nin en sevdigim kitabidir. Bi 9-10 sene sonra, en sevdigim En Uzak Sahil der miyim, ondan bir 9-10 sene sonra en sevdigim Yerdeniz deyip birinci kitaba donus yapar miyim, bilmem, kismet. Tehanu da var, evet. Ama Atuan Mezarlari'nin yeri simdilik bambaska.

Birmanim olsun benim olsun

2009-12-30T00:37:00.001+02:00

Simdi soyle bisey var ne zaman bi sunumum paperim olsa mesela KEDI ARASTIRMASI yapmak icin icimde engellenemez bir istek duyuyorum ve genellikle de engelleyemiyorum. Kedi arastirmasi dedigim de efendim ragdoll sonracima maine coon sonracima birman sonracima british shorthair derken kendimden geciyor orta boylu hareketli ilgi isteyen ve az ses cikaran bir kedidir tarzi aciklamalari omrumde pek az seyi okudugum kadar dikkatle okuyorum.

Evet ne demisti buyuk profesor BU BOYLEDIR.

Makale

2009-12-28T00:00:00.000+02:00

O kadar okudum yazdim soyle seyler yazamadim. Bi yerlerde bi yanlislik yapiyor olmaliyim ama nerede...

Baslik: Turkiye mi ABye yoksa AB mi Turkiye'ye giriyor?

Buna diyecek tek kelimem var: VURUCU

Icerik:

''Bir milletin atalarından devraldığı maddi ve manevi değerler bütünü, O milletin

kültürüdür. Ahlak değerlerimizle, sanatımızla, giyinişimizle, eğlencelerimizle, sosyal ve

ailevi yaşayışımızla bu böyledir.''

Suphesiz ki bir akademik makalede BU BOYLE'dir yazabilmenin verdigi bilimsel haz bambaskadir. Sizler boyle kestirip atabilmeniz, "bu boyle" lafini Sertab Erener'in diline dolayip da sarki yapabilmeniz icin yaratildiniz.

''Tarihte ilk insanın varoluşundan buyana beri aralıksız süren milletler mücadelesinde, kültür değerlerini koruma başarısını gösterebilenler, daha sonraki dönemlerde varlıklarını devam ettirmiş; başka milletlerin kültürlerini taklit edenler ise günün birinde yok olup gitmişlerdir. Tarih sayfaları böyle milletlerin mezarlığı gibidir."

Suphesiz ki yazar burada " pisman olacaksin gunun birinde" sarki sozlerine gonderme yapmaktadir. Ve suphesiz ki millets are not socially and historically constructed and I am a slave of Amerika. Tarihin basindan beri milletler savasi. Tarih nerede baslar?

''Taklitçi ve özentici bir gençlik. İki kuşak farklı diller konuşuyor gibi. Zaten istatistiklere göre dilimizi MERABA-NABER - NASI GİDİYO- BAAAY, ÇÜÜZKENDİNE İYİ BAK komedileriyle günlük hayatını 200–300 kelimelik lisan fakirliğinin içine sığdıran bir nesil. Dünyanın hiçbir yerinde kendi kültür değerleri dışındakilere rağbet edilmez ve ecdadımızın hizmet ettiği beldelerdeki Türk kültür izleri jiletle kazınır gibi birer birer yok edilirken; ülkemiz ve gençliğimiz, içimizden birileri marifetiyle ve sanki bir müstemleke muamelesine tabi tutulurcasına Batı kültürü ve Hıristiyanlığın işgaliyle yüz yüze bırakılmaktadır. Bu nedenle zaman geçtikçe sosyolojik bir Hıristiyan laşma yanında, her gün binlerce Türk gencinin Büyük Adadaki Aya Yorgi kilisesinde dilekte bulunmaya koştuğunu, misyonerizmin yoğun propagandaları altındaki Türkiye’de son 1,5 yılda 20000 kilise evi açıldığını ve on binlerce İNCİL’İN Türk gençlerine dağıtıldığını biliyoruz. Artık Eurevision şarkı yarışmalarında adı bir ilkçağ Yunan tanrıçası Athena’yı kendilerine isim yapan, kolu haç döğmeli-boynu haç kolyeli, İngilizce söylediği şarkısıyla Türk Kültürünü nasıl temsil ettiğine bir türlü anlam verilemeyen, ikisi Rum gençten oluşan üçlü bir gurupla temsil ediliyorsak fazla yorum yapmanın bir anlamı kalır mı?Durum böyle olunca, görevli ve yetkililerimiz ülkede misyoner faaliyetlerinden şikayet etme hakkına sahip değiller. Çünkü o zaman kendilerine “siz ne iş yapıyorsunuz” diye sorarlar.

Kendime ben ne yapiyorum diye sordum.

"Zaten talebeyi de öğrenci yaptığımız için, talep eden kalmadı. Kazanmak ya da kaybetmenin değil ama yarışmanın önemli olduğu şeklindeki çarpık bir anlayış, gençlerdeki idealizmi yok etti."

Cok dogru. Ama hain Amerika winner-loser ikilemiyle bu fitnenin basi olamaz. O zaman bu fitnenin basi kim?

''Öğretmen ise kuş gibi okuduğunu anlatır oldu, hâlbuki koyun gibi üretici olmalı değil mi? ''

Benim okudugum makalelerde yazar hic boyle guzel sorular sormuyor. Okudugum makeleleri degistirecegim.

''Mustafa Kemal’in “Ben size bu vatan için savaşmayı değil, ölmeyi emrediyorum” komutuyla başlattığı ve yokluğa rağmen milletin;

Şu kopan fırtına Türk ordusudur ya Rabbi,

Senin uğrunda ölen ordu budur ya Rabbi,

diyen içtenlik ve inançlarıyla, yedi düvelin işgalinden kurtardığı bu cennet vatanın havasını soluyup, suyunu içip ekmeğini yemesine rağmen, Türker Armaner tarafından kaleme alınan “Taş Hücre” adlı bir eserden aktaracağımız şu cümlelerin, hikaye kitabı olarak birileri tarafından bazı İlköğretim Kurumlarımızda okutuluyor olması, sanırız dimağınızı felce uğratacak nitelikler arz etmektedir;

“..Camında ülkenin yasal sınırlarını göstermeye çalışan eğri-büğrü bir harita.Üzerinde de bu grotesk figürü olduğu gibi sevmem, yoksa orayı terk etmemin hayırlı olacağını bildiren bir slogan..”

YA SEV YA TERKET’İ kastediyor. Ne deseydik yani? Hem sat, hem de üstünde yat mı?''

Bence sondaki asabi cikis HOS olmus.

''Happy birthday to you çılgınlıklarını yaşarken, geçmişin muhasebesini yapmayı unuttuk. Aslında tüm bu stres gencimizi nerden geldim şu dünyaya isyânına sürüklüyor. Lüks ve rahat bir hayatın şatafatı gözlerimizi kör etti. TV var, ziyaret ve sohbet kalmadı. Dün; kendine bakılınca utanan kadın, bugün; niye bakmıyorlar diye rahatsız oluyor!''

Hazir dogum gunum de yaklasirken beni titretip kendime getiren bir paragraf. Bence yazar burada kadinlara balari one egik yurumelerini tavsiye ediyor.

''Bugün toplumumuzun üç ihtiyacını Yıldırım Bayezid döneminin büyük gönül adamı Emir Sultan’dan nakledelim;

I. İhtiyacımız SEVGİ; o ki bizden doğar, bize döner. Bizi birbirimize bağlar.

II. ihtiyacımız yine SEVGİ;o öyle bir şey ki, bizi yönetenlere, yöneticilerimizi de

bize bağlar.

III. İhtiyacımız yine SEVGİ; o öyle bir şeydir ki, bizi insanlara, insanları da bize

bağlar.

Sonuç olarak anlıyoruz ki en değerli şeyimiz sevgidir. Ama önce kendimizi ve değerlerimizi sevmek zorundayız.''

Bunca yildir sosyoloji okuyorum niye bana kimse SEVGIDEN bahsetmedi?

Ve simdi sirada post kolonyel kafalar FRANTZ FANON:

Gelemiyor, tembel bir ogenci oldugum icin masadan kalkiyorum. Suphesiz ki bu eseri bastirip fosforlu kalemlerle okuyacagim. Kaynakca:

Kastamonu Education Journal, Mart 2007, cilt 15, no1.

Buraya tiklayip okuyabilirsiniz.

Havalar

2009-12-27T21:58:00.001+02:00

Hava durumuna bakiyorum, hep 14 derece, 17 derece falan. Ama ben istiyorum ki kis olsun istabul'da, kar olsun. Sonra bunu istedigimde sokakta kalanlari, yoksullari dusunup uzuluyorum. O zaman istanbul boyle dursun ama ben 4 mevsimi de yasayan, obarrey soguk olmayan ve coook uzun surmeyen guzel karli bir kisi olan, hobarrey kavurmayan ve coook uzun surmeyen guzel sicak bir yazi olan, serin mi serin guzel bir sonbahari olan ve ilik mi ilik guzelce bir ilkbahari olan bir yere gideyim. Evet bu tip bir yerlesim yerinde mevsimsel psikolojimin acip cosacagimi hissediyorum. Acaba burasi neresidir? Amerikanin kuzeydogusunun bana uyacagina dair bir his icimde var, amerikanin kuzeydogusu seni ister mi diye sormuyoruz. Ben kar seviyorum, evet yilin 4 ayi surekli bembeyaz olan bir yerde sikilabilirdim, ama hakikaten istanbul'da da karli kis anlaminda kis yasamiyoruz biz. Kar yagmiyor, yagarsa da bir kere yagiyor o da 2 gun suruyor. Sonra aralik sonu oluyor ve hava 17 derece. Bu ne demek, ne giyecegimizi bilememek, vucudumun ve psikolojimin mevsimsel saskinliklar yasamasi demek. Cunku kisin 17 da nisanin 17sine benzemiyor kusura bakmayin. Hatta ne giyecegime karar vermekten de ote, aralikta 17 derece demek bereye eldivene atkiya ne gerek var demek, ama ben bere-eldiven-atki icin kis gelsin diye bekliyorum leyn? Kuresel isinma her yeri sogutuyor ama masallah istanbul'u da isittikca isitiyor. Halbuki bir zamanlar istanbul yukarida saydigim mukemmel iklime sahip degil miymis de neymis? Bogaz donmamis mi donmus, benim dedem o bogazda yurumus de zature bile olmus. Zature olmayalim ama kar olsaydi iyiydi. Hadi kari da gectim, eldiven bere atki takabilseydik iyiydi. Bence yani.

Neyse boyleyken boyle. Northeast, bizi de alsana yanina ya? Alsana?

2009-12-24T01:15:00.004+02:00

Amaaaaaan. Burayı da twitter yaptım mı yaptım. İyiyim iyiyim.

Sanki Milattan sonra 800de 900de cadı olsaydık iyiydi.

2009-12-22T00:08:00.000+02:00

Tadım da yok tuzum da. Ağlamak istiyorum. Ağlamak da faydacı bir akıl yürütme ile dünyanın en işe yaramaz şeyi ben durumumda. Ağladıkça sanki gözyaşı ile beraber beyin hücresi akıtıyorum, iyice duruyor aklım. Bir de böyle zamanlarda bence kendimle ilgili gerçekleri görme başkalarına göre kendine acıma, kendine ket vurma olan bir hal geliyor ki bana, akıllara zarar. Boğaziçinin bana verdiği kadar benden götürdüğü de kayıtlara geçsin. Böyle bir denklem.

2009-12-21T19:52:00.000+02:00

'Eee bu ne ki simdi' dedigim makale alaninda yazilmis en onemli eserlerden biri cikiyor ve bir klasik olarak addediliyorsa; puffleyerek okudugum ve hicbir sey anlatmadigini dusundugum icin elime kalemi sadece kenarina resim cizmek icin aldigim son 5 sayfanin makalenin en onemli kismi oldugu soyleniyorsa,

ben ne yapiyorum?

2009-12-21T11:24:00.000+02:00

Biliyo musunuz siz ben mutlu olmak istiyorum aslinda. Akademik olarak mutlu olmak istiyorum cunku hayatimin o alani bok gibi oldukca bana rahat yok. Neymis aslinda bana uygun olan onu bulmak istiyorum. 6 yildir univeriste, hala ayni saskinliktayim.

The Night Alarm

2009-12-20T20:56:00.000+02:00

Bir gün evim olursa duvarına ilk bunu asacağım. 10 numero ve ötesi.

Duvarda aradığım dokuyu kokuyu bu resimle buldum.

Beni anlatan bir resim de varmış yani, tebrik ediyorum sanatçı burada bana seslenmiş.

Charles West Cope, The Night Alarm, 1871

Aramalar ve cümlelerle bağyan orgazmı

2009-12-15T14:44:00.000+02:00

Şu bloga yazdığım bazı yazılar var ki burayı tıklayanların %60ı falan onlar yüzünden oluyor. Bir tanesi, jiletli kollar. Evet, hala her gün, inatla, birileri jiletli kol araması yapıyor. Bu yeni bir oluşum mu, yeni bir akım mı, hareket mi nedir bilmiyorum. Fakat jilet ve ol kelimelerinin yan yana gelmesiyle yapılan aramalar sürekli beni buluyor. En son birileri "Anteplilerin jiletli kol resimleri" diye bile aramış! Bu gözler bunu da gördü sevgili okuyucular. Noluyoruz anlamadım, nedir bu iş? Şimdi ben bunu yazdıkça daha da gelmeye devam edecekler. İlginç bi işler ama anlamadım gitti.

İkincisi Çaki. Allah'tan Chucky'i Çaki diye yazmam güzel olmuş ancak keşke ingilizcesini de ekleseymişim. Chucky evet filmin ingilizcesi. Neyse, evet Çaki. Bu da beni akşam akşam güldürdü, 1. çaki en korkunç çaki yazıp aramışlar. Ahahaha, birinci film en korkunç mu yoksa çaki'den daha korkuncu yok mu demek istemişler acaba? İşte Çaki saolsun nasıl demişti o "kadın blogu" sahibi günde1 milyon hit aldık. Ay güldükçe gülüyorum bugün. Neeeeeeeyse.

Evrende benim yerim ne araması da düzenli olarak yapılıyor. Bu aramaya hala çok şaşırıyorum. Nasıl bir insan google'a sorar evrendeki yerini? Yani bu aramayla bloguma gelen biri olursa bu konuyu lütfen mahzuru yoksa açıklasın. Buradan sesleniyorum.

Harry Potter'la büyüyen çocuklar ergenleşip serpildikçe cinsellik de işin içine giriyor galiba çünkü Harry Potter penisi de aramalardan hiiiiiç düşmüyor. Tabii biz büyürken şeker kız candy'deki tony karakterini sevdiğimiz için, yoksa anthony miydi o, neyse işte onun penisini aratamadık. Çizgi film karakterine aşık olacak kadar aptal ama çizgi film karakterlerinin penisi olmayacağını bilecek kadar akıllıydık. Tabi Harry Potter gerçektir ve penisi de baya gerçektir. Yalnız ben bilmiyorum o penisi. Lütfen bana kızmayın buraya gelen Harry Potter hayaliyle yanan gençler, oy gençler.

Yukarıdaki çok hit getiren aramalardan başka aramalar da var tabii. Ay çok bomba bi tane geldi bunu yazmassam çatlarım. Hazır olun.

Bir bayanı nasıl orgazm ederim cümlelerimle

Lütfen gülmeyin, arkadaşlar. Çünkü bu arama sayesinde siz de bu gizemli cümleleri öğreneceksiniz. Ben bağyan orgazmı hakkında 82 farklı kültüre yaptığım araştırmalar sonucu bağyanların cümlelerle orgazm olmasını sağlayacak o gizemli sözlerin de sırrına eriştim. Tarifi veriyorum. Önce bağyanın arkasına sıraya geçeceksiniz. Sonra ensesine eğileceksiniz. Sonra gözler kapalı olarak, ve yüzünüzü ıkınır gibi buruşturarak (burası çok önemli, bunu atlarsak sözler büyülü etkiyi vermez) (merak etmeyin zaten arkada olduğunuz için yüzünüzü görmeyecek) hisssmuz orgazmuz (3 kere) kere dedikten sonra aşşşkımla erir misin (7 kere) diyeceksiniz. Bu arada bağyan arkadaşınız noluyoruz lan diyerek kıpraşabilir. Utanıp dertlenmeyin! Bunun sebebi olayın acaipliğinden değil o sırada başlamakta olan his yoğunluğundandır. Evet, nerede kalmıştık? Son cümleyi söyledikten sonra bağyan solak ise sağ poposune, sağlak ise sol poposune 1 kez çimdik attıktan sonra melek misin yoksa gümüş söğüt dalı mı (1 kere) dedikten sonra arkanıza yaslanıp eserinizi seyretmeye koyulun! Sonuçta bana teşekkür edeceksiniz! Ben bağyanları zevkten uçurmak isteyen bu hassas bu duyarlı bu sencil sevgililere yardımcı olmayı kendime bir görev bilirim. Evet ikinehir yeniyıl hediyesi olarak cümlelerle bağyan orgazmını sizlere vermekten sevinç duymaktadır. Deneyin bakalım.

Evet, bir yazının daha sonuna gelmiş bulunuyoruz. Çok bilgilendirici, çok kıymetli bir yazı olduğunu düşünüyorum. Umarım literatürde hak ettiği yeri bulur. Hepinize iyi okumalar.

not: Kulak çubuğunun pamuğu kulağımda kaldı diye aranan kişi, senin için çok üzgünüm. Umarım huzura ulaşmışsındır.

Bozacı

2009-12-12T23:06:00.003+02:00

Yatağımda uzanıyorum, kucağımda makale. Kurşun kalemi biraz değişik açmışım, ucunun şekli çok garip geliyor gözüme. İlk sayfayı okuyorum, küçük notlar. Okumayı durdurup tırnağımın kenarıyla oynamaya başlıyorum. Derken sesi duyuyorum:

Bozaaaaa. Bozaaaaa. Dışarıda hava çok ama çok soğuk, meteoroloji doğru söyüyor. Bozacı bağırıyor, bağırıyor. Kimsenin boza almadığını ve almayacağını biliyorum. Çünkü bozacının sesi hiç durmuyor. Boza, boza. Bu soğukta, hasta olana dek, boza diye bağıracak bir adam. Pencereyi açıyorum, göremiyorum, ama ses orada. Boza hiç sevmem, ama yine de boza almak istesem karanlığa seslenmek zorundayım. Bozacının beni göremeyeceği kesin, ama duyar mı, araba sesleri arasında? Bu yağmurda kimsenin almayacağı bozaları satmak için bağıran bir adam.

Bozacılar beni hüzünlendirir çünkü geçip gitmiş bir çağın, bir dünyanın izleri gibi gelirler. Tutunmaya çalışıyormuş, Ataköy'de bir gece vakti bozaları ümit ve ümitsizlikle satmaya çalışıyorlarmış gibi gelirler. Ne zaman bu kadar korkar olduk dükkanlar ambalajlar ve son kullanma tarihleri dışında birşey yemeye? Korkularımızı savuşturabilecek antibiyotikler ve emedurlar ve reflorlar emrimize amadeyken, korkuların geçmemesi neden? Yediğimiz içindeki "düşmana" karşı en güçlü olduğumuz dönem neden aynı zamanda ondan çaresizce en çok korktuğumuz dönem? Neden herkes bozayı Migros'tan veya bir dükkandan alacak ve bozacı sesi kısılana kadar bağırdıktan sonra düşmüş omuzları ve bozasıyla geri dönecek? Neden ben çocukken düşünmeden peşinden koştuğum macuncu ve tulumbacı ve pamuk şekercilerden şimdi görsem birşey alamam? Ve bozacı, kime satacak bozaları?

Bozacı lütfen gitsin, lütfen sesini duymayayım diye bekledim. Kimse almadıkça, bozacı bağırdıkça, bir yerden sonra sesler çığlık, haykırış etkisi yapmaya başladı. Çaresizce, boza boza. Pencereye çıktım, lütfen, boza sevenler ve parası olanlarınız orada biliyorum, birileri alsın. Televizyonun sesinden mi duyamıyosunuz? Kimse seslenmedi, bozacı yavaşca gitti.

Beton arasından çıkmış çiçekler gibi, yanlış yerde yanlış zamanda, bozacılar. Ve ben kimse boza almadığı için üzgünüm.
Çok üzgünüm bozacı.